บทที่ 446 เกิดสภาพการณ์ต่างๆนานา

วาตานาเบะ ทาคาซิค่อยๆรู้สึกว่าใจสู้แต่แรงไม่ยอมเป็นใจแล้ว เพราะว่าเนี่ยเฟิงเก่งกว่าเขาจริงๆ

ถ้าหากพ่ายแพ้เนี่ยเฟิงอยู่ที่นี่ งั้นหน้าตาตระกูลวาตานาเบะของเขาจะวางไว้ที่ไหนล่ะ?

วาตานาเบะ ทาคาซิยุ่งเพิ่มความเร็วขึ้นมาอีก

เนี่ยเฟิงสังเกตว่ากล้ามเนื้อของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งตัวล้วนเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงดึง เขายกระดับกำลังวังชาถึงขึ้นที่แข็งแกร่งมากๆขั้นหนึ่งแล้ว

เนี่ยเฟิงรู้ว่าเขายังไม่ถึงขีดสุดอีก ดังนั้นก็เลยลงมือยั่วยุวาตานาเบะ ทาคาซิให้มากหน่อย เป็นอย่างที่คิดไว้วาตานาเบะ ทาคาซิอดทนต่อการยั่วยุของเนี่ยเฟิงไม่ได้จริงๆ ก็สนใจมากขนาดนั้นไม่ได้แล้วเช่นกัน

อยู่ระหว่างที่ทั้งสองคนโจมตีกันดั่งไฟที่โหมไหม้เป็นไปอย่างคึกคัก อยู่ดีๆสีหน้าของวาตานาเบะ ทาคาซิกลายเป็นโหดเหี้ยมบิดเบี้ยวออกมา เขา “ฟุ้บ” คุกเข่าลงแล้ว!

เนี่ยเฟิงเห็นเขาจับหัวใจของตนเองไว้ กระอักเลือดออกมา!

เลือดสีม่วงนี้เข้มข้นมาก เห็นแล้วกระทั่งเหมือนเป็นสีดำ พอมองจากที่ไกลๆ ไม่มีความแตกต่างอะไรมากเลย

เนี่ยเฟิงเก็บดาบในมือไว้ “คุณเป็นยังไงล่ะ?”

วาตานาเบะ ทาคาซิก็ค้ำต่อไปอีกจนไม่ไหวแล้วเช่นกัน ล้มอยู่กับพื้น หมดลมหายใจเลย

หัวใจเขาไม่ใช่หยุดเต้นกะทันหัน แต่ตายด้วยหัวใจแตกสลาย ดังนั้นถึงแม้ว่าเนี่ยเฟิงมีใจจะช่วย ก็เป็นไม่ไปได้ที่จะช่วยเขาได้เช่นกัน พูดได้อีกว่า เนี่ยเฟิงก็ไม่ได้คิดจะช่วยชีวิตเขาเช่นกัน

บุคลากรทางการแพทย์พุ่งเข้ามาทันที ตรวจสอบอาการของวาตานาเบะ ทาคาซิ นี่ก็เป็นการเปลี่ยนแปลงที่คาดเดาไม่ถูก เห็นเพียงพวกเขาลากคนลงไป ในเวลานี้พิธีกรรีบขึ้นเวที

“ดูเหมือนเกิดเหตุการณ์เล็กน้อย ผู้เข้าแข่งขันวาตานาเบะน่าจะโรคหัวใจกำเริบ ให้พวกเราแสดงความยินดีกับเสี่ยวเฟิงชิงแชมป์ได้ในรอบเดียว!”

ถึงแม้ว่าคนทั้งหลายจะรู้สึกแปลกประหลาดมาก แต่ถึงยังไงได้เห็นการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้นพวกเขาก็ถือว่าพอใจแล้ว

หยูจิงหงอยู่ข้างล่างได้เห็นอย่างชัดเจนนะ อาการของวาตานาเบะ ทาคาซิจะต้องเป็นเพราะใช้ยาห้ามใช้แน่นอน ใช้จนกำลังวังชาเกินขีดจำกัด ร่างกายไม่สามารถไล่ตามทัน หัวใจระเบิดแล้ว

