บทที่ 515 ลูกน้อง

พี่สิ้นถูกเนี่ยเฟิงบีบคอไว้ แม้แต่หายใจก็หายใจไม่ออก เป็นไปได้ยังไงที่เขาจะต่อต้านเนี่ยเฟิงได้อีก เห็นเพียงเขากลัวจนสั่นระริกๆ ยื่นของประดับที่อยู่ในมือออกไป หลังจากเนี่ยเฟิงรับของประดับไว้แล้ว โยนคนไปยังข้างประตูโดยตรง

พี่สิ้นชนไปยังประตูโดยตรง ชนจนประตูเปิดออกเลย และคนอื่นๆก็ทั้งกลิ้งทั้งคลาน คลานขึ้นมาจากพื้นโซซัดโซเซวิ่งออกไปเลย พวกเขาพยุงพี่สิ้นขึ้นจากพื้น พี่สิ้นหวาดกลัวจนเอามือปิดคอตนเอง เมื่อกี้เขาเกือบจะถูกเนี่ยเฟิงบีบจนขาดใจตาย

เขาหวาดกลัวไม่เป็นสุขจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง ในเวลานี้ มีคนมากมายรวมตัวกันอยู่นอกประตู คนเหล่านี้ล้วนอยากรู้อยากเห็นมองมายังฝั่งนี้ พี่สิ้นพวกเขาทั้งกลุ่มอยู่ที่นี่ก็ถือว่าหยาบคายไร้เหตุผลอยู่ ประเด็นหลักคือพวกเขามีความสัมพันธ์เล็กน้อยกับพันธมิตรที่หนึ่ง เป็นเพราะว่าเช่นนี้นั่นเอง ดังนั้นจึงมีฐานะในปัจจุบันนี้

แต่พวกคุณล้วนรู้เช่นกัน แท้ที่จริงพวกเขาก็แค่ทำงานให้กับพันธมิตรเท่านั้น ไม่มีอำนาจใหญ่มากอะไรเลย เพียงแค่คนอื่นๆก็ไม่กล้าล่วงเกินเช่นกัน

พี่สิ้นพวกเขาทั้งกลุ่มล้วนขายหน้าไปหมดแล้วจริงๆเลย “มองอะไร! พวกมึงหมูกลุ่มนี้!” พี่สิ้นโมโหร้องตะโกนเสียงหนึ่ง คนในหอพักชายก็ไม่กล้าจ้องมองไปยังพวกเขาเช่นกัน ถึงยังไงคนที่พักอยู่ในหอพักแท้ที่จริงไม่ถือว่ามีอำนาจอิทธิพลมากๆนะ

ถึงแม้ว่าพวกเขาก็เป็นคนในสังคมชนชั้นสูง เพียงแค่สังคมชนชั้นสูงก็แบ่งเป็นระดับชั้นต่างๆที่มากมายหลากหลายเช่นกัน คนที่พักอยู่ในหอพักมีการแบ่งเป็นที่พักระยะยาวกับที่พักระยะสั้น และคนที่พักระยะสั้นเหล่านี้เพียงแค่ขี้เกียจออกไปหาโรงแรมเท่านั้น

ถึงแม้ว่าพวกเขามีห้องอยู่ที่นี่ แต่ในหนึ่งเทอมก็ไม่เห็นที่จะอยู่ในห้องสักกี่วัน

พี่สิ้นบดฟันหลังบดแล้วบดอีก ในเวลานี้เขาเห็นเนี่ยเฟิงอยู่ในหอพัก พวกเขาอยู่นอกระเบียงทางเดิน ดังนั้นเขาจึงกลับมามีชีวิตอีกครั้ง “ไอ้หนุ่ม มึงอย่าหลงระเริง อย่าคิดว่ามึงมีกังฟูนิดๆหน่อยๆแค่นั้นก็เก่งมากแล้ว ตอนนี้กูก็จะออกไปหาคนมา!”

