บทที่ 338 ไม่ใช่คู่ต่อสู้

“นายอยากเรียนเป็นเรื่องที่ดี แต่ฉันไม่คิดจะสอนหรอกนะ”

คำพูดของเนี่ยเฟิงทำให้เหลยจ้านอารมณ์เสียมาก“ถ้าเป็นเพราะว่าเรื่องเมื่อกี้ ฉันขอโทษนายก็ได้นะ！”

“ฉันรู้ดีว่านายเป็นเด็กดีที่รู้จักแก้ไข แต่พลังทำลายล้างของศิลปะการต่อสู้ด้วยหมัดนี้มันแข็งแกร่งเกินไป ฉันเป็นห่วงว่านายจะสูญเสียตัวเองไป”

เนี่ยเฟิงเห็นมานักต่อนักแล้ว คนพวกนี้เพราะว่าตัวเองเก่งเกินไป เพราะฉะนั้นจะเอาจุดนี้มาบีบคั้นเอาเปรียบคนที่อ่อนแอกว่า

เนี่ยเฟิงไม่ชอบทำเรื่องแบบนี้ และไม่อยากเห็นคนอื่นทำเรื่องแบบนี้ด้วย

ถ้าหากเขาสอนเหลยจ้านไป งั้นเหลยจ้านก็ต้องเป็นหนึ่งในสมาชิกของสำนักมังกร เป็นทหารให้กับสำนักมังกร อย่างสมบูรณ์ ต้องรับคำสั่ง ไม่อย่างนั้นจะถูกฆ่าตาย

องค์กรของสำนักมังกร ขอเพียงแค่มีคนทรยศหักหลัง ผู้ทรยศก็ถูกสังคมสังหาร ถึงแม้เขาจะไม่ตาย แต่มันผู้นั้นจะต้องอยู่อย่างตายทั้งเป็น

ถ้าหากพวกเขาเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับสำนักมังกร ก็จะต้องถูกสำนักมังกรฆ่า

อยากจะเข้าสำนักมังกรมันเป็นเรื่องไม่ง่ายเลย

เป็นเพราะมันซับซ้อนมากเกินไป ฉะนั้นเนี่ยเฟิงจึงไม่ได้รับลูกศิษย์

เหลยจ้านรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่แข็งแกร่งอย่างเนี่ยเฟิง เขายังคงต้องทำความรู้จักเอาไว้

“ถ้าฉันเรียนไม่ได้ งั้นฉันเป็นเพื่อนกับนายได้ไหม？ฉันจริงใจนะ！”

เนี่ยเฟิงพยักหน้า“ได้สิ”

เนี่ยเฟิงมีสหายร่วมรบจำนวนมาก แต่ไม่มีเพื่อน โดยเฉพาะกลุ่มอายุนี้ มีน้อยมาก

ประเด็นเป็นเพราะเนี่ยเฟิงไม่เชื่อใจใครเลย

เนื่องจากตัวตนของเขาค่อนข้างพิเศษ เพราะฉะนั้นถ้าหากจะต้องสื่อสารกับคนอื่น เขาจะต้องเก็บซ่อนหลายสิ่งหลายอย่าง

เนี่ยเฟิงไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของตัวเองกับใครได้ เมื่อก่อนเป็น ตอนนี้เป็น หลังจากนี้ก็ต้องเป็นแบบนี้เรื่อยไป

จนกระทั่งหลังจากที่เขาไม่สามารถดูแลสำนักมังกรได้อีกต่อไป เขาก็จะหายไปจากโลกใบนี้

“ดีมาก！จากนี้ไปนายจะต้องมาที่นี่บ่อยๆนะ！ฉันจะเก็บเบอร์โทรศัพท์ของนายไว้！”

ความจริงแล้วเหลยจ้านใสซื่อบริสุทธิ์มาก เด็กในวัยนี้เชื่อฟังผู้แข็งแกร่งเท่านั้น

เนี่ยเฟิงให้เบอร์โทรศัพท์กับเหลยจ้านไป หลังจากที่เหลยจ้านได้เบอร์โทรศัพท์มาก็เหมือนกับได้รับสมบัติล้ำค่า กระทั่งพัดโบกเต้นไปมา แต่คาดว่าอาจจะเป็นเพราะยิ้มหัวเราะมีความสุขมากเกินไป จึงทำให้เหลยจ้านไปโดนจุดที่เป็นแผลแผลบนใบหน้า เจ็บจนเขาร้องซีด

“เป็นเพราะฉันทำนายเจ็บเมื่อกี้ใช่ไหม？”

เนี่ยเฟิงพบว่าถึงแม้เหลยจ้านจะฝึกฝนบ่อย แต่ยังคงมีผิวและกล้ามเนื้อที่อ่อนมาก เมื่อถูกตีจึงทำให้รู้สึกเจ็บเป็นเรื่องธรรมดา

เหลยจ้านโบกมือไปมา“ไม่เป็นไร！เดี๋ยวไม่กี่วันก็ดีขึ้นแล้ว！”

“นายมานี่สิ”

เนี่ยเฟิงกวักมือเรียกเหลยจ้าน เหลยจ้านจึงรู้สึกสงสัยเล็กน้อย เวลานี้เอง เนี่ยเฟิงโบกมือไปมาตีไปที่ใบหน้าของเหลยจ้าน

“เนี่ยเฟิง！นายทำอะไรเนี่ย？เขาบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าจะขอเป็นเพื่อนกับนายน่ะ ทำไมนายทำร้ายคนอีกแล้ว？”

คนอื่นๆที่เห็นฉากนี้ถึงกับตกใจ หรือเนี่ยเฟิงจะยังถือสาเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้อยู่？

เนี่ยเฟิงไม่พูดอะไร ออกท่าออกทางมือของเขาต่อไป ฝูยานหรงอยากจะเข้ามาห้าม แต่กลับถูกเนี่ยเฟิงขวางไว้

เหลยจ้านที่ร้องเหมือนหมูโดนเชือด หลังจากนั้นพอผ่านไปได้ครู่หนึ่ง เนี่ยเฟิงก็ชักมือกลับมา

“ไอ้บ้า！นี่มันเกินไปหน่อยมั้ง！”

“รู้สึกยังไงบ้าง？”

เหลยจ้านที่ผ่านไปไม่นาน ถึงได้รู้สึกว่าความเจ็บปวดบนใบหน้าของตัวเองเหมือนจะไม่มีแล้ว เขาขยับกล้ามเนื้อบนใบหน้าของขาไปมาอยู่ครู่หนึ่ง“เอ๋！ไม่เจ็บแล้ว！นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย？”

“เมื่อกี้ฉันใช้การนวดจีนโบราณน่ะ มันจะช่วยให้นายคลายรอยฟกช้ำบนใบหน้า และบรรเทาอาการปวด ถ้ารอยฟกช้ำบนใบหน้าของนายยังไม่หายไป การฟื้นตัวจะช้ามาก”

ฝูยานหรงหน้าแดงแล้วแดงอีก ที่แท้เธอก็เข้าใจเนี่ยเฟิงผิดไป

“น่าทึ่งมาก！นายยังมีทักษะทางการแพทย์อีกหรือเนี่ย？”

เนี่ยเฟิงหัวเราะ“เป็นนิดหน่อยน่ะ”

“เนี่ยเฟิง งั้นนายช่วยฉันนวดหน่อยได้ไหม ฉันถูกสเกตบอร์ดกระแทกที่ขา เจ็บจะตายอยู่แล้วเนี่ย”

“ฉันด้วย มือของฉันบวมมาก！ไม่ได้แทงสนุกมาหลายวันแล้วเนี่ย！”