บทที่ 561 อะเดค่าที่หายตัวไป

เนี่ยเฟิงมาถึงโรงเรียนแห่งนี้เป็นอาทิตย์แล้ว ก็ไม่รู้ว่าอะเดค่าฝั่งโน้นเป็นยังไงบ้างแล้ว บวกกับแท่งขนมพลังงานของเนี่ยเฟิงได้ใช้ไปพอสมควรแล้ว ดังนั้นก่อนจะไปกินข้าวบ้านลิซ่าวันหนึ่ง เนี่ยเฟิงก็กลับไปถึงเมืองกู่ปาเลย

เนี่ยเฟิงมาถึงหน้าประตูคลินิกแพทย์แผนจีนของคุณปู่อะเดค่าในเมืองกู่ปา ก็รู้สึกไม่ค่อยปกติเล็กน้อย เพราะว่ายิ่งกลายเป็นเงียบเหงาวังเวงมากขึ้น ตามหลักการมากล่าวแล้วมีใบสั่งยาที่เนี่ยเฟิงให้แก่พวกเขา ไม่ถึงจะกลับกลายเป็นลักษณะแบบนี้จึงจะถูก

เนี่ยเฟิงขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วอีก มองไปยังสถานที่อื่นบนถนน มองแล้วมองอีก ดูเหมือนจะกลายเป็นยิ่งเงียบเหงาวังเวงมากขึ้นเช่นกัน เดิมทีคนเหล่านั้นที่ดีใจได้กลับมาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านตนเองต่อ ปัจจุบันนี้ล้วนไม่รู้ว่าไปไหนแล้ว ทั้งถนนล้วนว่างเปล่าเลย

เนี่ยเฟิงเดินไปหนึ่งรอบ หาคนที่เหมาะสมจะมาถามไม่เจอ เนี่ยเฟิงนึกถึงร้านอาหารที่แต่ก่อนอะเดค่าเคยพาเขาไป ก็ไม่รู้ว่าพวกเขายังทำงานอยู่ที่นั่นหรือไม่ ดังนั้นเนี่ยเฟิงจึงเดินไปยังทิศทางของร้านอาหาร

หลังจากเนี่ยเฟิงมาถึงร้านอาหารพูดถึงเจตนาที่มาโดยตรง และผู้รับผิดชอบร้านอาหารบอกกับเนี่ยเฟิงว่า พวกเขาทั้งหมดถูกเจ้าเมืองเมืองกู่ปารับไปโรงงานแล้ว

“เจ้าเมืองเมืองกู่ปาเป็นคนที่ดีมาก ตอนนั้นเป็นลูกชายของเขาคิดเองเออเองที่จะก่อสร้างพระราชวัง ไม่ใช่ความคิดของเขาเลย เขามองเห็นทุกคนล้วนใช้ชีวิตลำบากยากแค้นมากๆ ดังนั้นตั้งใจรับพวกเขาไปยังโรงงานของตนเอง อีกทั้งยังมีหอพักให้พัก ดังนั้นคนเหล่านั้นล้วนไม่ได้พักอยู่ที่เดิมบนถนน ”

ตอนที่เถ้าแก่ร้านอาหารพูดอย่างนี้ เนี่ยเฟิงเพียงรู้สึกว่าหงุดหงิดใจ เพราะเนี่ยเฟิงไม่คิดว่าสิ่งที่เถ้าแก่ร้านอาหารพูดจะถูก เขาเคยเห็นเจ้าเมืองเมืองกู่ปามาก่อน คนคนนั้นพอเห็นก็รู้ว่าไม่ได้เป็นคนดีอะไร อีกทั้งเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้ว่าลูกชายของตนเองบงการก่อสร้างพระราชวัง

สามารถเลี้ยงดูอบรมลูกชายที่โอหังเช่นนี้ออกมา เป็นไปได้ยังไงที่เขาจะเป็นคนดีอีกล่ะ? เนี่ยเฟิงยิ่งคิดก็รู้สึกยิ่งแปลกประหลาด เขานึกถึงมือถือที่ทิ้งไว้ให้กับอะเดค่าเครื่องนั้น

นานขนาดนี้แล้วก็ไม่เห็นอะเดค่าโทรหาตนเองมาก่อน เขาก็ไม่รู้สภาพการณ์ของอะเดค่าฝั่งโน้น

“คุณรู้ว่าโรงงานที่เขาก่อสร้างอยู่ที่ไหนไหม?”

