บทที่ 466 ระเบิดที่รุนแรง

ชั่วพริบตาเดียวหม่างซือรู้สึกว่าตนเองเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ เขาเลียริมฝีปากที่แห้งๆเลียแล้วเลียอีก พูดว่า “ครู ท่านจะไปนานขนาดไหนเหรอ?”

เนี่ยเฟิงจ้องมองไปยังชั้นสูงสุดอย่างเย็นชา “ถ้าเร็วล่ะก็ สิบนาที ถ้าช้าน่าจะเป็นยี่สิบนาที”

หม่างซือ: .......

เยี่ยมมาก ก็มีแต่เนี่ยเฟิงที่กล้าพูดคำพูดอย่างนี้ออกมา ช่างโอหังเหลือเกินจริงๆ

หม่างซือพยักหน้าอย่างรีบเร่งมาก “รับรองสำเร็จภารกิจ! คุณหมิง มาทางนี้”

หมิงอี๋หานพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก ต่อจากนั้นเดินตามหม่างซือลงไปข้างล่าง

หลังจากที่เนี่ยเฟิงเห็นพวกเขาออกไปแล้ว ค่อยๆถอนหายใจออกมาหนึ่งที

แม้ว่าคนทดลองยาไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวด แต่ยังเป็นคนที่มีชีวิตอยู่ เพียงแค่ถูกการทำร้ายถึงจุดตาย งั้นย่อมอยู่รอดไม่ได้แน่นอน

หลังจากเฟยหลงเห็นหมิงอี๋หานกับหม่างซือกลับมา อดไม่ได้ที่จะอึ้งชะงัก “ครูล่ะ?”

“เขาดูเหมือนโมโหแล้ว.......อาจจะเป็นผมที่แย่เกินไปแล้วมั้ง!”

หม่างซือพูดด้วยหน้าตาที่เศร้าเสียใจอยู่

ยามปกติหมิงอี๋หานจะไม่ปลอบโยนคนอยู่แล้ว ตอนนี้ก็เช่นกัน “ค่อนข้างแย่จริงๆ ฉันก็ไม่เข้าใจว่าคุณเข้ากองกำลังพิเศษได้ยังไงล่ะ”

หม่างซือรู้สึกว่าตนเองถูกกระทบกระเทือนแล้ว เขาอดไม่ไหวที่จะถอนหายใจหนึ่งที “อั้ย ดังนั้นครูคิดจะลุยด้วยตัวเองแล้ว”

“อะไรนะ?”

เฟยหลงล้วนสงสัยหูของตนเองแล้ว

“อย่างนี้อันตรายมากขนาดไหนล่ะ! ผมจะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับครู!”

เฟยหลงพูดจบก็จะวิ่งออกไป

“ครู ออกคำสั่งให้กับพวกเราทั้งสองแล้ว ให้พวกเรารับรองความปลอดภัยของคุณหมิง ดังนั้นคุณก็อย่างวิ่งไปสุ่มสี่สุ่มห้าจะดีกว่า ถ้าหากคุณหมิงมีอันเป็นไปอะไร พวกเราก็จะเจอผลที่จะตามมาที่น่าดูเลยนะ!”

คำพูดเหล่านี้ของหม่างซือ ทำให้เฟยหลงจบเห่โดยสิ้นเชิงเลย หลังจากเฟยหลงได้ยินแล้ว หมดอาลัยตายอยาก

“อย่างนี้เหรอ.......งั้นก็ได้ล่ะ”

และในเวลานี้เนี่ยเฟิงคิดถึงปีศาจร้ายที่มาจากนรกแทบจะตายจริงๆเลย เทพขวางฆ่าเทพพุทธะขวางฆ่าพุทธะ ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามอยู่ระดับไหน เพียงแค่ขวางทางที่เขาจะไปล้วนถูกฆ่าหมด

เนี่ยเฟิงแทบจะขึ้นไปทีละชั้นๆ ดับไฟบวกกับทำลายบันไดหนีไฟทั้งสองไม่มีพลาด ก็เพื่อที่จะไม่ให้คนลงไปชั้นล่างได้

“พวกนายท่าน ตอนนี้มีไอ้คนคนหนึ่ง เขาร้ายกาจมาก กำลังสังหารโหดอยู่ทีละชั้นๆ คนที่พวกเราส่งไปล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!”

