บทที่ 553 แปลงร้ายเป็นดี

แต่นี่อันตรายเกินไปแล้วจริงๆ ทั้งๆที่พวกเขาได้ยืดระยะห่างไกลขนาดนั้นแล้ว บนหัวของพวกเขายังมีเครื่องบินทิ้งระเบิดวนเวียนอยู่ล่ะ!

ถ้าหากเวลานี้เนี่ยเฟิงขึ้นไปเลย เป็นไปได้มากว่าจะถูกเครื่องบินทิ้งระเบิดเล็งตรงเป้าไว้ งั้นถึงเวลานั้นเขาคิดอยากจะหนีก็หนีไม่พ้นแล้ว ความเร็วของคนหนึ่งเร็วขนาดไหน เป็นไปได้ยังไงที่จะมีความเร็วเท่ากับเครื่องบินทิ้งระเบิดของพวกเขาได้อีกล่ะ?

แต่ปัจจุบันนี้นอกจากวิธีนี้แล้ว ดูเหมือนก็ไม่มีวิธีอื่นอีก ถึงแม้ว่าเสี่ยวเฮยเป็นคนที่ติดตามอยู่ข้างกายลิซ่านานมากแล้ว ก็รู้การพลิกแพลงไปตามสถานการณ์ แต่สภาพการณ์แบบนี้เสี่ยวเฮยก็เป็นครั้งแรกที่ได้พบเจอเช่นกัน

เมื่อกี้เนี่ยเฟิงก็ได้วินิจฉัยตำแหน่งที่วิลอยู่ในปัจจุบันนี้ได้แล้ว ข้างกายเขาเหลือเพียงแค่คนเดียว ยกเว้นมือปืนซุ่มยิงเหล่านั้น

วิลเขาวางแผนเครื่องบินทิ้งระเบิด ทิ้งระเบิดลงจากบนฟ้า ฝุ่นละอองกระเด็นขึ้นไปทั่วดังนั้นก็ได้นำพาความยากในการเล็งเป้าให้กับมือปืนซุ่มยิงมาพอสมควร ด้วยเหตุนี้ก็ได้สร้างเงื่อนไขที่ดีมากให้กับเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงย่อมจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปอย่างแน่นอน

ตำแหน่งที่อยู่ของพวกเขาในปัจจุบันนี้ไม่สามารถต้านทานการระเบิดของเครื่องบินทิ้งระเบิดได้เลย แต่ก็สามารถช่วงชิงเวลาให้กับพวกเขามาพอสมควร

“ไอ้คนกลุ่มนี้ไปไหนแล้วล่ะ? รีบหาตำแหน่งของพวกเขาออกมาให้ผมเดี๋ยวนี้ จงอย่าให้พวกเขาวิ่งหนีไปได้!”

วิลผ่านหมอกควันที่หนาทึบมองไม่เห็นศพของพวกเขาเนี่ยเฟิง ในใจคิดว่าคนกลุ่มนั้นน่าจะวิ่งหนีแล้วอย่างแน่นอน ถึงแม้ไม่รู้ว่าพวกเขาวิ่งไปที่ไหน แต่วิลย่อมจะไม่ยอมปล่อยแน่

“คุณผู้ชาย ผมยังคงอยู่ข้างกายของท่านก่อนจะดีกว่า รับรองถึงความปลอดภัยของท่าน ถ้าหากผมบุ่มบ่ามออกปฏิบัติการล่ะก็ เป็นไปได้มากที่จะปล่อยช่องโหว่ให้กับพวกเขา”

บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ข้างกายวิลคนนั้นพูดแบบนี้ แต่ตอนนี้วิลกำลังโมโหอยู่ เขาไม่คิดอย่างอื่นเลยสักนิด เพียงเห็นเขาชี้ไปข้างหน้าโมโหร้องตะโกนอยู่พูดว่า “อย่าพูดสุ่มสี่สุ่มห้าเหล่านี้กับผม หาพวกเขาออกมาให้ผมเดี๋ยวนี้ อยู่ต้องเจอคน ตายต้องเจอศพ”

