บทที่ 562 งานประมูล

เด็กหลายคนนั้นงุนงงเหลือเกิน ไม่รู้ว่าตกลงที่เนี่ยเฟิงพูดหมายความว่าอะไรกันแน่ พวกเขากระทั่งไม่รู้อะไรเรียกว่ารังสี

“พวกแกไม่ได้รู้สึกว่าร่างกายไม่สบายเลยเชียวเหรอ?”

แน่นอนเนี่ยเฟิงได้สังเกตถึงเด็กๆหลายคนในนี้มีบางคนได้ประสบกับรังสี ร่างกายไม่แข็งแรงแล้ว

เพียงแค่เด็กๆเหล่านี้ทุกวันล้วนกินไม่อิ่มใส่ไม่อุ่น ในยามปกติร่างกายก็ไม่สบายอยู่แล้ว นี่ก็เป็นเรื่องปกติมากเช่นกัน

พวกเด็กๆสบตากันไม่เข้าใจความหมายของพี่ชายคนนี้ แต่ว่าพี่ชายคนนี้ดูแล้วเป็นคนดีคนหนึ่ง พวกเขาจ้องมองเงินที่อยู่ในมือของเนี่ยเฟิงตาปริบๆอยู่ เนี่ยเฟิงส่งเงินเข้าไปให้เด็กๆหลายคนนี้

“เอาไปซื้อของกินสักหน่อยเถอะ ค่อยไปซื้อรองเท้าคู่หนึ่งอีก พวกแกรู้จักเมืองกู่ปาไหม?”

เด็กๆหลายคนนั้นพยักหน้าทันที พวกเขาย่อมรู้อยู่แล้ว เพราะว่าพวกเขาผ่านมาหลายเมืองก็แค่เพื่อที่จะขอข้าวกินสักมื้อ แต่ว่าพวกเขาแม้แต่ข้าวล้วนมักจะไม่ได้กินบ่อยๆ

“ในเมื่อรู้จักเมืองกู่ปา งั้นพรุ่งนี้ในเวลานี้พวกแกก็มาหาผมที่คลินิกแพทย์แผนจีนในเมืองกู่ปาเถอะ ผมจะให้พวกแกมีข้าวกินนะ”

เด็กๆหลายคนนี้พอได้ยินเนี่ยเฟิงพูดเช่นนี้ ตาทั้งคู่เปล่งแสงสว่าง เห็นแล้วดูเหมือนเต็มไปด้วยการเฝ้ารอคอย

รังสีสำหรับร่างกายคนสามารถพูดได้ว่าไม่มีทางแก้ เพราะว่าร่างกายรับรังสีกัมมันตรังสีที่น่ากลัวแบบนี้ไม่ไหวเลยสักนิด

อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ เซลล์ของร่างกายคนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงกลายเป็นมะเร็ง ไม่นานคนก็จะตายไป เด็กๆหลายคนนี้เห็นได้ชัดเกิดการเปลี่ยนแปลงกลายเป็นมะเร็งแล้ว

ถ้าหากเป็นคนอื่นอาจไม่สามารถช่วยพวกเขาได้ แต่เนี่ยเฟิงไม่เหมือนกัน ความสามารถของเนี่ยเฟิงเลิศล้ำ ทั้งสืบช่วงฝีมือการรักษาโรคของคุณตาเขาอีก บวกกับก่อนที่เขาจะออกเดินทาง ยังเคยอ่านหนังสือเคล็ดลับวิชาเหล่านั้นของคุณตามาก่อน ข้างในก็ยังมีหนังสือแพทย์มากมายเช่นกัน

ความรู้เหล่านี้เขาล้วนแกะสลักอยู่ในสมอง

เนี่ยเฟิงรู้ว่าทั้งหมดนี้ย่อมเป็นเจ้าเมืองเมืองกู่ปาแอบวางแผน อย่างแน่นอน ตั้งแต่แรกเจ้าเมืองเมืองกู่ปาคิดว่าเขาเป็นนักล่าเงินรางวัล หลังจากรอเขาออกไป เขาหาเวลาที่เหมาะเจาะ ตั้งใจหลอกคนมาถึงถิ่นทุรกันดารแถวชานเมืองนี้ แยกชายหญิงพาไปหมดเลย สติฟั่นเฟือนจริงๆเลย