เนี่ยเฟิงลองโทรหาอะเดค่า แต่โทรศัพท์ของอะเดค่ากลับแสดงให้เห็นว่าปิดเครื่องไว้

แม้ว่าระดับการศึกษาของอะเดค่าไม่สูง แต่เนี่ยเฟิงรู้ว่าอะเดค่าใช้เป็นอยู่ เพราะว่าเนี่ยเฟิงก็เคยเห็นอะเดค่าแนะนำประโยชน์ใช้สอยของมือถือให้กับพวกน้องๆของตนเองมาก่อน

“ผมได้ยินว่าโรงงานที่เจ้าเมืองเมืองกู่ปาก่อสร้างจะอยู่เขตชานเมืองทางใต้ ฝั่งโน้นแม้ว่าไม่ร่ำรวยมั่งคั่ง แต่ว่าเป็นโรงงานของเจ้าเมืองเมืองกู่ปา พวกเขาน่าจะจ่ายค่าตอบแทนที่ค่อนข้างมหาศาลล่ะ? อะเดค่าก็พาพวกน้องๆไปยังโรงงานที่เจ้าเมืองเมืองกู่ปาก่อตั้งเช่นกัน เธอบอกว่าจะไปรักษาโรคให้กับคนในโรงงานฝั่งโน้น อย่างนี้ก็สามารถได้รับรายได้อีกก้อนหนึ่ง”

“ขอบคุณ”

หลังจากเนี่ยเฟิงพูดจบออกจากร้านอาหารโดยตรง เขายื่นมือเรียกรถคันหนึ่งมา มาถึงเขตชานเมืองทางใต้โดยตรง

ระหว่างทางเนี่ยเฟิงใช้ภาษาซีที่คล่องแคล่วมากๆพูดคุยกับคนขับรถอยู่ คนขับรถก็รู้สึกตื่นตะลึงเล็กน้อย นึกไม่ถึงภาษาซีของเนี่ยเฟิงจะพูดคล่องขนาดนั้น

“แต่ผมก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าเขตชานเมืองทางใต้ฝั่งโน้นมีโรงงานอะไรล่ะ แต่ก่อนฝั่งโน้นเคยเกิดความวุ่นวายจากภัยสงครามมาก่อน ได้ยินว่าผืนดินฝั่งโน้นแม้แต่หญ้าล้วนไม่ขึ้นเลย ตามหลักการมากล่าวแล้วจะไม่ให้ก่อสร้างโรงงานจึงจะถูก คนที่ใช้ชีวิตอยู่ฝั่งโน้นคนที่ผมร่วงก็ผมร่วงคนที่เป็นมะเร็งก็เป็นมะเร็ง พื้นที่ผืนนั้นไม่มีคนพักอยู่นะ”

ยามปกติเนี่ยเฟิงไม่ชอบคุยเรื่อยเปื่อยกับคนอื่นเลย แต่หลังจากเขาพูดคุยกับคนขับรถในท้องถิ่นมาแล้ว ก็ได้รับข้อมูลยิ่งมากขึ้น ตอนนี้เนี่ยเฟิงติดต่ออะเดค่าไม่ได้ เขารู้สึกแปลกประหลาดมาก

บวกกับคนขับรถบอกกับเขาว่า ฝั่งโน้นไม่เหมาะที่จะให้คนพัก เจ้าเมืองเมืองกู่ปาจะไปก่อตั้งโรงงานอยู่ที่นั่นเหรอ?

คนขับรถส่งเนี่ยเฟิงมาถึงจุดหมายปลายทางที่เขาบอก กลับมีกำแพงทรุดโทรมไม่น้อย เพราะว่าประสบพบเจอกับสงครามมาก่อน อีกทั้งยังโดนระเบิดพิเศษจู่โจมมาก่อน ด้วยเหตุนี้พื้นที่แห่งนี้หญ้าไม่ขึ้นเลยสักนิด กระทั่งล้อมสายเตือนภัยไว้แล้ว

ถึงแม้ว่าเป็นเช่นนี้ ยังมีคนเร่ร่อนไม่น้อยใช้ชีวิตอยู่ในเขตชานเมืองแห่งนี้ เพราะว่าบ้านที่นี่ไม่ต้องจ่ายเงิน พวกเขาสามารถพักอยู่ที่นี่ ก็ไม่กลัวที่จะถูกคนไล่ออก เพียงแค่พักอยู่ที่นี่นานแล้วก็อาจจะมีชีวิตอยู่ไม่นาน