บทที่ 339 ขอร้องคน

เนี่ยเฟิงอดที่จะถอนหายใจไม่ได้“อันที่จริงสิ่งที่ฉันไม่ชอบมากที่สุดคือการต่อสู้กับผู้หญิง เพราะฉันคิดว่าผู้ชายยังไงก็ต้องสู้กับผู้ชาย”

เนี่ยเฟิงไม่ไม่ได้ใช้แรงเลย แต่มันก็ทำให้พนักงานหญิงคนนั้นไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก เขาเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ เวลานี้เองมีคนสองคนโผล่ออกมาจากปลายทางเดิน ทั้งสองคนหน้าตาเหมือนกัน น่าจะเป็นเป็นแฝดกันแน่ ส่วนสูงของทั้งสองคล้ายๆกัน

ไม่รู้ว่าใครเป็นพี่ชายหรือน้องชาย พวกเขาเงื้อมือขึ้นมา ในมือของพวกเขาสองคนล้วนมีดาบผีเสื้ออันเย็นเฉียบอยู่ในมือ

ที่นี่ไม่ใช่ร้านอาหารใหญ่อะไร เพราะฉะนั้นทางเดินจึงค่อนข้างเล็ก เมื่อพวกเขาสองคนยืนอยู่ตรงนั้นจึงทำให้ทั้งทางเดินดูแคบไปเลย แต่ทั้งฝั่งซ้ายและฝั่งขวามีแต่ฝั่งขวามือเท่านั้นที่มีประตูหนึ่งบาน และประตูบานนี้ก็ไม่รู้ว่าใครอยู่ด้านใน

แต่ไม่มีไรหรอก ถึงคนในประตูบานนี้จะเป็นใครก็ตามสำหรับเนี่ยเฟิงแล้ว ไม่ก่อให้เกิดปัญหาอะไรเลย

“อย่าชักช้า เข้ามาได้เลย”

เนี่ยเฟิงพูดพลางกวักมือเรียกพวกเขา ทั้งสองไม่พูดอะไร แต่พุ่งเข้ามาดุจลูกธนูที่ถูกดีดออกมาจากคันศร ทันใดนั้นก็พุ่งตัวเข้ามาหาเนี่ยเฟิง！

ความเร็วของทั้งสองคนนี้เร็วมาก อีกทั้งข้อมือของพวกเขามีความคล่องแคล่วมาก！

พวกเขาทั้งสองคนจู่โจมเนี่ยเฟิงทั้งซ้ายขวาแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว จากนั้นก็เห็นเขาออกหมัดอย่างรวดเร็ว เขาชกเหมือนดั่งลม！

สองพี่น้องไม่เพียงแต่มีความเร็วที่รวดเร็ว อีกทั้งร่างกายยังยืดหยุ่นกว่าคนปกติทั่วไป พวกเขาถอยหลังกลับทันทีหลังจากพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ！

“พวกนายเร็วมากก็จริง แต่สำหรับฉันแล้วยังห่างชั้นอีกไกล！”

เดิมทีพวกเขาอยากจะหนีไป แต่กลับไม่สามารถหนีไปไหนได้ ถูกเนี่ยเฟิงจับข้อเท้าไว้ จากนั้นก็ลากอย่างแรง แล้วทุ่มลงกับพื้นทันที！

เนี่ยเฟิงจัดการเหยียบคอของหนึ่งหนึ่งนั้นจนหัก อีกคนที่เห็นแบบนี้คิดอยากจะหนี แต่เขาหนีไม่ทันแล้ว！

เนี่ยเฟิงจึงตรงเข้าจัดการเขาทันที！

จากนั้นเนี่ยเฟิงก็เดินไปยังประตูที่ถูกปิดอย่างแน่นหนาบานนั้น

เนี่ยเฟิงตรงเข้าถีบประตูออกไป มีคนสวมชุดดำจำนวนมากยืนอยู่ด้านใน พวกเขาต่างใช้สายตามองไปที่เนี่ยเฟิงอย่าน่ากลัว

“พวกหัวมังกุท้ายมังกร（พวกเสเพล）อย่างพวกแกเป็นคนที่เฉาตื๋อเหรินส่งมาใช่ไหม？คิดว่าคนเยอะแล้วจะล้มฉันได้งั้นเหรอ?งั้นพวกแกคงจะไร้เดียงสาเกินไปแล้วล่ะ เพราะฉันไม่กลัวพวกแกเลย”

เนี่ยเฟิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ มองดูห้องวีไอพีเล็กๆที่จุคนอยู่ประมาณสามสี่สิบคนเห็นจะได้ เขากวักมือเรียกคนพวกนั้น“อย่าซ่อนตัวอยู่อีกเลย เอาความสามารถดูแลบ้านของพวกแกออกมาใช้ซะ เพราะว่าอีกไม่นานพวกแกต้องสยบอยู่ใต้ฝ่าเท้าของฉัน ขยับไปไหนไม่ได้”

“ไอ้เด็กเวร แกนี่มันใจกล้าจริงๆเลยนะ กล้าพูดจาจองหองต่อหน้าพวกฉันแบบนี้！”

คนที่เป็นหัวหน้าไม่ใช่ใครอื่นเลย เขาคือเฉาตื๋อเหรินเป็นยอดฝีมือคนที่พ่อของเฉากวงหมิงส่งตัวมาเป็นพิเศษ

เฉากวงหมิงรู้จักคนไม่น้อย และในหมู่คนเหล่านี้มีทหารของทีมทหารรับจ้างผู้ที่อยู่ข้างหน้าทหารรับจ้างเหล่านี้ก็คือคนที่มีความสามารถซึ่งติดอันดับหนึ่งในห้าสิบทีมใหม่ของโลก

“ที่ฉันพูดมันจริงไหมล่ะ พวกแกก็เข้ามาลองสิเดี๋ยวก็รู้เอง ไม่ต้องอ่อนข้อให้หรอก”

เนี่ยเฟิงมองคนเหล่านั้นอย่างน่าเศร้า ถึงแม้ว่าพวกเขาจะทำไปเพื่อเงิน แต่มาคิดๆดูแล้วไม่รู้ว่าคู่ต่อสู้ของตัวเองเป็นใคร เดิมทีคิดว่าตัวเองต้องชนะแน่ๆ แต่สุดท้ายกลับถูกกระทืบจนฟันร่วงหมดปาก คงต้องเจ็บมากแน่ๆ？