บทที่ 468 การหยั่งเชิงของตาแก่ไป๋

ตาแก่ไป๋พยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก คิดอยู่ในใจว่าสิ่งที่เขาพูดนี้ก็ถูกเช่นกัน

“แต่ไม่ว่ายังไงคุณล้วนช่วยเราไปเยอะมาก ขอบคุณจริงๆ แต่นึกไม่ถึงพวกเขาถึงขนาดเจ้าเล่ห์ขนาดนั้น ชิปแค่เป็นส่วนหนึ่งเท่านั้น ก็จะพูดได้ว่าพวกเขายังอยากจะค้นคว้าวิจัยยาห้ามใช้ต่อถึงเวลานั้นจะจัดการยากแล้วล่ะ......”

ตาแก่ไป๋ทั้งพูดอยู่ทั้งมีลักษณะแบบหยั่งเชิงจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง และเนี่ยเฟิงในเวลานี้ไม่สนใจไยดีพูดว่า “ท่านก็ไม่ต้องอ้อมค้อมหยั่งเชิงผมเช่นนี้ คนเหล่านั้นแม้แต่คนเดียวผมก็ไม่ปล่อยไป แต่ว่าผมนี่ไม่ใช่จะร่วมงานกับท่านเลย ผมแค่ทำเรื่องที่ตัวผมเองอยากทำเท่านั้น”

มีคำพูดนี้ของเนี่ยเฟิงตาแก่ไป๋เข้าใจแล้ว สำนักมังกรจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ด้วย ถึงแม้ว่าเขาคิดวางแผนการจะส่งคนของตนเองไปรับมือต่อ แต่ถ้าหากสำนักมังกรออกหน้าล่ะก็ งั้นพวกเขาจะไม่ใช่ยิ่งมีประสิทธิภาพมากล่ะ อีกทั้งความสามารถของสำนักมังเป็นที่ประจักษ์ชัดแจ้งแก่สายตาของทุกคน

ตาแก่ไป๋ฝั่งนี้และเนี่ยเฟิงฝั่งโน้น ท้ายสุดล้วนเพื่อที่จะปราบแก๊งนี้ให้ราบคาบ ลักษณะจุดประสงค์ล้วนเป็นอันเดียวกัน

สำหรับจะไปปราบให้ราบคาบยังไงตาแก่ไป๋ก็ไม่ต้องสนใจมากขนาดนั้นแล้ว

วันนี้ตาแก่ไป๋เรียกเนี่ยเฟิงมา ก็แค่เพื่อที่จะสืบดูความคิดของเนี่ยเฟิง ดูว่าเนี่ยเฟิงจะพูดยังไง นึกไม่ถึงเนี่ยเฟิงจะตรงไปตรงมาขนาดนั้น ตาแก่ไป๋ย่อมจะไม่พูดมากอะไรอยู่แล้ว

“คุณเนี่ย ขอบคุณ ยังมีเด็กกลุ่มนั้นที่ฝากไว้ให้กับคุณ ก็รบกวนคุณช่วยดูแลแล้ว”

หวังว่าผู้ยอดเยี่ยมที่ถูกคัดเลือกออกมาสิบคนนั้นจะสามารถได้รับการถ่ายทอดแท้จริงจากเนี่ยเฟิง ถึงเวลานั้นพวกเขาจะกลายเป็นดาบคมที่ไร้เทียมทาน

“ในเมื่อรับปากกับท่านแล้ว ผมย่อมไม่มีความคิดที่จะหดถอยอยู่แล้ว สิบคนนั้นของท่านแม้ว่าพรสวรรค์คุณสมบัติไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่ดีอยู่ที่เชื่อฟังรักการเรียนรู้ ถึงเวลานั้นผมจะมอบผลงานให้ท่านสักชิ้น”

ตอนที่ตาแก่ไป๋ได้ยินเนี่ยเฟิงพูดว่าพรสวรรค์คุณสมบัติของพวกเขาไม่ค่อยเท่าไหร่ รอยยิ้มแข็งทื่ออยู่บนใบหน้า ต้องรู้ว่านี่เป็นผู้ยอดเยี่ยมในผู้ยอดเยี่ยมที่คัดเลือกออกมาจากแต่ละกองทัพทั่วประเทศนะ

