บทที่ 563 จัดการด้วยกำลังการต่อสู้

ผู้รับผิดชอบหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง “โอหังแล้วยังไง? พวกเรามีทุนที่ให้โอหัง! คุณนับเป็นเหี้ยอะไร? ถึงขนาดกล้ามาต่อรองกับผม? ช่างกล้ามากจริงๆนะ!”

เนี่ยเฟิงรู้ว่า เขาอาจจะไม่สามารถได้ในสิ่งที่ตนเองอยากได้จากผู้รับผิดชอบที่นี่ เพียงแค่ตอนนี้สภาพการณ์ค่อนข้างคับขัน ถ้าหากเขาไม่เร็วหน่อยล่ะก็ ไม่แน่ว่าอะเดค่าอาจจะมีอันตรายถึงแก่ชีวิต

เนี่ยเฟิงเดินเข้าไปยังผู้รับผิดชอบ ตอนนี้ผู้รับผิดชอบยังขี้เหนียวที่จะส่งสายตาแก่เนี่ยเฟิงสักหน่อย เขาเหมือนเช่นดั่งไล่แมลงวันไล่เนี่ยเฟิง อยากจะทำให้เนี่ยเฟิงรีบออกไปเลย อย่าขัดขวางเขาทำงานอยู่ที่นี่

ในตอนนี้เนี่ยเฟิงจับคอเสื้อของผู้รับผิดชอบไว้ทันที ลากคนออกจากหน้าต่างเคาร์เตอร์สำนักงานโดยตรง เนี่ยเฟิงยิ้มตาหยีพูดว่า “ผมต้องการบัตรผ่านประตูงานประมูลของพวกคุณใบหนึ่ง”

เนี่ยเฟิงพูดจบ ชกไปยังข้างใบหน้าผู้รับผิดชอบหนึ่งหมัด หน้าโต๊ะที่ผลิตโดยหินอ่อนนั้นชั่วพริบตาเดียวแตกเป็นเสี่ยงๆ รอยกำปั้นสลักอยู่ข้างบนเลย

เยี่ยมมาก นี่เป็นแรงกำลังขนาดไหนล่ะ? หมัดนี้ถ้าหากชกอยู่บนหัวของเขา คาดว่าสมองของเขาล้วนจะแตกเป็นเสี่ยงๆแล้ว!

ผู้รับผิดชอบเบิกตาโพลงจ้องมองเนี่ยเฟิงเก็บกำปั้นกลับไปอยู่ มือของเขาล้วนไม่เกิดอะไรขึ้นเลยสักนิด

นี่เป็นหินอ่อนนะ! หินอ่อนที่แข็งแกร่ง! ยกเว้นจะใช้ค้อน มิฉะนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้โต๊ะนี้กระเทือนสักครึ่งเสี้ยวล่ะ!

ตกลงว่าเนี่ยเฟิงทำได้ยังไงกันแน่? แรงกำลังของเขาล้วนมหาศาลกว่าซูปเปอร์แมนจริงๆเลย!

“ถ้าหากคุณยังใช้ท่าทีดั่งเมื่อกี้ปฏิบัติต่อผมอยู่ ผมไม่สามารถรับรองว่า คราวหน้ากำปั้นจะชกอยู่บนหัวของคุณหรือไม่” เสียงของเนี่ยเฟิงล้วนแฝงไว้ด้วยรอยยิ้ม ฟังอยู่ก็เหมือนดั่งกำลังพูดคำพูดที่สุภาพอ่อนโยนอะไรอยู่

ผู้รับผิดชอบก็นึกไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงถึงขนาดจะใช้ความรุนแรง เขาหวาดกลัวเหลือเกิน ไอ้คนนี้ล้วนเป็นคนที่รังแกผู้อ่อนแอแต่กลัวผู้แข็งแรงมาโดยตลอด หลังจากร่างกายของเขาถูกดึงออกจากหน้าต่างไปครึ่งท่อน เขาก็หวาดกลัวแล้ว เขารีบตอบกลับทันทีว่า “ขอโทษ! ผมจะจัดการให้คุณตอนนี้เลย!”