วิลไม่เชื่อว่าอยู่ในการระเบิดครั้งนี้พวกเขาสามารถหนีไปถึงไหนได้ อีกทั้งพวกเขาเป็นไปได้มากว่าจะได้รับบาดเจ็บไปแล้ว

ถ้าหากตอนนี้ไม่ทำการตรวจสอบ อาจจะทำให้พวกเขาอาศัยความวุ่นวายวิ่งหนีไปได้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่วิลอยากจะเห็นเลย วิลยุ่งยากใช้กำลังทหารปิดล้อมถนนเส้นนี้ ตอนนี้ทั้งยังขอเครื่องบินทิ้งระเบิดมาอีก คนที่อยู่ข้างนอกย่อมได้สังเกตเห็นแล้วแน่นอน เขาไม่มีเวลามากเท่าไหร่แล้ว

บอดี้การ์ดที่อยู่ข้างกายวิลคนนั้นย่อมเชื่อฟังการวางแผนของวิลอยู่แล้ว วิลไม่เชื่อฟังคำพูดของเขาก็ช่วยไม่ได้เช่นกัน เขาได้แต่วิ่งไปสำรวจดูที่ซากปรักพังฝั่งโน้น ยังมีคนอยู่รอดหรือไม่

บอดี้การ์ดเพิ่งก้าวออกไป ตามหลังเนี่ยเฟิงก็อาศัยความวุ่นวายลูบคลำเข้ามาแล้ว ทั้งกระบวนการราบรื่นมากๆ ควันระเบิดรอบด้านยังไม่สงบ ตอนนี้ถนนล้วนมัวสลัวไปหมด แต่อีกไม่นานหลังจากฝุ่นผงร่วงหล่นหมดแล้ว เงากายของเนี่ยเฟิงก็จะถูกพบเห็น

วิลยื่นคอออกไปอยากจะสำรวจดูเบาะแสของคนกลุ่มนั้น แต่ยังไม่ทันรอให้เขามองเห็น เขาก็ได้ยินเสียงที่อึมครึมหนาวเย็นเสียงหนึ่ง ดังขึ้นจากข้างกายของเขาฉับพลันในทันทีเลย

“เห็นลักษณะท่าทีของคุณอยากจะหาผมใช่ไหม?”

ในใจวิลตื่นตะลึงทันที เขาหันหน้าไปทันที ในเวลานี้กลับถูกปืนกระบอกหนึ่งจี้หัวไว้ เนี่ยเฟิงยิ้มแล้วยิ้มอีก เหมือนเช่นดั่งดูลิงตัวหนึ่งจ้องมองวิลอยู่

วิลกลืนน้ำลายหนึ่งทีอย่างลำบาก เขาก็คิดไม่ออกว่าเนี่ยเฟิงทำไมจะเร็วขนาดนั้น!

บนกายเนี่ยเฟิงกระทั่งรอยแผลสักนิดก็ไม่มี เสื้อผ้าที่อยู่บนกายยังถือว่าสะอาดอยู่ เครื่องบินทิ้งระเบิดเมื่อกี้ไม่ได้สร้างการทำร้ายให้กับพวกเขาจริงๆเลยเชียวเหรอ? คนกลุ่มนี้ตกลงว่าเป็นคนทำมาหากินอะไรกันแน่?!

วิลกลืนน้ำลายหนึ่งทีอย่างลำบาก เพียงเห็นเขาค่อยๆยกมือขึ้นมา

ไม่ว่าเป็นใคร ถูกคนใช้ปืนจี้อยู่ ในใจมากน้อยล้วนมีความหวาดกลัวเล็กน้อยอยู่แล้ว วิลก็เช่นกัน

“เรียกเครื่องบินทิ้งระเบิดของคุณหยุดการทำงาน ถ้าหากคุณไม่เรียกให้หยุด งั้นผมก็ให้คุณจากนี้ไปล้วนไม่มีทางที่จะออกคำสั่งได้อีก”