บทที่ 363 ชดเชย

ชิวมู่เฉิงพยักหน้า“ของฉันเอาก็ได้ค่ะ ถ้าหกพวกคุณจะตกลงเงื่อนไขกับฉัน ฉันก็สามารถตอบตกลงเหมือนกัน แต่ฉันจำเป็นต้องรู้ก่อนว่ามันคืออะไร”

เนี่ยหย่วนเต้าและครอบครัวของเขาแค่อยากจะใกล้ชิด เนื่องจากถ้าหากแต่งชิวมู่เฉิงกลับบ้านได้ พวกเขาก็จะปราบความสำเร็จ แต่คิดไม่ถึงว่าชิวมู่เฉิงไม่หลงกล

สีหน้าของเนี่ยซื่อม่าวไม่ค่อยสบอารมณ์เล็กน้อย แต่ก็ยังคงหยิบกล่องกํามะหยี่ออกมาหนึ่งกล่อง เขาเปิดกล่องออกมา ด้านในมีตราสัญลักษณ์อยู่เหรียญหนึ่ง

ในตอนที่เนี่ยเฟิงเห็นตราสัญลักษณ์เหรียญนั้น เขารู้สึกมึนงงเล็กน้อย เพราะว่าตราสัญลักษณ์อันนี้เป็นของรักของหวงของพ่อเขา

ตอนวัยรุ่นพ่อแม่ของเนี่ยเฟิงทำความดีมามากมาย อีกทั้งยังก่อตั้งมูลนิธิการกุศลขึ้น มาวันนี้หลังจากที่ตระกูลเนี่ยถูกทำลายไป มูลนิธิการกุศลจึงถูกคนอื่นยึดไป

ตราสัญลักษณ์เหรียญนี้เป็นเหรียญแรกที่ได้รับจากมูลนิธิการกุศล มันมีความหมายสำหรับพวกเขาเป็นอย่างมาก

เห็นได้ชัดว่าชิวมู่เฉิงรู้ความเป็นมาของตราสัญลักษณ์ เมื่อกี้เธอยังอยากจากไป แต่ตอนนี้เธอถึงกับชะงักขาที่กำลังก้าว

เนี่ยซื่อม่าวเห็นสีหน้าของชิวมู่เฉิงดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย จึงอาศัยโอกาสนี้พูด“นี่เป็นตราสัญลักษณ์ที่น้องชายฉันหวงมากที่สุด เธอก็รู้ว่าทั้งครอบครัวของน้องชายฉันเป็นคนที่มีเมตตามาก ก่อตั้งมูลนิธิและองค์กรการกุศลมากมาย ถึงแม่พวกเขาสองสามีภรรยาจะจากไปแล้ว แต่ฉันคิดว่าสิ่งนี้สำหรับพวกเธอแล้วน่าจะสำคัญมากเลยใช่ไหมล่ะ？”

ชิวมู่เฉิงมองดูเนี่ยเฟิงที่อยู่ข้างๆตัวเองแวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็เอ่ยขึ้นมาว่า“คุณต้องการอะไรพูดมาตรงๆเถอะ”

หลังจากที่พวกเขาทั้งครอบครัวได้ยินชิวมู่เฉิงพูดออกมา สีหน้าของพวกเขาแต่ละคนจึงเผยให้เห็นถึงความดีใจ เนี่ยซื่อม่าวจึงกระแอมไอเบาๆหนึ่งครั้ง“อันที่จริงแล้ว เราไม่ต้องคุยกันน่าเกลียดขนาดนั้นก็ได้ เรื่องเงินไม่มีความหมายอะไรหรอก พวกเราแค่คิดว่าหลังจากที่เธอออกจากตระกูลชิวมาได้ จะดีกว่าถ้าเธอมาร่วมธุรกิจกับเราเธออยู่คนเดียวก็หัวเดียวกระเทียมลีบ？”

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือสี่ตระกูลตัวพ่อในเมืองจินไห่ได้ล่มสลายไปแล้ว เนื้อชินใหญ่อย่างเมืองจินไห่เหมือนจะยังไม่มีใครแตะต้อง

บวกกับยังได้ลงนามกับธุรกิจที่เกี่ยวกับอ่าวนกยูง ที่อ่าวนกยูงมีท่าเรือที่สำคัญมากอยู่ท่าหนึ่ง ขอเพียงแค่ฮอลิเดย์วิลล่าสร้างเสร็จ เรื่องที่พวกเขาจะส่งมอบสิ่งค้าออกไปก็จะง่ายอย่างไม่ต้องเสียแรงมาก

ถึงแม้พวกเขาจะประจบสอพลอหน้าซื่อใจคด คำพูดที่พูดออกมาไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่พวกเขาเฝ้าแต่คิดกังวลถึงคนอย่างชิวมู่เฉิงและทรัพยากรที่อยู่ในมือของเธอ

“ไม่ต้องพูดเรื่องพวกนี้กับฉันหรอกค่ะ พูดตรงๆมาดีกว่า ว่าพวกคุณต้องการอะไร？”

“ในเมื่อเธอพูดถึงขนาดนี้แล้ว งั้นเราก็จะเสนอเงื่อนไขของเรา เอาอ่าวนกยูงให้กับเราเป็นไง？”

เนี่ยซื่อม่าวเคลียร์คอแล้วพูดออกไปอย่างไม่ละอายใจ พวกเขาอยากจะกลับมายิ่งใหญ่ที่เมืองจินไห่อีกครั้ง

เนื้อชิ้นใหญ่ก้อนนั้น ใครไม่อยากได้กลับมาล่ะ？

คิ้วของชิวมู่เฉิงค่อยๆขมวดขึ้นมา เนี่ยเฟิงที่ได้ยินเนี่ยซื่อม่าวพูดแบบนั้น จึงอดที่จะหัวเราะเสียงดังออกมาไม่ได้“สิ่งนี้ คุ้มค่ากับอ่าวนกยูงงั้นหรือ？คุณนี่มันน่าตลกจริงๆ！”

เดิมทีชิวมู่เฉิงอยากตอบตกลง เนื่องจากสิ่งนี้เป็นของที่มีความหมายของพ่อของเนี่ยเฟิงเป็นพิเศษ แต่เนี่ยเฟิงกลบหัวเราะออกมาอย่างไร้ความปรานี

“ฉันว่าแกอย่ามาขัดจังหวะคนอื่นกำลังพูดกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้ไหม อีกอย่าง นี่มันเรื่องของตระกูลเนี่ยของพวกเรา เกี่ยวอะไรกับนายด้วย？”

เนี่ยหย่วนเต้ามองไปที่เนี่ยเฟิงอย่างเย็นชา

“ผมแค่รู้สึกขำน่ะครับ พ่อกับแม่ของผมทำความดีมาตั้งมากมายเท่าไหร่ แต่สุดท้ายก็ต้องมาตายด้วยวิธีแบบนี้ นอกจากนี้ เหล่าลูกสาวที่พ่อแม่ของผมเลี้ยงดู ยังปล่อยให้พวกคุณทำลักษณะท่าทีนี้เพื่อเอาคุณค่าในตัวของพวกเธอไป น่าตลกชะมัด！”

เนี่ยเฟิงหัวเราะอย่างเยือกเย็น เวลานี้เองทั้งครอบครัวของพวกเขาถึงได้รู้สึกผิดปกติ