เดิมทีหลายคนที่ยังดื่มเหล้าอยู่หลังจากได้ยินแล้ว สีหน้าล้วนเปลี่ยนไปเลย “คุณผู้ชาย นี่จะทำยังไงดีล่ะ?”

“แม้ไม่รู้ว่าไอ้คนนั้นเป็นใคร แต่ดูเหมือนเป็นบุคคลที่ร้ายแรง หลู่เปิ่นเหว่ยล่ะ?”

เดิมทีคิดว่าละครสนุกนี่ยังสามารถจะดูได้นานกว่านี้อีกหน่อย ตอนนี้ดูแล้วน่าจะไม่ได้แล้ว

“จับได้แล้ว!”

หลู่เปิ่นเหว่ยถูกพาขึ้นมา อยู่ในความวุ่นวายเมื่อกี้ เขาได้รับบาดเจ็บจากการถูกยิง ตอนนี้ขาของเขาก็ไม่สามารถขยับแล้ว ถูกลากขึ้นมาเหมือนเช่นดั่งหมาตาย

หลังจากหลู่เปิ่นเหว่ยเห็นคนเหล่านี้ชัดก็เบิกตาโพลงทั้งคู่ “ที่แท้เป็นพวกคุณ! ผมก็รู้ว่าย่อมเป็นพวกคุณแน่นอน!”

คนเหล่านี้ล้วนเป็นบุคคลในสหพันธ์ปราบปรามตระกูลเนี่ยในตอนต้นนั้น คิดไม่ถึงหลู่เปิ่นเหว่ยถึงขนาดก้าวเข้าสู่สภาพเดียวกันกับตระกูลเนี่ย!

“ตอนนี้คุณเพิ่งสังเกตถึงจำต้องช้าเกินไปหน่อยแล้ว?”

พวกเขาหัวเราะอย่างเย็นชาเสียงหนึ่ง “หลู่เปิ่นเหว่ย พวกเราจับคุณมา คุณน่าจะรู้ว่าเป็นเพราะอะไรล่ะ? ชิปชิ้นนั้นที่เป็นของคุณล่ะ? หยิบออกมา!”

ตาทั้งคู่ของหลู่เปิ่นเหว่ยแดงระเรื่อ ตอนนี้เขาไม่มีจิตใจฮึกเหิมแบบนั้นแล้ว ในตอนนี้ทั้งตัวเขาเต็มไปด้วยคราบเลือด คับขันลำบากแสนสาหัส

“พวกคุณอยากได้ชิปเหรอ?” หลู่เปิ่นเหว่ยหัวเราะ ฮ่าฮ่า เสียงดังออกมา “ชิปอยู่ที่นี่!”

เห็นเพียงหลู่เปิ่นเหว่ยควักเครื่องโปรเจคเตอร์ออกจากกระเป๋า “แต่ว่าผมจะไม่ให้พวกคุณอยู่แล้ว! ผมตายก็จะไม่ปล่อยพวกคุณไปเช่นกัน!”

หลู่เปิ่นเหว่ยพูดจบ อาศัยตอนที่พวกเขายังไม่ทันมีปฏิกิริยาขึ้นมา ก็เลยโยนเครื่องโปรเจคเตอร์ลงไปยังมหาสมุทรแล้ว

“คุณนี่บ้าไปแล้ว!”

“ใช่ ผมบ้าไปแล้ว งั้นจะเอายังไงอีกล่ะ? ผมตายแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่พวกคุณก็จะอยู่ดีเช่นกัน! เพราะว่าเรื่องยาห้ามใช้นี้พวกคุณปิดบังไม่อยู่แล้ว! ลงนรกไปพร้อมกันเถอะ!”