บทที่ 469 การประชุมสุดยอดผู้นำ

หลังจากหลู่เปิ่นเหว่ยตายแล้วมีคนอยากจะแบ่งกลืนทรัพย์สินของเขา แต่ว่าอยู่ก่อนหน้านี้เนี่ยเฟิงก็ให้คนของสำนักมังกรลงมือก่อนแล้ว ดังนั้นคนอื่นคว้าผลประโยชน์อะไรไม่ได้เลย

การตายของเขาทำให้เมืองหยางเฉิงกลายเป็นของเนี่ยเฟิงโดยสิ้นเชิง

ปัจจุบันนี้ เมืองหนานหู, เมืองหยางเฉิง, เมืองเยี่ยนตูกับเมืองจินไห่ล้วนเป็นแผ่นดินของสำนักมังกร ก่อนหน้านี้พวกไอ้คนที่ก่อกรรมทำชั่วกลุ่มนั้นหนีหัวซุกหัวซุนไปนานแล้ว ปัจจุบันนี้ก็ไม่รู้ว่าหลบสั่นริกๆอยู่มุมไหนแล้ว

เนี่ยเฟิงทำตายี๋แล้วทำตายี๋อีกถึงเวลาแล้ว จะยิ่งเพิ่มความหวาดกลัวให้พวกเขาสักหน่อย

มณฑลซานเจียงเป็นสถานที่ที่อุดมสมบูรณ์มากๆแห่งหนึ่ง เพราะว่ามณฑลซานเจียงใกล้ทะเลมีท่าเรือมากมาย กับศุลกากรต่างประเทศ ดังนั้นข้างบนเตรียมตัวที่จะทำการพัฒนามณฑลซานเจียงเลย

มณฑลซานเจียงเป็นเมืองรองด้อยกว่าเมืองหลวง

ทุกๆเมืองล้วนไล่เลี่ยกัน อีกทั้งที่นี่พูดได้ว่าเป็นสถานที่รวมตัวของพ่อค้าที่ร่ำรวย เพราะว่าคนที่ทำการค้าขายที่นี่มากจนนับไม่ถ้วน มหาเศรษฐีมีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง คนที่สามารถยึดครองพื้นที่แห่งหนึ่งในที่นี้ แบ่งกลืนผลประโยชน์ของมณฑลซานเจียงแห่งนี้ได้จริงๆย่อมไม่ใช่บุคคลธรรมดาอะไรแน่นอน

แต่ปัจจุบันนี้ในมณฑลซานเจียงเหมือนเช่นดั่งฟ้าเปลี่ยนแล้ว แต่ก่อนพวกพี่ใหญ่ที่แค่คำรามก็สามารถทำให้สถานการณ์เปลี่ยนได้เหล่านั้น ตอนนี้หวาดกลัวไม่เป็นสุขเพราะว่าพวกพ่อค้าที่ร่ำรวยที่ใจดำชอบปอกลอกคนอื่นเพื่อความร่ำรวยเหล่านั้น ปัจจุบันนี้ตกอยู่ในสภาพล้มละลายแล้ว คนที่ตายก็ตายคนที่เป็นบ้าก็เป็นบ้า

และเมืองหลวงของมณฑลซานเจียงไม่ได้อยู่ในเมืองเหล่านั้น

แม้ว่าการก่อสร้างของทุกเมืองล้วนไม่แตกต่างกัน แต่ว่าในมณฑลย่อมต้องมีเมืองหลวงอยู่แล้ว เมืองหลวงของมณฑลซานเจียงก็คือเมืองซานเจียง

เมืองซานเจียงถูกเมืองอื่นๆล้อมรอบอยู่ตรงกลาง ถึงแม้ว่ามันไม่ได้ใกล้กับทะเลเลย แต่มันกลับเป็นจุดศูนย์กลางที่สำคัญ

และเมืองซานเจียงก็มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือ “เมืองแห่งหยกแก้ว”

ที่นี่เป็นแผ่นดินของพวกพ่อค้าที่ร่ำรวย สินค้าแบรนด์หรูมีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง คนร่ำรวยก็มีทั่วทุกหนทุกแห่งเช่นกัน ที่นี่ก็ถูกเรียกว่าเป็นโซนคนรวย

