บทที่ 471 เคลียร์สถานที่

ชิวมู่เฉิงเป็นคนหน้าตาสะสวยมาก แม้ว่าเธอจะเคร่งขรึมจริงจัง รักษาระยะห่างจากคนอื่น แต่ก็ยังมีหนุ่มๆ มารุมตอมอย่างไม่ขาดสาย

เธอถือโอกาสหยิบกระเป๋าถือขึ้นมา ผมของเธอเป็นผมหางม้าที่เรียบง่ายที่สุด แต่เผยให้เห็นหูตาจมูกปากที่สวยและสง่างามน่าเกรงขามของเธอ

สถานที่ที่ชิวมู่เฉิงเดินผ่านเป็นเหมือนแนวทิวทัศน์ ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ก็อดมองย้อนกลับไปไม่ได้

เมืองซานเจียงเป็นเขตตัวเมืองที่ร่ำรวยที่สุดในมณฑลซานเจียง ที่นี่ยังเป็นดินแดนของเศรษฐีอีกด้วย ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นดาราหรือเศรษฐี หรือคนที่มองหาสามีภรรยาที่ร่ำรวย ก็มีอยู่ที่นี่หลายคน

และคนเหล่านี้ล้วนมีรูปร่างหน้าตาไร้ที่ติ หล่อก็หล่อมาก สวยก็สวยมาก

แน่นอนว่ามีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รวยจริงๆ

พวกเขามาที่นี่เพื่อจุดประสงค์บางอย่าง

ในเมืองนี้มีทั้งหนุ่มหล่อสาวสวยและคนรวยอยู่ไม่น้อย

บางคนมาที่เมืองซานเจียง ยังไม่ทันตั้งตัวก็กลายเป็นคุณนายเศรษฐี ในขณะที่บางคน ยังไม่ทันตั้งตัวก็ต้องต่อสู้ตลอดชีวิต

แต่มันก็เป็นเพียงสถิติที่อาจเป็นไปได้เท่านั้น คนมีเงินยังสนใจครอบครัวที่มีฐานะทางสังคมเท่าเทียมกันมากขึ้น

เสื้อผ้าที่ชิวมู่เฉิงสวมนั้นดูเรียบง่ายและหรูหรา ถึงอย่างไรเธอก็เป็นประธานคนหนึ่ง เป็นไปไม่ได้ที่จะสวมเสื้อผ้าราคาถูก

ชิวมู่เฉิงกับเนี่ยเฟิงมาที่ฝูหม่านโหลวด้วยกัน

ที่นี่เป็นร้านอาหารจีนที่มีชื่อเสียง

“ได้ยินมาว่าที่นี่ทำปลาทอดกรอบได้อร่อยมาก ฉันจองที่ไว้แล้ว”

ชิวมู่เฉิงไม่สนว่าคนอื่นจะมองเธออย่างไร ในสายตาของเธอมีเพียงน้องชายชื่อเนี่ยเฟิงเท่านั้น

“ตกลง ขอเพียงพี่ใหญ่จัดการ จะอย่างไรก็ได้” เนี่ยเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มอยู่ข้างๆ อันที่จริงอายุของทั้งสองนั้นไม่ได้แตกต่างกันมากนัก

เพียงแต่ว่าชิวมู่เฉิงแต่งตัวดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่า เนี่ยเฟิงมักจะสวมเสื้อและกางเกงลำลองเพื่อสะดวกในการเคลื่อนไหว

หลังจากเนี่ยเฟิงเข้าไปแล้ว ก็มายังที่นั่งที่จองไว้

ที่นั่งของฝูหม่านโหลวนั้นจองยากมาก ไม่มีห้องส่วนตัวขนาดเล็ก มีแต่ห้องขนาดใหญ่เท่านั้น

ชิวมู่เฉิงกับเนี่ยเฟิงตั้งใจมากินข้าวเท่านั้น ดังนั้นเธอจึงไม่ได้อยากจะจองห้องใหญ่

ทั้งสองมาถึงห้องที่กั้นไว้ ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ

ก่อนที่ชิวมู่เฉิงจะมาถึง เธอได้สั่งอาหารเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เช่นนี้พวกเขาจะได้ไม่ต้องรอนาน

“ปลาทอดกรอบอาจจะต้องรออีกนิด อาหารอย่างอื่นก็ไม่เลว พวกเรามาชิมกันก่อนแล้วกัน” ชิวมู่เฉิงพูดพลางจับตะเกียบคีบอาหารให้เนี่ยเฟิง

เนี่ยเฟิงเห็นชิวมู่เฉิงกำลังคีบอาหารมาให้ตนเหมือนยังเป็นเด็ก ก็ออกปากห้ามทันที “พี่ใหญ่ ผมคีบอาหารเองได้ พี่กินเถอะ! ไม่เป็นไร!”

ชิวมู่เฉิงได้ยินดังนั้นก็ถึงกับอึ้งไป เธอมองดูอาหารที่เธอคีบให้ในจานของเนี่ยเฟิง เธอเคยชินกับมันแล้ว เปลี่ยนแปลงไม่ได้

“ฉันเผลอไปเอง ชอบลืมไปว่านายโตแล้ว”

เนี่ยเฟิงไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี พี่ใหญ่ชอบดึงปัญหามาไว้กับตัวเองทุกครั้ง

อันที่จริงเนี่ยเฟิงไม่ชอบชิวมู่เฉิงในเรื่องนี้เลย เขามักจะรู้สึกว่าชิวมู่เฉิง คาดหวังในตัวเขาสูงเกินไป

“ไม่ใช่ครับ ผมแค่เป็นห่วงว่าพี่ใหญ่จะเอาแต่ดูแลผมจนลืมกินข้าว เรามากินด้วยกันเถอะ!”

ชิวมู่เฉิงได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ดีขึ้นเล็กน้อย