แต่ว่าในเวลานี้ถ้าเนี่ยเฟิงไปหาเจ้าเมืองเมืองกู่ปา เขาย่อมจะมีการระวังตัวอย่างแน่นอน เป็นไปไม่ได้ที่จะบอกกับตนเองว่าเขาส่งอะเดค่าไปที่ไหน ไอ้คนนี้เพราะว่าเรื่องของลูกชายเขายังเคียดแค้นอยู่ในใจ

ถ้าหากต่อสู้กันจนตกตายไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย เนี่ยเฟิงจะหาอะเดค่าเจอก็อาจจะค่อนข้างยากลำบากแล้ว เนี่ยเฟิงคิดแล้วคิดอีกหยิบมือถือออกมาโทรหาลิซ่าเลย

ลิซ่าเห็นเนี่ยเฟิงโทรมามีความรู้สึกตื่นตะลึงเล็กน้อย ยามปกติเนี่ยเฟิงล้วนจะไม่โทรมานะ น้อยมากที่จะเป็นฝ่ายติดต่อเธอเอง

“ก็ไม่รู้ว่าวันนี้ลมอะไรพัดมา คุณถึงขนาดโทรหาฉัน วันเดียวไม่เจอคุณก็คิดถึงฉันขนาดนั้นเลยเชียวเหรอ?”

ลิซ่าหยอกล้อเนี่ยเฟิงไปทีหนึ่ง เนี่ยเฟิงกลับตัดคำของลิซ่าไปเลย

“ผมมีเรื่องหนึ่งอยากให้คุณช่วยผมสืบสักหน่อย”

ลิซ่ามีความผิดหวังอย่างมาก “ฉันยังคิดว่าคุณหาฉันจะทำอะไรล่ะ ที่แท้คือจะให้ฉันสืบเรื่องล่ะ งั้นคุณพูดเถอะ ถึงยังไงคุณอยู่กับฉันที่นี่จะมีสิทธิสูงสุดเชียวนะ”

“ช่วงนี้เจ้าเมืองเมืองกู่ปาดูเหมือนจะขจัดคนกลุ่มหนึ่งไป ผมได้ยินว่าผู้หญิงถูกขายไปที่งานประมูล ผมอยากรู้ว่างานประมูลหมายความว่าอะไร”

ลิซ่ากะพริบตาแล้วกะพริบตาอีก ย้อนนึกถึงเมืองกู่ปา เมืองกู่ปาเป็นเมืองที่ค่อนข้างลำบากยากแค้นของพวกเขาฝั่งโน้น และอยู่ในเมืองแห่งนี้ล้วนเป็นคนแก่เด็กคนป่วยคนพิการและเด็กกำพร้าจากสงครามบ้างเล็กน้อยทั้งหมด

เนี่ยเฟิงถึงขนาดมีความเกี่ยวข้องกับคนเหล่านี้ นี่ช่างน่าสนุกแล้วจริงๆ

“แม้ฉันไม่รู้ว่าคุณรู้จักคนของเมืองกู่ปาฝั่งโน้นได้ยังไง แต่ว่าเมืองที่เหมือนอย่างนี้มีมากมาย พวกเขาลำบากยากแค้นมาก คนส่วนใหญ่ที่มีรูปร่างหน้าตาดีเล็กน้อยล้วนจะดึงดูดใจคนด้วยรูปร่างหน้าตา อย่างนี้สามารถนำผลประโยชน์ให้กับพวกเขา และสามารถรักษาชีวิตให้คงอยู่ต่อไปในช่วงเวลาหนึ่ง และคนเหล่านี้่ส่วนใหญ่หลอกง่าย.....ก็เหมือนดั่งที่คุณพูด พวกเจ้าเมืองเพื่อที่จะขับไล่คนเหล่านั้น มักจะใช้เหตุผลต่างๆนานาหลอกล่อพวกเขาออกไป”

ลิซ่ารู้ว่าวิชาชีพเหล่านี้ชั่วร้ายมากๆ ตัวเธอเองก็รู้สึกว่าเหี้ยมโหดมากเช่นกัน แต่นี่จะมีประโยชน์อะไรอีกล่ะ? เธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสภาพการณ์แบบนี้ในปัจจุบันได้