ออกจากบ้านถ้าไม่ได้ขับรถหรูหราล้วนเป็นการกระทำที่อับอายขายหน้า

หอการค้าทั่วไปของมณฑลซานเจียงก็อยู่ในเมืองซานเจียง

นอกจากหอการค้าทั่วไปแล้ว ยังมีหน่วยงานการกุศลต่างๆนานาอีก อย่างเช่นหน่วยงานการกุศลเพื่อช่วยเหลือคนพิการ หน่วยงานการกุศลโรงเรียนสังคมสงเคราะห์ต่างๆ

เพราะว่าคนร่ำรวยเหล่านี้ก็จะชอบใช้ความจอมปลอมนั้นอยู่แล้ว

อีกทั้งผลประโยชน์ในหอการค้าจะมากกว่า พวกเขาย่อมจะไม่ปล่อยเค้กใหญ่ชิ้นนี้ไปอย่างแน่นอน

ในครั้งนี้เนี่ยเฟิงก็จะไปเมืองซานเจียง

เพราะว่าอีกสองวันก็เป็น “การประชุมสุดยอดผู้นำ” ของหอการค้าทั่วไปแล้ว ถึงเวลานั้นสุดยอดผู้นำแต่ละที่ของมณฑลซานเจียงล้วนจะรวมตัวกันอยู่ที่นี่

เนี่ยเฟิงก็ได้รับข่าวด้วย หลันเฟิงหลิงย่อมจะไปแน่นอน ก็จะต้องทำการจบสิ้นกับผู้หญิงคนนี้แล้วพอดี ผู้หญิงคนนี้ย่อมได้เข้าร่วมอยู่ในเรื่องของปีนั้นอย่างแน่นอน ในปัจจุบันนี้เธอเงียบอยู่ตลอดไม่ได้เปิดโปงความจริงใดๆ แต่ไม่ได้แสดงว่าผู้หญิงคนนี้จะบริสุทธิ์ใจเลย

เช่นดั่งหลู่เปิ่นเหว่ยคนเหล่านี้ เพียงแค่ขายยาห้ามใช้เท่านั้น ในมือมีแค่ชิปชิ้นเดียว ก็หาเงินได้มหาศาลแล้ว งั้นก็ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นๆอีกเลย และพวกเขาคนร่ำรวยเหล่านี้ย่อมรวมตัวอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว

แขกผู้มีเกียรติที่เชิญมางานเลี้ยงอยู่บนเรือสำราญที่โออ่าหรูหราของหลู่เปิ่นเหว่ยเหล่านั้น เนี่ยเฟิงให้คนทำตารางรายชื่อออกมานานแล้ว

เนี่ยเฟิงไม่เชื่อว่าองค์กรนี้จะไม่มีผู้วางแผน

ใกล้ถึงพลบค่ำ เนี่ยเฟิงไปซื้อผักเรียบร้อยแล้ว กำลังยุ่งอยู่ในห้องครัว ตอนที่พี่ๆหลายคนกลับมาก็ได้กลิ่นหอมของกับข้าวมาพักหนึ่ง

“หอมมากเลย! เป็นอย่างที่คิดไว้เสี่ยวเฟิงกลับมาแล้วจริงๆ ฉันก็รู้ นอกจากเสี่ยวเฟิงไม่มีคนสามารถทำอาหารที่หอมขนาดนี้ออกมาได้!”

คางเมิ่งทั้งพูดอยู่ทั้งโยนกระเป๋าของตนเองไปยังข้างๆ วิ่งเหมือนดั่งเหาะไปถึงห้องครัว จ้องมองอาหารที่เพียบพร้อมด้วยรูปกลิ่นรสที่อยู่บนโต๊ะ คางเมิ่งอดไม่ไหวที่จะกลืนน้ำลายหนึ่งที

“พี่เจ็ดคุณกลับมาแล้วเหรอ? งั้นคุณรีบไปล้างมือเถอะ อีกสักครู่ก็กินข้าวได้แล้ว!”