เนี่ยเฟิงนี่จึงปล่อยมือออก ในเวลานี้ผู้รับผิดชอบสั่นระริกกลับไปที่เคาร์เตอร์หน้าต่างของตนเอง เขากระทั่งไม่กล้าถามถึงเงินกับเนี่ยเฟิง ก็กังวลว่าเนี่ยเฟิงจะใช้หมัดเดียวเอาชีวิตของเขาไปเลย

ผู้รับผิดชอบให้บัตรผ่านประตูของงานประมูลแก่เนี่ยเฟิงใบหนึ่งทันที เขาพยายามเต็มที่ไม่ให้เสียงของตนเองฟังแล้วสั่นระริกอยู่ “คุณ คุณผู้ชาย งานประมูลในช่วงอันใกล้นี้มีเพียงฉากเดียว เป็นเวลาเที่ยงคืนของวันนี้จัดอยู่บนที่อยู่ที่กล่าวไว้ข้างต้นนั้น ขอให้คุณสนุก”

หลังจากเนี่ยเฟิงจ้องมองบัตรของงานประมูลหนึ่งที ทิ้งเหรียญทองไว้หลายเหรียญ ต่อจากนี้ออกจากห้างประมูลไป๋อิ๋นไปเลย

เนี่ยเฟิงเพิ่งก้าวออกไป ผู้รับผิดชอบก็ไหลเลื่อนตามหลังลงจากเก้าอี้เลย

ผ่านไปนานมาก เขาจึงคืนสติกลับมาจากความตื่นตระหนกตกใจ เขาระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งเดินออกไปเลย ตอนที่เขาเห็นรอยกำปั้นที่อยู่บนโต๊ะ ทั้งรู้สึกหัวใจของเขาเต้นอย่างบ้าคลั่งแล้ว

เนี่ยเฟิงถือบัตรใบนี้ไว้ คิดแล้วคิดอีก ก็เลยไปซื้อเสื้อผ้าชุดหนึ่งที่ร้านค้าแบรนด์หรูมาเปลี่ยน

คนที่เข้าออกสถานที่แบบนี้ ล้วนเป็นคนที่มีหน้ามีตา ยามปกติเนี่ยเฟิงสวมใส่เสื้อผ้าล้วนจะสบายแบบไหนไปแบบนั้น ครั้งนี้เนี่ยเฟิงจะไปเข้าร่วมงานประมูล ดังนั้นจำเป็นต้องทำการแต่งตัวเหมือนตระกูลผู้ดีสักหน่อย

เดิมทีเขาก็หน้าตาหล่อมากๆอยู่แล้ว ดังนั้นหลังจากเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ยังงดงามสูงส่งเต็มเปี่ยมเช่นกัน หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เนี่ยเฟิงก็ได้หาสถานที่ที่หนึ่งบำรุงสุขภาพและสะสมกำลัง

ถึงเที่ยงคืน เนี่ยเฟิงมายังที่ตั้งของงานประมูลโดยตรง

ที่นี่เรียกว่าโฮมสเตย์ซันมูนดูแล้วงดงามสูงส่งอย่างมาก ปลูกกุหลาบขาวที่สวยงามเต็มไปทุกที่ ในลานจอดรถของวิลล่ามีรถหรูหราจอดเต็มไปหมดแล้ว พวกชายหญิงที่แต่งตัวงดงามสูงส่งเหล่านั้น สองสามคนไปไหนมาไหนด้วยกัน บนใบหน้าของพวกเขาล้วนสวมใส่หน้ากากอยู่ดูไม่ออกว่าตกลงเป็นใคร

แต่ขอเพียงรู้จักกัน ถึงแม้ว่าสวมใส่หน้ากากอยู่ก็ไม่เป็นไร ฟังเสียงก็สามารถฟังออกได้แล้ว

เนี่ยเฟิงก็หยิบหน้ากากอันหนึ่งมาใส่เช่นกัน การแต่งตัวของเขาแม้ดูแล้วมีความน่าสงสัยว่าจะเป็นบุคคลที่รวยชั่วข้ามคืนเล็กน้อย เพราะว่าร้านเสื้อผ้าที่เนี่ยเฟิงไปซื้อวันนี้นั้นล้วนเป็นบุคคลที่ค่อนข้างรวยชั่วข้ามคืน

พวกเขาคนมีเงินแท้ๆไม่ใช่ทุกคนล้วนที่จะไปเสาะหาแบรนด์เนมอย่างนี้ พวกเขายิ่งชอบจ้างกลุ่มเอกชนตัดชุดสูทชุดราตรีสิ่งต่างๆเหล่านี้ให้กับตนเอง