บทที่ 518 สัญญาระหว่างความเป็นกับความตาย

ประสิทธิภาพในการดำเนินงานของพวกลูกน้องหลี่สิ้นยังสูงมากนะ ผ่านไปไม่นานก็กระจายข่าวนี้ออกไปแล้ว

เพราะว่าเป็นคนของทหารพันธมิตร ดังนั้นมีคนมากมายในโรงเรียนล้วนแห่กันมาดู ประเด็นหลักคือสามารถผูกสัมพันธ์กับทหารพันธมิตรได้ สำหรับพวกเขามากล่าวก็ดีมากเช่นกัน

พูดได้อีกว่าสิ่งที่พวกเขาอยากจะเห็นที่สุดก็คือ ความกล้าหาญของใครใหญ่ขนาดนั้น ถึงขนาดกล้าไปแส่หาเรื่องคนของทหารพันธมิตร

พานฉางอันสั่นระริกๆพาเนี่ยเฟิงมาถึงชมรมเทควันโดในวิทยาเขต A

เนี่ยเฟิงทั้งเดินไปข้างหน้าทั้งมองดูทิวทัศน์รอบด้านนี้อยู่ “ที่นี่ยังค่อนข้างไม่เลวนะ”

“นี่แน่นอนอยู่แล้ว เพราะว่ามีเพียงแค่คนมีฝีมือจึงจะสามารถยึดใช้ทรัพยากรของโรงเรียนได้”

พานฉางอันตอบกลับเสียงเบาๆคำหนึ่ง ตอนนี้เขาล้วนอยากจะถอนตัวแล้ว แต่เขาก็ทำอย่างนี้ไม่ได้อีก แม้พานฉางอันรู้ว่าเนี่ยเฟิงชกต่อยร้ายกาจมาก แต่ว่าต่อสู้กับหวางต้าฉิวที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีจริงๆ เขาจะเป็นคู่ต่อสู้ของทหารพันธมิตรได้จริงๆเหรอ?

พานฉางอันพยายามส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก กระทั่งตัวเขาเองล้วนไม่กล้าคิด เพราะว่าพอแค่คิดก็ทำให้เขารู้สึกสั่นระริกทั้งตัว

เพียงแค่ตอนนี้ธนูอยู่บนคันธนูแล้วไม่ปล่อยไม่ได้แล้ว พานฉางอันล้วนกลายเป็นลูกศิษย์ครึ่งหนึ่งของเนี่ยเฟิงแล้ว เขาจะทิ้งอาจารย์ไปก็ไม่ได้

“แต่ก่อนชมรมเทควันโดไม่ได้รับการให้ความสำคัญขนาดนั้น ไม่ต้องพูดถึงวิทยาเขต A เลย ก็แค่วิทยาเขต D พวกเขาล้วนเข้าอันดับไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสถานที่เลย”

พานฉางอันพยายามให้ตนเองใจเย็นลง เพราะถึงแม้ว่าร้อนใจขนาดไหนก็ไม่มีประโยชน์เช่นกัน เขาได้เพียงแต่เลือกที่จะเชื่อเนี่ยเฟิงแล้ว

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงชมรมเทควันโดแล้ว เนี่ยเฟิงอยู่ไกลๆก็มองเห็นชมรมของพวกเขาใหญ่มากๆ เทียบกับแต่ก่อนที่เนี่ยเฟิงไปชมรมของบ้านเหลยจ้านพวกเขาแห่งนั้นล้วนจะยิ่งใหญ่กว่าหน่อย

ที่นี่เป็นโรงเรียนผู้ดีเมืองจันทร์ทองคำ ตั้งอยู่ใจกลางเมืองด้วย ที่ดินที่นี่เป็นที่ดินที่มีราคาสูง อยู่ในสถานที่อย่างนี้สามารถมีชมรมของตนเอง แทบจะเป็นนิทานพันหนึ่งราตรีของอาหรับจริงๆเลย ยิ่งไม่ต้องพูดว่าเป็นเนื้อที่ที่ใหญ่ขนาดนั้นแล้ว

“เพราะว่ามีหวางต้าฉิวคนหนึ่งปรากฏตัวออกมา หวางต้าฉิวเป็นทหารพันธมิตรที่ได้กำหนดเป็นการภายในโดยทหารพันธมิตรของพันธมิตรที่หนึ่ง หลังจากเรียนจบสามารถเลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าหมู่โดยตรง เขาสามารถมีชมรมก็เป็นเรื่องปกติมาก”