ในเมื่อประกาศผลแชมป์ รองชนะเลิศกับอันดับที่สามแล้ว การแข่งขันวิชาดาบครั้งนี้ก็ปิดฉากเพียงแค่นี้

ในเวลานี้ วิลล่าดาบขวัญก็ได้จัดงานเต้นรำที่คึกคักมากๆ แต่ว่างานเต้นรำเพิ่งเริ่มไม่นาน พวกเขาทั้งสามคนที่เป็นคนได้รับรางวัลก็เลยถูกเรียกไปในห้องโถงใหญ่ที่อยู่ลึกๆของวิลล่าดาบขวัญ

ผู้รับผิดชอบนำพาพวกเขาทั้งสามเลี้ยวไปเลี้ยวมาเดินเข้าไปในลานบ้านแห่งหนึ่ง ลานบ้านแห่งนี้ดูแล้วจะยิ่งเรียบง่ายกว่าวิลล่าดาบขวัญเยอะเลย

เพียงแค่เนี่ยเฟิงรู้ว่าที่นี่ไม่เหมือนอย่างที่เห็นว่าง่ายขนาดนั้นอย่างเด็ดขาด

เนี่ยเฟิงกับหยูจิงหงทั้งสองคนจ้องตากันหนึ่งที แต่ยังคงเดินเข้าไปเลย ในทั้งสามคนนี้คนที่ดีใจที่สุดคงไม่เหนือกว่ากิกส์แล้ว

กิกส์ตื่นเต้นดีอกดีใจจนกระโดดโลดเต้นเล็กน้อย เขาได้รับตำแหน่งอันดับที่สามนี้ ก็คือเขาโชคดีโดยบังเอิญเช่นกัน

สาเหตุที่กิกส์จะมาเข้าร่วมการแข่งขันวิชาดาบในครั้งนี้ ก็แค่จะมาเสี่ยงโชคเท่านั้น

“พวกคุณรู้ไหม? อีกสักครู่พวกเราก็จะได้พบเจอกับท่านจิ่วแล้ว! เขาเป็นผู้ก่อตั้งการแข่งขันวิชาดาบนะ และเป็นบุคคลในตำนานคนหนึ่งด้วย ผมเลื่อมใสศรัทธาเขามาก แม้ว่าดูแล้วผมเป็นชาวต่างชาติคนหนึ่งแต่ผมกลับมีใจจอมยุทธ์ดวงหนึ่งอยู่!”

เนี่ยเฟิงหัวเราะแบบแกล้งๆพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก “ผมก็หวังมากที่จะได้พบเจอกับบุคคลในตำนานนี้”

กิกส์ยื่นมือออกไปตบไหล่ของเนี่ยเฟิงตบแล้วตบอีกทันที “ดูลักษณะท่าทีนี้แล้วพวกเราน่าจะมีอุดมการณ์ตรงกันล่ะ!”

หลังจากพวกเขาเข้าไปแล้ว ในห้องไม่มีคน ผู้รับผิดชอบที่พาพวกเขามาคนนี้ให้พวกเขาทั้งสามนั่งลงพักผ่อนก่อนสักพัก

เนี่ยเฟิงกับหยูจิงหงทั้งสองคนนั่งลง ก็ทำการเก็บรายละเอียดทางออกและสิ่งของที่จะใช้เป็นอาวุธได้เข้าไปในตาแล้ว มีแต่กิกส์ที่ยังอยู่ในความตื่นเต้นดีอกดีใจ

ก็อยู่ในเวลานี้ นอกประตูส่งเสียงหัวเราะเสียงดังเสียงหนึ่งเข้ามา “ยอดเยี่ยมมากเลย การแข่งขันวิชาดาบของรุ่นนี้ในปีนี้เป็นอย่างที่คิดไว้มียอดฝีมือมากมายจริงๆล่ะ!”

คนที่เดินเข้ามาคนนี้ดูแล้วบุคลิกดีงดงามโดดเด่น เส้นผมที่ดำเงางามและใบหน้าที่เยาว์วัยไม่ว่าดูยังไงก็ล้วนเหมือนชายวัยกลางคนที่มีจิตใจฮึกเหิม

ยังมีคนที่รู้จักดีคนหนึ่งติดตามอยู่ข้างกายชายวัยกลางคนคนนี้ นั่นก็คือคุณชายสิบสอง