บทที่ 514 ยกหอพักให้

“ย้ายมาใหม่เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ? พูดได้อีกว่า ทุกปีโรงเรียนผู้ดีเมืองจันทร์ล้วนจะมีนักเรียนย้ายมาใหม่มากมาย นี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรเช่นกัน”

อลิซยักไหล่แล้วยักไหล่อีก

“สิ่งที่แกพูดนี้ก็ถูก แต่ครั้งนี้ดูเหมือนย้ายมาคณะของพวกเรา ได้ยินว่าหลายคนนั้นหน้าตาหล่อมากนะ อีกทั้งล้วนไม่ใช่ชาวยุโรป”

ตอนนี้อลิซที่ไหนจะสนใจสิ่งเหล่านี้ได้อีกล่ะ ปัจจุบันนี้หัวใจของอลิซล้วนพุ่งอยู่บนกายของเนี่ยเฟิงแล้ว แค่พอได้นึกถึงท่าทางอันองอาจห้าวหาญของเนี่ยเฟิงที่ช่วยตนเอง อลิซก็ไม่สามารถไปมองคนอื่นอีกได้ กระทั่งรู้สึกว่าพวกผู้ชายที่อวดเบ่งในโรงเรียนเหล่านั้นล้วนเป็นขยะ

อลิซอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจหนึ่งที แต่น่าเสียดายเนี่ยเฟิงไม่ยอมเป็นบอดี้การ์ดติดตัวของตัวเอง ส่วนนี้ก็ทำให้คนรู้สึกเสียใจมากเลย

“อีกทั้งฉันยังได้ยินว่ามีหลายคนล้วนมีความสัมพันธ์กับบ้านของหัวหน้าพันธมิตรอย่างสนิทสนมมากๆล่ะ คิดดูแล้วก็สามารถคบหากันได้จริงๆนะ”

คนเหล่านี้ที่มาเข้าเรียนอยู่ในโรงเรียนผู้ดีเมืองจันทร์ทองคำล้วนจะเอ้อระเหยไปวันๆ และสิ่งที่พวกเขาคิดมากที่สุดก็คือควรจะคบหากันกับคนที่สถานะใกล้เคียงกันได้ยังไง

โดยเฉพาะพวกหญิงสาว ตั้งแต่เล็กจนโตล้วนถูกปลูกฝังความคิดต่างชนชั้นอย่างหนึ่ง เป็นเพราะว่ามีความคิดที่ปลูกฝังอย่างนี้นั่นเอง ดังนั้นโดยจิตใต้สำนึกพวกหญิงสาวทั้งหลายล้วนถือว่าตนเองเป็นสินค้า

พวกเธอล้วนตั้งค่าตัวให้กับตนเองแล้ว

อลิซกลับไม่มีความคิดแบบนี้ แต่ว่าบิดาของอลิซมักจะบอกกับเธอว่า ดีที่สุดอยู่ในโรงเรียนต้องรู้จักสังเกตสีหน้าคำพูด โดยเฉพาะต้องดูว่าคนแบบไหนสามารถคบหากันได้คนแบบไหนไม่สามารถคบหากัน แต่ว่าบิดาของอลิซก็ไม่ได้สั่งสอนอลิซจนเข้มงวดเกินไปเช่นกัน

ถึงยังไงบิดาของอลิซก็มีเพียงอลิซลูกสาวคนนี้คนเดียว รักทะนุถนอมจนเหมือนเช่นดั่งลูกตา ดังนั้นอลิซอยากจะเล่นกับใครอยากจะไปไหน ตั้งแต่ไหนแต่ไรบิดาของเธอล้วนจะไม่ถามมากเกินไป

ดังนั้นสำหรับต่างชนชั้นเหล่านี้อลิซไม่ได้มีความรู้สึกไวมาก

แต่ว่าบิดาของอลิซก็เคยบอกกับเธอมาก่อนว่า ถ้าหากเป็นอิทธิพลของหัวหน้าพันธมิตร จงต้องปฏิบัติต่ออย่างระมัดระวัง จะล่วงเกินไม่ได้ เพราะว่าทั้งเมืองจันทร์ร้ายกาจมากที่สุดก็คือสามพันธมิตรใหญ่

ปัจจุบันนี้หัวใจของอลิซยังแขวนอยู่บนกายของเนี่ยเฟิง ดังนั้นอลิซก็สนใจมากขนาดนั้นไม่ได้แล้ว เต็มใจเต็มตาคิดอยู่ว่าทำยังไงจึงจะได้ข่าวเกี่ยวกับเนี่ยเฟิง

และในเวลานี้ยามนี้หอพักชายฝั่งโน้น ส่งเสียงการเกิดความวุ่นวายที่เห็นได้ชัดมา

เนี่ยเฟิงจ้องมองคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่นอกประตูตนเองอย่างเย็นชา พวกเขามีผมสีดำผิวสีเหลืองมาจากเขตเดียวกันกับเนี่ยเฟิง กระทั่งภาษาที่พูดก็เช่นดั่งเนี่ยเฟิง ล้วนเป็นภาษาหวาเซี่ย

ผู้ที่นำหน้าคนนั้นสวมใส่ชุดลำลองสีดำ ดูก็รู้ว่าราคาไม่ธรรมดา ผู้ชายคนนั้นพินิจพิเคราะห์เนี่ยเฟิงขึ้นลงหนึ่งที จากนั้นเชิดคางแล้วเชิดคางอีก “ขอโทษจริงๆ พี่ใหญ่ของเราถูกใจหอพักของคุณห้องนี้ ดังนั้นถ้าอ่านสีหน้าคนอื่นออกก็รีบออกไปเถอะ อย่าบีบบังคับให้ผมลงมือ!”

เนี่ยเฟิงยักคิ้วหนึ่งที เขาเพิ่งจัดเก็บเรียบร้อยเมื่อกี้ ถึงแม้ว่าของที่อยู่ในหอพักไม่ได้มากเท่าไหร่ แต่ว่านั่นล้วนเป็นสิ่งที่พวกพี่ๆของตนเองยัดเข้าไปในกระเป๋าเดินทางของเขา

อะเดค่าหยิบกระเป๋าเดินทางของเนี่ยเฟิงก็ถูกเนี่ยเฟิงตามล่าไปหลายซอย ถ้าหากไม่ใช่นิสัยอะเดค่าเป็นผู้ดีบริสุทธิ์ คืนนั้นเนี่ยเฟิงอาจจะจัดการอะเดค่าไปแล้ว

ตอนนี้คนเหล่านี้ถึงขนาดจะบุกเข้าหอพักที่เขาเพิ่งเก็บเสร็จเมื่อกี้?

“พวกคุณถูกใจหอพักห้องนี้แล้ว ผมก็ต้องยกให้พวกคุณเลยเชียวเหรอ?” ตั้งแต่ไหนแต่ไรเนี่ยเฟิงคนนี้ล้วนพูดคุยได้ง่ายมาก ขอให้ไอ้คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามไม่โอหังขนาดนั้น อย่างนั้นจะให้เขายกหอพักให้ เขาก็ไม่ว่าอะไรเช่นกัน