บทที่ 554 ครุ่นคิดอย่างละเอียด

ผู้อยู่ตำแหน่งสูงล้วนมีจุดเหมือนกัน นั่นก็คือความดีใจ, ความโกรธ, ความเศร้าโศก, ความสุขและความหวาดกลัวอารมณ์ต่างๆเหล่านี้

กลัวความตายเป็นสัญชาตญาณของทุกคน ยิ่งกว่านั้นอีกเหมือนผู้ที่อยู่ตำแหน่งสูงอย่างนี้ ทุกวันพวกเขาล้วนหาความสุขเสพสุข เป็นไปได้ยังไงจะไปตายอย่างสมัครใจได้อีกล่ะ?

เนี่ยเฟิงใช้จุดนี้ขู่เข็ญวิลนั่นเอง ดังคำกล่าวที่ว่าจับโจรต้องจับหัวหน้าเสียก่อน ปัจจุบันนี้ชีวิตเล็กๆของวิลอยู่ในมือของตนเอง เขาย่อมจะจบการต่อสู้ที่โง่เขลาในครั้งนี้อยู่แล้ว

บวกกับลิซ่าเป็นคนที่มีความสามารถป้องกันตนเองได้คนหนึ่ง ถึงแม้ว่าในมือเสี่ยวเฮยไม่มีอาวุธ แต่ยังคงต่อสู้เก่งมาก

เนี่ยเฟิงยังคิดที่จะใช้หนึ่งนัดจบชีวิตของวิลเลยจริงๆ เพียงแค่ทำอย่างนี้อาจจะเสี่ยงเกินไปหน่อย พวกเขาอลิซกับพานฉางอันยังอยู่ข้างหลังกำแพงนั้น เนี่ยเฟิงไม่อยากเสี่ยงเลย พูดได้อีกว่าลิซ่าก็เป็นลูกสาวของผู้บังคับบัญชาเช่นกัน

ลิซ่าอยู่รอดออกจากที่นี่ระหว่างพันธมิตรที่หนึ่งกับพันธมิตรที่สองจำต้องมีการโต้แย้งกัน ถึงเวลานั้นวิลคิดที่จะหนีก็หนีไม่พ้นแล้วเช่นกัน

เพราะว่าสาเหตุที่เรียกใช้เครื่องบินทิ้งระเบิด มีคนมากมายล้วนรู้แล้วว่าฝั่งนี้เกิดเรื่อง พูดได้อีกว่า คนที่เรียนในโรงเรียนผู้ดีเมืองจันทร์โดยพื้นฐานล้วนเป็นคนที่มีอำนาจมีอิทธิพล พวกเขาได้รับรู้ว่าเกิดการจลาจลก็สนใจการแข่งขันไม่ได้อีกแล้ว

พวกประธานสหภาพนักศึกษาย่อมรู้ว่าฝั่งนี้เกิดการจลาจลนั่นหมายความว่าอะไรอยู่ พวกเขามีความลังเลเล็กน้อย ถึงยังไงพวกเขาก็ได้เอาเงินของวิลแล้ว ย่อมต้องทำงานให้กับวิลอยู่แล้ว

แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าสภาพการณ์ของฝั่งนี้เป็นยังไงบ้าง ด้วยเหตุนี้ก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามลงมือเช่นกัน กองทัพคุ้มกันของพวกเขาลิซ่าถึงแม้ว่าถูกทำร้ายไปรอบหนึ่งแล้ว แต่ว่าการเคลื่อนไหวของฝั่งนี้รุนแรงมากเกินไปแล้วจริงๆ กองทัพสำรองอีกกองทัพหนึ่งของลิซ่ารีบเร่งมายังฝั่งนี้ทันที

เป็นอย่างที่คิดไว้ผ่านไปไม่นาน กองทัพสำรองของลิซ่าก็มาแล้วจริงๆ กองทัพสำรองของลิซ่าก็ได้ครอบครองอาวุธที่ดีเยี่ยมอยู่มากเช่นกัน หลังจากพวกเขามาถึงหาลิซ่ากับคนอื่นๆเจอคุ้มครองพวกเขาถอนทัพออกไปทันที

วิลเป็นสภาพการณ์แบบนี้แล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะลงมืออีกเช่นกัน

“เนี่ยเฟิง คุณอย่าบุ่มบ่าม ฆ่าเขาสำหรับคุณมากล่าวไม่มีผลดีใดๆเลย”

ลิซ่าสามารถสังเกตถึงแรงอาฆาตอย่างเข้มข้นที่อยู่ในตาของเนี่ยเฟิง ดูเหมือนจะรอหลังจากพวกเขาออกไป เนี่ยเฟิงก็จะหนึ่งนัดจัดการวิลไปเลย เนี่ยเฟิงได้ยินลิซ่าบอกว่าไม่ฆ่าวิล มีความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยจริงๆ เห็นท่าทางของไอ้คนนี้ ในใจเนี่ยเฟิงก็รู้สึกไม่พอใจ แต่ว่าลิซ่าพูดถูก ไอ้คนนี้เก็บไว้ยังมีประโยชน์

แค่นี้ก็ให้เขาตาย ทำให้เขาสบายเกินไปจริงๆ ดังนั้นเนี่ยเฟิงเก็บปืนขึ้นมา

หลังจากเนี่ยเฟิงเก็บปืนไว้ วิลจึงค่อยๆถอนหายใจออกมาหนึ่งที ต่อจากนี้วิลโอหังพูดอีกว่า “ถึงแม้ว่าพวกคุณพ้นภัยครั้งนี้ได้ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะว่าผมยังจะกลับมาใหม่อีกครั้ง แล้วพวกเราคอยดู!”

“เดิมทีผมคิดที่จะให้โอกาสคุณ แต่ว่าคุณโอหังมากเกินไปแล้วจริงๆ”

เนี่ยเฟิงพูดจบอยู่ดีๆยกเท้าขึ้นมาเตะไปยังขาของวิลโดยตรง วิลร้องเศร้าโศกเสียงหนึ่ง เพียงเห็นขาสองข้างของเขาเกิดการคดงอที่น่ากลัวขึ้นมาทันที! ฉับพลันในทันทีเสียงของกระดูกแตกร้าวดังขึ้นพักหนึ่ง

กระดูกขาของวิลโผล่ออกจากหัวเข่าทันที ฉากที่เลือดไหลเต็มนั้น ทำให้คนที่เห็นเรียกได้เป็นคำที่ว่ากลัวจนตัวสั่นอย่างนั้น

อลิซตื่นตระหนกร้องเสียงหนึ่ง เธอรีบถอยหลังก้าวหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าได้รับความตกใจแล้ว

เดิมทีลิซ่าอยากจะห้ามเนี่ยเฟิง แต่นึกไม่ถึงการเคลื่อนไหวของเนี่ยเฟิงเร็วขนาดนั้น จ้องมองวิลที่พิการทั้งสองขา ลิซ่าได้แต่ถอนหายใจหนึ่งที

ถึงแม้ว่าลิซ่าเคยอยู่ในสนามรบมาก่อน แต่เห็นฉากที่เลือดไหลจะจะกับตาขนาดนั้น ในใจลิซ่าก็รู้สึกอึ้งชะงักเช่นกัน