บทที่ 447 พบเจอตอนดึก

“แกดูตัวแกเองก่อนสิ แกค่อยดูคนอื่นเขา ถ้าหากไม่ใช่เสี่ยวเฟิงเป็นผู้ยิ่งใหญ่จิตใจกว้าง ตอนนี้คาดว่าแกลงนรกไปแล้ว!”

ท่านจิ่วพูดอยู่ เหลือบมองคุณชายสิบสองหนึ่งทีอย่างโหดร้าย ต่อจากนี้เขายิ้มเบิกบานพูดกับเนี่ยเฟิงว่า “เด็กคนนี้ตั้งแต่เด็กเติบโตอยู่ข้างกายผม ถูกผมตามใจจนเสียคนไปแล้ว ขอโทษจริงๆวันหลังผมจะสอนเขาให้ดีๆ พวกคุณก็กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ ล้วนลำบากมาทั้งวันแล้ว”

เนี่ยเฟิงกับหยูจิงหงทั้งสองคนล้วนพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก

ถึงแม้ว่าไม่มีรางวัลอื่นอีก แต่สำหรับกิกส์มากล่าวแล้ว เขาสามารถได้รับเงินมากขนาดนั้นก็มากพอแล้ว

พวกเขามาถึงที่พักที่ท่านจิ่วจัดวางไว้หลังจากทั้งสองคนเข้าไปแล้วตรวจดูสภาพการณ์ในห้องสักหน่อย แน่ใจว่าไม่มีกล้องวงจรปิด,เครื่องดักฟังต่างๆ พวกเขาปล่อยเครื่องตัดสัญญาณออกไปเลย

“แกว่าไอ้คนนี้ตกลงว่าคิดจะทำอะไรกันแน่ล่ะ? ในเมื่อพวกเราเอาชนะคนทั้งหลายได้แล้ว แต่ทำไมให้เพียงแค่ทองคำกล่องหนึ่งล่ะ?”

หยูจิงหงพูดอยู่ทั้งรังเกียจเป็นพิเศษจ้องมองกล่องทั้งสองนั้นที่วางอยู่ข้างเท้าของพวกเขาหนึ่งที ข้างในนี้ใส่ทองคำที่หนักหน่วงอยู่

สำหรับพวกเขาทั้งสองมากล่าว ทองคำนี้ไม่นับว่าเป็นอะไรเลยสักนิด เนี่ยเฟิงเห็นรูปร่างลักษณะแบบนี้ของหยูจิงหงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดังออกมา

“ถ้าหากเป็นคนอื่น ทองคำนี้ย่อมจะยิ่งเยอะยิ่งดีแน่นอน แต่ว่ามาถึงตัวคุณที่นี่คุณกลับรังเกียจแล้ว”

“นี่ก็ไม่ใช่เบาะแสอะไรที่ดีด้วย พวกเรามาถึงที่นี่ก็ไม่ใช่เพื่อทองคำ”

หยูจิงหงค่อยๆถอนหายใจออกหนึ่งที ถ้าหากเอาทองคำสองกล่องไปแลกเปลี่ยนเบาะแสอย่างหนึ่งเธอก็จะยินยอม

“อาจจะเป็นเพราะว่าเมื่อกี้คนเยอะมากเกินไปแล้ว ดังนั้นเขาไม่เหมาะที่จะพูด หรือเขาอาจจะมีใจระแวดระวังกับพวกเราแล้ว”

“แต่นี่ก็ไม่ถูกนะ พวกเราทั้งสองคนล้วนปลอมตัวมาแล้ว ฉันรู้ว่าแกเคยมีข่าวมาก่อน แต่ว่าลักษณะท่าทีของแกแบบนี้ล้วนไม่เหมือนกับเนี่ยเฟิงสักนิดเลย......”

