บทที่ 516 ชมรมเทควันโด

เดิมทีเนี่ยเฟิงไม่คิดที่จะยุ่งเรื่องเหล่านี้เลย แต่ถึงยังไงบนกายของพานฉางอันก็รินหลั่งเลือดของหวาเซี่ยอยู่ ถึงแม้ว่าหลี่สิ้นที่รังแกคนคนนั้นก็เป็นชาวหวาเซี่ยเช่นกัน แต่ว่าเนี่ยเฟิงก็เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เพื่อนร่วมชาติถูกรังแกอยู่ในต่างแคว้นแดนไกล

“ถ้าหากคุณอยากจะติดตามผม งั้นก็ตามใจคุณเถอะ แต่ว่าการฝึกฝนกังฟูกลับไม่ได้เป็นเรื่องง่ายดายขนาดนั้นนะ”

ในสมองของพานฉางอันวนเวียนกับรูปร่างลักษณะอย่างหล่อที่ท่าเดียวปราบศัตรูอยู่หมัดของเนี่ยเฟิงอยู่ ในใจคิดอยู่ว่าถ้าตนเองสามารถฝึกฝนจนถึงระดับนี้ งั้นก็ไม่ต้องหวาดกลัวแล้ว คนที่รังแกเขาทั้งหมดเขาล้วนสามารถโต้ตอบคืนได้!

พานฉางอันอยู่ในโรงเรียนจะอยู่ช่วงล่างของโซ่อาหาร ไม่ว่าชายหญิงเพียงแค่มีอำนาจอิทธิพลสูงกว่าพานฉางอัน ล้วนสามารถรังแกเขาได้ และทั้งเพราะว่าเขาไม่ยินยอมคบหากันกับคนอื่น ทั้งไม่สามารถคบหากันกับคนอื่นอีกด้วย ดังนั้นมักจะถูกรังแก

พานฉางอันย่อมรู้ว่านี่หมายความว่าอะไรอยู่ ถ้าหากเนี่ยเฟิงยอมช่วยเหลือตนเองล่ะก็ งั้นวันหลังเขาก็ไม่ต้องดูสีหน้าของคนอื่นอีกต่อไป พานฉางอันกำกำปั้นอย่างแน่นอย่างรีบเร่งมากพูดว่า “พี่เฟิงผมอยากฝึกจริงๆ! ถ้าหากคุณช่วยผมล่ะก็ วันหลังไม่ว่าคุณเรียกผมทำอะไรผมล้วนจะไปทำให้!”

เนี่ยเฟิงเห็นพานฉางอันที่มีรูปร่างลักษณะจริงจังเต็มใบหน้า ก็เลยนึกถึงแต่ก่อนที่ตนเองระเหเร่ร่อนอยู่ต่างประเทศลักษณะท่าทีที่ถูกคนรังแกแบบนั้น ดูเหมือนสถานการณ์ก็ไม่ต่างกันกับพานฉางอันที่อยู่ต่อหน้านี้เช่นกัน เพียงแค่พานฉางอันมีความสุขมากกว่าเขาเยอะเลย

สำหรับเนี่ยเฟิงมากล่าว นี่เพียงแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น อีกทั้งถ้าหากพานฉางอันอยู่ล่ะก็ สิ่งของที่อยู่ในหอพักของเขาก็จะไม่มีคนกล้าไปเตะต้องอีก

“คนอย่างผมคนนี้ไม่ชอบมีคนมาเตะต้องสิ่งของของผม อย่างนี้เถอะ ถ้าหากคุณช่วยผมเฝ้าดูห้องไม่ให้คนอื่นเข้าไป งั้นผมก็รับคุณเป็นลูกศิษย์ เป็นยังไงล่ะ?”

ยังมีเรื่องดีอย่างนี้เหรอ พานฉางอันพยักหน้าเช่นดั่งตำกระเทียม!