พานฉางอันอธิบายเช่นนี้กับเนี่ยเฟิง

“อีกทั้งคนที่เข้าร่วมชมรมล้วนต้องจ่ายค่าใช้จ่ายก้อนหนึ่งนะ ในตอนต้นผมคิดอยู่ว่าค่าใช้จ่ายก้อนนี้ค่อนข้างแพงมาก แต่ติดตามหวางต้าฉิวผมอาจจะสามารถกลายเป็นสมาชิกของทหารพันธมิตรได้ ถึงแม้ว่าไม่ได้อย่างน้อยผมก็สามารถได้รับการคุ้มครองจากทหารพันธมิตร”

ในเวลานั้นพานฉางอันก็คิดอย่างนี้ แต่น่าเสียดายรูปร่างของพานฉางอันนี้ ไม่เข้าตาหวางต้าฉิว ถูกเยาะเย้ยเสียดสีด่าคนจนถอยออกไปโดยตรงเลย

ตอนนี้พานฉางอันนึกขึ้นมาแล้วล้วนรู้สึกในใจไม่พอใจมาก

แต่ว่านี่ก็เป็นเรื่องที่ไม่มีทางช่วย ใครให้หวางต้าฉิวมีอำนาจมีอิทธิพลล่ะ?

เนี่ยเฟิงรู้ว่าตอนนี้พานฉางอันหวาดกลัวอยู่มาก ดังนั้นเขาพูดว่า “คุณรู้สึกว่าผมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหวางต้าฉิวใช่หรือไม่?”

พานฉางอันมีความคิดอย่างนี้จริงๆ ประเด็นหลักคือการคงอยู่ของแรงกำลังหวางต้าฉิวก็เช่นดั่งพลิกฟ้าจริงๆเลย......

เขาเป็นผู้ชายที่ใช้มือเปล่าชกหมีสีน้ำตาลตายนะ ผู้ชายอย่างนี้ล้วนร้ายกาจกว่าหมีอีก

แม้ว่าเนี่ยเฟิงก็ร้ายกาจมากเช่นกัน แต่เพียงแค่จะต่อสู้กับหวางต้าฉิวจริงๆ เกรงว่าไม่มีโอกาสชนะเลย

แต่ว่าพานฉางอันก็ไม่กล้าพูดอีกด้วย เขาก้มหัวอยู่

เนี่ยเฟิงยิ้มแล้วยิ้มอีก “ถ้าหากคุณรู้สึกหวาดกลัว ตอนนี้คุณก็สามารถออกไป ยังมีเรื่องที่คุณพูดว่าจะกราบไหว้เป็นอาจารย์นั้น ผมก็สามารถถือว่าคุณไม่เคยพูดมาก่อน เป็นยังไงล่ะ?”

ในใจพานฉางอันดีใจทันที เขาเงยหน้าขึ้นอย่างดุเดือด เห็นเนี่ยเฟิงกำลังจ้องมองตนเองอยู่ พานฉางอันหวาดผวาขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ

เดิมทีก็เป็นเขาเอ่ยปากก่อนอยู่แล้ว แต่ว่าตอนนี้เขาจะผิดคำพูดอีก ดูแล้วก็ขายหน้ามากเกินไปหน่อยล่ะ? หลังจากหลักการกับความเห็นแก่ตัวของพานฉางอันขัดแย้งกันในใจไปยกหนึ่ง เขาตัดสินใจแล้ว “ไม่! ในเมื่อผมพูดออกมาแล้ว งั้นผมก็จะไม่เก็บคำพูดของผมกลับ! คุณเอาแต่ขึ้นไปก็พอแล้ว!”

เนี่ยเฟิงทำตายี๋แล้วทำตายี๋อีก พานฉางอันที่อยู่ต่อหน้าทั้งๆที่หวาดกลัวมากอยู่แล้ว แต่เขากลับยังฝืนใจทำเป็นเยือกเย็น

แต่ว่า เขาก็ถือว่าไม่เลวเช่นกัน ในเวลาแบบนี้ยังยืนอยู่ฝั่งของตนเองนี้ งั้นเขาก็สอนเทคนิคการป้องกันตัวให้พานฉางอันสักหน่อยเถอะ