เพื่อที่จะไม่ถูกเปิดโปงตอนที่พวกเขาทั้งสองมา ได้แต่งหน้ามาก่อนแล้ว การแต่งแบบได้ผลพิเศษของพวกเขา ถึงแม้ว่าเพียงแค่ตัดแต่งเล็กน้อยสักหน่อย แต่ประสิทธิผลที่ปรากฏออกมาเป็นตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

สำหรับหยูจิงหงมากล่าว ฝีมือของเธอเหนือชั้นมากๆ

“ถ้าไม่แกเข้ามา ให้ฉันดูให้ชัดเจนอีก จะเป็นการแต่งหน้าของฉันไม่เนียนใช่หรือไม่”

หยูจิงหงพูดอยู่กวักมือแล้วกวักมืออีกให้เนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงค่อยๆเดินเข้าไป “คุณดูสิ”

หยูจิงหงมองซ้ายมองขวาก็มองไม่ออกว่ามีพิรุธอะไร

“น่าจะไม่เปิดโปงแล้วจึงถูก ถ้าหากเปิดโปงแล้วล่ะก็ ไอ้คนนั้นจะปล่อยพวกเราออกไปอย่างง่ายดายขนาดนั้นเหรอ?”

“สิ่งที่คุณพูดนี้ก็ใช่เช่นกัน แต่ว่าคืนนี้พวกเรายังต้องพักอยู่ที่นี่ ในห้องนอนที่เขาจัดวางไว้ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาอีก ช่างมันเถอะ พวกเราอย่าพูดเรื่องเหล่านี้อีกเลย เปิดกล่องออกมาดูทองคำที่อยู่ในนี้ก่อนเถอะ”

หยูจิงหงจ้องมองเนี่ยเฟิงหยิบกล่องที่อยู่ข้างเท้าเปิดออกเลย อดไม่ไหวที่จะพูดแขวะไปประโยคหนึ่งว่า “ล้วนเป็นเวลาไหนแล้ว แกถึงขนาดยังมีอารมณ์ดูของนอกกายเหล่านี้”

“ไม่ว่ายังไงของนอกกายเหล่านี้ก็เป็นพวกเราชนะการแข่งขันมา เงินเหล่านี้ถึงเวลานั้นสามารถเปลี่ยนเป็นเงินสด ซื้อรถให้กับพวกพี่ๆคนอื่นๆบ้าง หรือว่าอย่างอื่นๆล่ะ คุณว่าถูกหรือไม่?”

ในใจเนี่ยเฟิงดีใจมากๆ ในที่สุดก็มีเหตุผลเอาจริงเอาจังที่จะเปลี่ยนรถให้กับพวกพี่ๆแล้ว ถึงแม้ว่าการเปลี่ยนรถจะเป็นร้อยล้านขึ้นไป เขาล้วนไม่สามารถกะพริบตาสักนิด ก็แค่บอกว่าเอาชนะการแข่งขันมา!

หยูจิงหงรู้แจ้งกระจ่างในฉับพลันพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก “สิ่งที่แกพูดก็ถูกอันนี้ฉันช่างยังไม่เคยพิจารณามาก่อนจริงๆ เพราะว่ารถที่ฉันขับอยู่ในกองทัพล้วนเป็นรถถัง”

เนี่ยเฟิง: ......

เป็นอย่างที่คิดไว้ พวกพี่ที่ใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมไม่เหมือนกันนิสัยก็จะตรงกันข้ามกันโดยสิ้นเชิงจริงๆ เนี่ยเฟิงหัวเราะแห้งๆสองเสียง ต่อจากนี้เปิดกล่องออกเลย หยิบทองคำแท่งที่หนักหน่วงออกมา ชั่งน้ำหนักด้วยมือหนึ่งที

“มูลค่าของทองคำแท่งเหล่านี้น่าจะห้าสิบล้านมั้ง? คุณไม่ต้องพูดเลย แค่ดูก็โอ่อ่ายิ่งใหญ่แล้วนะ”

หยูจิงหงก็เปิดกล่องของตนเองนั้นออกเช่นกัน ทองคำแท่งที่อยู่ในกล่องของเธอเทียบกับในกล่องของเนี่ยเฟิงก็จะน้อยกว่าเยอะเลย

“ที่นี่มีของบางอย่าง”

อยู่ดีๆเนี่ยเฟิงพบเห็นว่าอยู่ใต้ทองคำนี้เหมือนทับอะไรบางอย่างอยู่ เขาเปิดผ้ารองที่อยู่ในนั้นออก พบเห็นว่าใต้กล่องนี้ถึงขนาดยังทับกระดาษโน้ตใบหนึ่งไว้