บทที่ 467 เรือสำราญจมลง

โชคดีที่มีชั้นเรือชูชีพชั้นนี้ แม้ว่าจะระเบิดแล้ว แต่ว่าก็มีเรือไม่กี่ลำที่เสียหาย

เนี่ยเฟิงปล่อยเรือชูชีพออกไป จากนั้นทำสไลเดอร์กู้ชีพจากชั้นสูงให้กับพวกเขา ถึงแม้ว่าบันไดถูกทำลายแล้ว แต่ว่าพวกเขาสามารถไหลลงจากสไลเดอร์กู้ชีพ

คนเหล่านี้เห็นแล้วว่าในที่สุดก็มีทางออกแล้ว แย่งกันเฮโลไหลลงจากสไลเดอร์กู้ชีพ บางชั้นอยู่ค่อนข้างสูง พวกเขาล้วนมีความหวาดกลัวเล็กน้อย แต่ว่าถ้าไม่ลงไปก็มีเพียงแค่ทางตายทางเดียว

หลังจากผ่านการพิจารณาสักพัก ถึงแม้ว่าพวกเขาจะหวาดกลัวขนาดไหนก็ไม่มีทางอื่นเช่นกัน ถึงยังไงชีวิตน้อยๆก็สำคัญกว่า

อยู่ในเรือสำราญที่โออ่าหรูหราขนาดใหญ่ย่อมมีเรือชูชีพและชุดปฐมพยาบาลทุกอย่างอยู่แล้ว

เนี่ยเฟิงก็ไม่ได้สนใจพวกเขามากขนาดนั้นเช่นกัน แค่สร้างทางออกทางหนึ่งให้กับพวกเขาเท่านั้น ต่อจากนั้นเขาไปหาหมิงอี๋หานที่ห้องกัปตันเรือเลย

“พี่สี่ พวกเรารีบออกจากที่นี่เถอะ เรือลำนี้ไม่ปลอดภัยแล้ว......”

“ใต้ก้นเรือน่าจะถูกระเบิดออกแล้ว พวกเรารีบออกไปเถอะ!”

เสียงเนี่ยเฟิงพูดเพิ่งจบลง เสียงระเบิดดังขึ้นอีกแล้ว ในเวลานี้พวกเขาสังเกตถึงว่าตัวเรือกำลังเอียงไปอยู่

หมิงอี๋หานเห็นด้วยอย่างมากพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก พวกเขาทั้งสี่นั่งเรือชูชีพลำหนึ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เรือสำราญที่โออ่าหรูหราลำนี้หนักอึ้งมากๆ แม้ว่าจะจมลงไปหมดยังต้องใช้เวลาสักหน่อย แต่คนทั้งหลายถูกทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อแล้ว

พวกเขากังวลว่าชีวิตน้อยๆจะไม่รอด แย่งกันที่จะคลานขึ้นเรือชูชีพ

เนี่ยเฟิงจ้องมองคนเหล่านั้น เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่รอดลงมือชกต๋อยกันอย่างไม่ลังเลจากที่ไกล รูปร่างลักษณะแบบนั้นช่างตลกขบขันจริงๆ

“รู้ตั้งแต่แรกผมควรที่จะให้พวกเขาอยู่ที่นั่น”

ถ้าหากเนี่ยเฟิงไม่ได้ยื่นมือช่วยเหลือล่ะก็ งั้นคนเหล่านี้ล้วนต้องจบเห่ไปหมด

หมิงอี๋หานจ้องมองท่าทางของคนเหล่านั้น อดไม่ไหวที่จะยิ้มแล้วยิ้มอีก “คนแบบนี้อยู่บนโลกนี้มีมากมาย ไม่จำเป็นต้องคิดเล็กคิดน้อยกับพวกเขา”

เธอก็เคยเห็นอยู่ในโรงพยาบาลมามากมายเช่นกัน

อยู่ในความมืดที่หนักอึ้งไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ตอนที่แสงอาทิตย์แรกอรุณในยามฟ้าสางสว่างขึ้น เรือสำราญจมลงไปหมดแล้ว มีเพียงเศษซากที่เหลือเศษเล็กเศษน้อยและคนรอดตายหลังจากภัยพิบัติ ทุกคนที่นั่งอยู่บนเรือชูชีพใช้สายตาที่นึกกลัวในภายหลังจ้องมองทั้งหมดนี้อยู่

ตอนที่ทีมกู้ภัยมาถึง พวกเขาเนี่ยเฟิงหลายคนก็อำพรางอยู่ในกองทัพใหญ่

และคดีร้ายแรงในทะเลครั้งนี้กลายเป็นข้อมูลการพูดคุยใหม่อีกครั้ง

แต่เทียบกับคดีร้ายแรงในทะเลครั้งก่อนมากล่าวแล้ว คดีร้ายแรงครั้งนี้ไม่ได้น่าเวทนากว่าครั้งก่อน ครั้งก่อนคนแทบจะทั้งหมดล้วนตายหมดแล้ว ครั้งนี้อย่างน้อยยังช่วยกลับมาได้เป็นส่วนใหญ่

พวกผู้รอดชีวิตบรรยาย มีคนบ้ากลุ่มหนึ่งมาตอนที่พวกเขาสร้างปาร์ตี้สนุกสนานอยู่ นี่เป็นการสังหารในครั้งหนึ่งที่วางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว พวกเขาก็เช่นดั่งผู้ก่อการร้าย เผ่าฆ่าแย่งชิง เพียงแค่เป็นคนที่ยังมีชีวิตอยู่ หายใจหอบหนึ่งทีก็จะถูกพวกเขาฆ่าตาย

สุดท้ายเป็นแสงไฟทั่วท้องฟ้าการระเบิดที่น่ากลัว......

“ในเวลานั้นผมคิดว่าตายแน่ไม่ต้องสงสัยอีกเลย แต่นึกไม่ถึงว่ามีวีรบุรุษคนหนึ่งลงมาจากฟ้า ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เขาพูดเพียงแค่สองคำ ‘รอก่อน’ ในเวลานั้นผมหมดหนทางจนปัญญาไม่รู้จะทำอย่างไรดีไปแล้ว แต่ผมไม่กล้าลงไปตามเชือกที่เขาลงมาเส้นนั้นจริงๆ เพียงแค่นึกไม่ถึงเขากลับมาอีกแล้ว จัดวางความช่วยเหลือให้กับพวกเรา! พวกเราสามารถขึ้นเรือชูชีพอย่างราบรื่นได้ล้วนอาศัยบุญวาสนาของวีรบุรุษท่านนี้!”

ตอนที่เนี่ยเฟิงเห็นการรายงานข่าวเหล่านี้ กำลังอยู่ในฐานลับ

บนตัวเขายังสวมใส่เสื้อกาวน์อยู่ ชิปส่งไปวิเคราะห์มานานแล้ว

“เห็นคนเหล่านี้ชื่นชมแก ในใจแกจะสบายหน่อยไหม?”

หมิงอี๋หานชะโงกหัวจ้องมองคอมพิวเตอร์หนึ่งที ซักถามแบบนี้