เนี่ยเฟิงเก็บของประดับที่คางเมิ่งให้เขาขึ้นมา จากนั้นจ้องมองไปยังพี่สิ้น เขายิ้มเย็นชาอยู่พูดว่า “ได้สิ แต่ว่าตอนนี้ผมจะไปกินข้าวแล้ว ถ้าหากคุณจะมาหาผมล่ะก็ ไปหาผมที่โรงอาหารของโรงเรียนเถอะ”

หลังจากเนี่ยเฟิงพูดจบ “ปัง” เสียงหนึ่งปิดประตูไว้โดยตรงเลย พี่สิ้นที่อยู่นอกประตูโมโหแทบตาย “พวกมึงไอ้คนกลุ่มนี้ยังรออะไรอีกล่ะ? รีบพยุงกูขึ้นมาสิ!”

ลูกน้องเหล่านั้นพยุงพี่สิ้นขึ้นมาคนละไม้คนละมือทันที ที่ไหนพวกเขาจะยังมีหน้าอยู่ต่ออีกล่ะ ล้วนวิ่งหนีอย่างเศร้าหมองแล้ว

หลังจากเนี่ยเฟิงเก็บของเสร็จล็อกประตูเลย เขามาถึงโรงอาหารโดยตรง ต้องบอกว่าสิ่งของที่อยู่ในเมืองจันทร์ทองคำล้วนเพียบพร้อมหมด แม้แต่โรงอาหารล้วนเป็นร้านอาหารเกรดสูง เนี่ยเฟิงเข้าไปสั่งอาหารโดยตรงเลย

การเรียกร้องที่เขามีต่ออาหารไม่สูงมาก เขาสั่งสเต๊กเนื้อสันนอกชุดหนึ่ง จากนั้นสั่งไวน์แดงแก้วหนึ่งมาดื่มอีก

ก็อยู่ในเวลานี้ มีเด็กผู้ชายผมสีดำคนหนึ่งมาถึงฝั่งตรงข้ามของเนี่ยเฟิง

เนี่ยเฟิงทำตายี๋แล้วทำตายี๋อีก ในใจคิดอยู่ว่าไอ้คนนี้จะเป็นพวกเดียวกันกับพวกเขาเลยเชียวเหรอ?

“หลายทีนั้นของคุณเมื่อกี้หล่อมากเกินไปแล้วจริงๆ นี่ก็เป็นกังฟูหวาเซี่ยเลยเชียวเหรอ?!”

เด็กผู้ชายพูดอยู่ทำมือทำไม้สักหน่อย ที่แท้เมื่อกี้ตอนที่เนี่ยเฟิงชกพี่สิ้นนี้ เด็กผู้ชายคนนี้ก็จ้องมองอยู่ที่ตาแมว เพราะว่าพักอยู่ฝั่งตรงข้ามของเนี่ยเฟิง

แต่ว่าความกล้าของเด็กผู้ชายคนนี้ค่อนข้างน้อย มาถึงที่นี่ก็แค่เพื่อชื่อเสียงอันจอมปลอมถึงแม้ว่าคนในเมืองจันทร์ทองคำไม่ค่อยยินยอมที่จะเรียนหนังสือ แต่ว่ามีชื่อของโรงเรียนผู้ดีเมืองจันทร์ทองคำอยู่ อยากจะเข้าบริษัทอะไรล้วนไม่มีปัญหา

“ผมชื่อพานฉางอัน คุณชื่ออะไรเหรอ?”

พานฉางอันเป็นคนที่เพิ่งเจอกันก็เป็นกันเองคนหนึ่ง เพิ่งเข้ามาก็แนะนำตนเองทันที เดิมทีเนี่ยเฟิงคือไม่อยากจะไปสนใจพานฉางอัน แต่พานฉางอันไอ้คนนี้ก็เจี้ยวๆจ้าวๆอยู่ข้างๆโดยตลอด