บทที่ 517 ล้วนเป็นขยะ

คนของชมรมเทควันโดโดยทั่วไปล้วนเคลื่อนไหวอยู่วิทยาเขต A ในโรงเรียนผู้ดี ครั้งนี้ถึงขนาดวิ่งมาที่นี่เป็นกลุ่ม ยากมากที่จะไม่ทำให้คนสังเกตเห็นจริงๆ

ถึงแม้ว่าพานฉางอันไอ้คนนี้จะไม่มีความสามารถอะไร แต่สายตายังค่อนข้างดี พานฉางอันสามารถสังเกตถึงหลี่สิ้นที่อยู่ในกลุ่มกำลังใช้สายตาอาฆาตแค้นจ้องมองเนี่ยเฟิงอาจารย์ของตนเองอยู่

ตาทั้งคู่ของหลี่สิ้นนั้นเหมือนชุบยาพิษจริงๆเลย เขาจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิงอย่างโหดร้าย

เนี่ยเฟิงยักคิ้วหนึ่งที ขวางพานฉางอันไว้ข้างหลัง

ในเวลานี้พานฉางอันตกใจจนวิญญาณไม่อยู่กับร่างแล้ว เขาเห็นคนกลุ่มนี้ก็เหมือนดั่งเห็นทหารพันธมิตรกองหนึ่ง ลักษณะท่าทีที่โหดร้ายน่ากลัวของพวกเขาแบบนั้น คล้ายเช่นดั่งจะกลืนกินพานฉางอันไปเลย

เริ่มแรกพานฉางอันไร้เดียงสาคิดว่าล่วงเกินหลี่สิ้นคนเดียวน่าจะไม่ถือว่ามีอะไร ถึงยังไงไอ้คนดั่งหลี่สิ้นอย่างนี้ ในยามปกติก็ชอบเป็นจิ้งจอกอ้างบารมีเสืออยู่แล้ว

และเมื่อก่อนหลี่สิ้นก็เคยถูกบุคคลที่ร้ายกาจมากมายจับมัดห้อยเฆี่ยนตีมาก่อน แต่ว่าไม่นานพานฉางอันก็มีปฏิกิริยากลับมา วันนี้เนี่ยเฟิงเพียงแค่ย้ายมาใหม่ที่นี่ ไม่มีการให้อรรถาธิบายใดๆเลย ก็ไม่มีที่พึ่งพาอาศัยอิทธิพลใดๆเช่นกัน

ถ้าหากว่าเพียงแค่จัดการหลี่สิ้นคนกลุ่มนี้ ตัวเนี่ยเฟิงเองย่อมไม่คุ้มที่จะเอ่ยถึงอยู่แล้ว แต่ปัจจุบันนี้ไม่เพียงแค่หลี่สิ้น หลี่สิ้นถึงขนาดเชิญคนในชมรมเทควันโดมาหมดเลย เป็นไปได้ยังไงที่เนี่ยเฟิงจะจัดการได้ล่ะ?

ขาสองข้างของพานฉางอันกำลังสั่นระริกอยู่

“ก็คือเขา! พี่หวาง!”

หลังจากหลี่สิ้นมองเห็นเนี่ยเฟิงอารมณ์รุนแรงมากๆ เพียงเห็นเขายื่นมือออกชี้ไปยังเนี่ยเฟิง

หวางต้าฉิวพินิจพิเคราะห์เนี่ยเฟิงขึ้นลงอยู่ เห็นเนี่ยเฟิงรูปร่าง “แห้งผาก” แบบนั้น เขากระหยิ่มยิ้มย่องเล่นกล้ามเนื้อที่อยู่บนกาย เล่นแล้วเล่นอีก “เป็นคุณที่ด่าประจานพวกเราเหรอ?”

“ไอ้เหี้ยคนนี้พูดอย่างนี้กับพวกคุณเหรอ?”

เนี่ยเฟิงยักไหล่แล้วยักไหล่อีก

พอหลี่สิ้นได้ยิน โมโหแทบตาย “พี่หวางคุณฟังดูสิ เมื่อกี้เขาก็ด่าประจานพวกเราอย่างนี้ล่ะ!”

“ดูแล้วคุณไม่รู้ว่าที่นี่เป็นเขตอิทธิพลของใครเลย ดังนั้นคุณจะโอหังขนาดนั้นไอ้หนุ่ม ผมจะทำให้คุณรู้ว่าความโอหังจะต้องชดใช้อะไรบ้าง”

หวางต้าฉิวทั้งพูดอยู่ ทั้งยกกำปั้นที่ใหญ่เช่นดั่งนวมขึ้น

เมื่อกี้เนี่ยเฟิงก็พบเห็นแล้วบนมือสองข้างของหวางต้าฉิวไม่เพียงแค่มีผิวหนังด้านโดยปืน ยังมีผิวหนังด้านที่ถูกทิ้งไว้โดยการฝึกฝนในยามปกติ บวกกับที่สวมใส่อยู่บนกายเขาเป็นชุดเทควันโด ก็พูดได้ว่าไอ้คนนี้เป็นยอดฝีมือด้านเทควันโดคนหนึ่ง

“เดิมทีผมยังอยากจะอธิบายสักหน่อย แต่ว่าตอนนี้ผมก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายกับพวกคุณแล้ว ถึงยังไงไอ้คนที่เติบโตแต่กล้ามเนื้อไม่มีสมองดั่งพวกคุณแบบนี้ ถึงแม้ว่าอธิบายให้ชัดเจนขนาดไหนอีก พวกคุณน่าจะฟังไม่เข้าเช่นกันล่ะ?”

คราวนี้เนี่ยเฟิงยั่วให้หวางต้าฉิวและพวกสมาชิกของชมรมเทควันโดที่อยู่ข้างหลังของหวางต้าฉิวเหล่านั้นโกรธสำเร็จแล้ว

พวกเขาโมโหอย่างยิ่งจ้องมองไปยังเนี่ยเฟิง ก็ไม่รู้ว่าความกล้าหาญของไอ้คนนี้ตกลงเอามาจากที่ไหนกันแน่ ถึงขนาดกล้าพูดคำพูดที่เนรคุณอย่างนี้ออกมา!

พานฉางอันกลืนน้ำลายหนึ่งทีอย่างลำบาก นัยน์ตาของเขาเขียนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวไม่เป็นสุข เบิกโพลงเหมือนเช่นดั่งกระดิ่งทองเหลือง โดยจิตใต้สำนึกเขายื่นมือออกไป ค่อยๆดึงชายเสื้อของเนี่ยเฟิงดึงแล้วดึงอีก พูดเสียงเบาๆกับเนี่ยเฟิงว่า “พี่เฟิง.......พวกเขาเป็นคนของทหารพันธมิตรนะ คุณต้องระมัดระวังล่ะ!”

“อ๋อ? ไอ้อ้วนคนนี้ผมจำได้ว่าแต่ก่อนคุณคิดอยากจะยื่นใบสมัครเข้าร่วามชมรมเทควันโดของพวกเราล่ะ? เป็นอย่างที่คิดไว้กาเข้าฝูงกา หงส์เข้าฝูงหงส์จริงๆ ไอ้คนแบบไหนก็จะอยู่ด้วยกันกับคนแบบนั้นล่ะ”

หวางต้าฉิวหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง ในคำพูดล้วนหัวเราะเยาะ