“ได้ได้ได้! พี่เฟิง! ผมยินดี! พี่เฟิงผมก็พักอยู่ฝั่งตรงข้ามของคุณ เพียงแค่ไม่มีวิชาเรียนผมล้วนจะช่วยคุณจับตาดูห้องพักของคุณไว้! ไม่ให้คนเข้าไป! ไม่ใช่! แม้แต่เข้าเรียนผมก็ไม่ไปแล้ว ผมจะช่วยคุณเฝ้าไว้โดยตรง ถ้าหากมีคนกล้าเข้าไปผมก็ขวางอยู่ต่อหน้าพวกเขา กล่าวเตือนพวกเขา!”

พานฉางอันตื่นเต้นเหลือเกิน ประเด็นหลักคือเนี่ยเฟิงร้ายกาจมากเกินไปแล้วจริงๆ ถ้าหากเนี่ยเฟิงยินดีสั่งสอนตนเอง พานฉางอันรู้สึกวันหลังเขาก็จะกลายเป็นบุคคลที่ร้ายกาจเช่นนี้เช่นกัน

หลังจากเนี่ยเฟิงได้รับลูกน้องอย่างนี้ ก็เลยก้มหัวกินต่อ ก็อยู่ที่ทั้งสองคนเพิ่งกินข้าวเสร็จ คนกลุ่มหนึ่งที่มโหฬารพันลึกมายังทิศทางของร้านอาหาร บนกายพวกเขาล้วนสวมใส่ชุดเทควันโด พอเห็นก็รู้ว่าแส่หาเรื่องไม่ง่าย

ส่วนหลี่สิ้นคนกลุ่มนั้นเหน็บอยู่ตรงกลางพวกเขา

“พี่หวางก็อยู่ข้างหน้า ผมไม่ได้ล้อเล่นจริงๆ พวกเขาไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตา ยังพูดว่าพวกเราเป็นหมู! ผมไปสืบมาก่อนแล้วไอ้คนนั้นก็คือนักศึกษาที่ย้ายมาใหม่คนหนึ่ง! วันนี้เพิ่งย้ายมาที่นี่ พี่ใหญ่ของบ้านเราให้พวกเราไปเอาห้องนั้น เพราะว่าที่ตั้งของห้องนั้นดีแสงสว่างก็ไม่เลว ผู้หญิงของพี่ใหญ่เราชอบ!”

หลี่สิ้นพูดน้ำไหลไฟดับอธิบายอยู่ข้างๆ

“ไม่ต้องพูดจาไร้สาระเหล่านี้กับผม คุณก็พูดตามตรงกับผม เขาพูดว่าพวกเราล้วนเป็นหมูใช่หรือไม่?”

หลี่สิ้นพูดโกหกอย่างกำเริบเสิบสาน “นี่แน่นอนอยู่แล้ว ผมจะเอาเรื่องอย่างนี้มาโกหกคุณได้ยังไงล่ะ?!”

ตามความจริง เนี่ยเฟิงช่างไม่ได้พูดอะไรเลยจริงๆ เพราะว่าเอาชนะพวกเขาสำหรับหรับพวกเขามากล่าวก็เป็นการส่อเสียดที่ใหญ่ที่สุดแล้ว

พี่หวางพวกเขาอยู่ที่นี่ก็เป็นนักศึกษาปีที่สามแล้ว และสถานะของพี่หวางพิเศษเหลือเกิน เขาสังกัดอยู่ทหารพันธมิตร ตอนนี้ไปมาระหว่างพันธมิตรกับโรงเรียนทั้งสอง โรงเรียนสงวนสถานะการเป็นนักศึกษาเอาไว้ให้เขา ปัจจุบันนี้เขาลาพักกลับมาถึงโรงเรียนพอดี นำพารุ่นน้องของตนเองและชมรมเทควันโดแห่งนี้ก็เป็นพี่หวางพวกเขาก่อตั้งขึ้นพอดี

รอสี่ปีผ่านไป ถึงแม้ว่าพี่หวางไม่ต้องเข้าสอบ ก็สามารถได้รับประกาศนียบัตรของโรงเรียนผู้ดีเมืองจันทร์เช่นกัน