ผู้ยอดเยี่ยมแบบนี้อยู่ในสายตาของเนี่ยเฟิงถึงขนาดนับได้แค่ว่าพรสวรรค์คุณสมบัติไม่ค่อยเท่าไหร่.....เดิมทีตาแก่ไป๋อยากจะตอบโต้แต่นึกถึงว่าหลังจากเฟยหลงกับหม่างซือทั้งสองคนกลับมา ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนเรือสำราญทั้งหมดให้กับตนเองฟัง รวมกับที่พวกเขาเห็นเนี่ยเฟิงจัดการคนทดลองยาระดับสูงกลุ่มนั้นได้ยังไง

ไอ้คนทั้งสองนี้พูดถึงช่วงที่ตื่นเต้นกระทั่งตบโต๊ะลุกขึ้นด้วย เห็นได้ชัดว่ากลายเป็นแฟนคลับที่จงรักภักดีของเนี่ยเฟิงไปแล้ว ตามความจริงอยู่ภายใต้สภาพการณ์แบบนั้น ไม่ว่าเป็นใครมองเห็นฉากนี้ล้วนจะรู้สึกตื่นตะลึงเป็นพิเศษ

ตาแก่ไป๋ก็เข้าใจ น้ำแข็งจับตัวจนหนาสามฟุตใช่ว่าเกิดจากความหนาวในวันเดียว เนี่ยเฟิงจะรอดตายในสภาพแวดล้อมที่วุ่นวายเช่นนี้ย่อมต้องใช้เล่ห์กลบ้าง ดังนั้นก็ได้ฝึกฝนมาจนฝีมือกับนิสัยของเขาเป็นเช่นนี้ในปัจจุบันนี้

พูดได้อีกว่า ถ้าหากเนี่ยเฟิงไม่แข็งแกร่ง เป็นไปได้ยังไงที่เขาจะกลายเป็นราชามังกรของสำนักมังกรได้อีกล่ะ? ตำแหน่งที่นั่งนั้นไม่ใช่ใครๆล้วนสามารถนั่งได้

“ไม่ทราบว่าบุ่มบ่ามถามสักคำหนึ่งได้หรือไม่ คุณเนี่ยมีการคิดวางแผนการอะไรอีกต่อไปเหรอ?”

ตาแก่ไป๋ทั้งพูดอยู่ทั้งเอาฝ่ามือถูกันไปมาอยู่ อยู่บนใบหน้าที่แก่หง่อมของเขานั้นปรากฏสีหน้าที่เฝ้ารอคอยออกมา เนี่ยเฟิงคาดเดาจิตใจของคนได้ ดังนั้นเขาเห็นลักษณะท่าทีของตาแก่ไป๋นี้ก็เข้าใจความหมายของเขาแล้ว

“การคิดวางแผนการต่อไปนี้ของผมน่าจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกคุณล่ะ? ผมรู้ว่าคุณคิดอยากจะได้อะไร ก็เป็นเพียงแค่อยากจะได้ชิปเท่านั้น”

ตาแก่ไป๋ถูกพูดตรงถึงความคิดในใจก็ไม่รู้สึกโมโหเช่นกัน กลับหัวเราะออกมา รอยย่นที่อยู่บนใบหน้าเขาก็เหมือนเช่นดั่งดอกเบญจมาศที่แผ่ขยาย เขาพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีกอย่างรีบเร่งมาก

“สมดั่งเป็นราชามังกรของสำนักมังกร ผมคิดอะไรคุณล้วนชัดเจนมากๆ ไม่ทราบว่าคุณส่งชิปให้กับพวกเราได้หรือไม่ล่ะ?”

“กับยาแบบนี้ผมไม่มีความสนใจใดๆ อีกทั้งผมก็ไม่อนุญาตให้สมาชิกในสำนักมังกรของผมใช้ แต่ดังคำกล่าวที่ว่าไม่กลัวเรื่องที่แน่นอนก็กลัวเหตุไม่คาดฝัน คนในสำนักมังกรของผมถ้าหากไม่ระมัดระวังติดเชื้อยาห้ามใช้แล้ว ผมยังต้องอาศัยข้อมูลเหล่านี้มาปรุงยาถอนพิษ”

เนี่ยเฟิงจ้องมองตาแก่ไป๋หนึ่งที ตาแก่ไป๋พยักหน้าแล้วพยักหน้าอีกอย่างรีบเร่งมาก แสดงให้เห็นว่าตนเองเข้าใจถึงความหมายของเนี่ยเฟิงแล้ว

“ชิปให้พวกคุณไม่มีปัญหา แต่ว่าเนื้อหาข้างในผมล้วนจะก๊อบปี้ไว้ชุดหนึ่ง อย่าโทษผมไม่บอกท่านล่วงหน้า”