บทที่322 ใช้กำลังแย่งชิง

คางเมิ่งโกรธมากจริงๆ เธอเกลียดการถูกคนอื่นจัดแจงมากที่สุด เธอพูดอย่างชัดเจนว่าไม่รับ แต่คนเหล่านี้ก็ยังตัดสินใจโดยพลการ

“คุณไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องแฟนหนุ่มที่ยากจนและคร่ำครึของคุณ อย่างไรเขารู้ว่าคุณเป็นใครและผมเป็นใคร ทุกคนรู้อยู่แก่ใจดี แฟนหนุ่มของคุณไม่สามารถให้ชีวิตที่ดีขึ้นกับคุณได้ คุณต้องยอมรับความจริง!”

ทุกคนที่นี่รู้ว่าเฉาตื๋อเหรินเป็นคนเผด็จการโดยกำเนิด

สิ่งไหนที่เขาถูกใจไม่มีอะไรที่เขาคว้ามาไม่ได้

เฉาตื๋อเหรินมองเนี่ยเฟิงที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จาด้วยความหยิ่งผยอง เขาคิดว่าเนี่ยเฟิงจะต้องหวาดกลัวมากแน่ๆ ไม่งั้นจะนิ่งเงียบเหรอ?

คางเมิ่งยังคิดว่าตัวเองจะไม่มีทางเจอเรื่องที่ทำให้วุ่นวายใจแบบนี้ ใครจะรู้ว่ามีคนที่ชอบใช้กำลังแย่งชิงอยู่มากมาย!

“ผมรู้ว่าคุณกำลังหลอกให้ผมตายใจ แต่ไม่เป็นไร ผมชอบคุณ ดังนั้นคุณจะทำแบบนี้ก็ได้”

เฉาตื๋อเหรินทำหน้าเคร่งขรึมเหมือนประธานาธิบดีจอมเผด็จการ เขาเกือบจะพูดออกมาว่า “คุณผู้หญิง คุณดึงดูดความสนใจของผมได้สำเร็จแล้ว”

“ก็แค่เครื่องประดับอัญมณีมูลค่าไม่กี่สิบล้านเองไม่ใช่เหรอ? ผมยังนึกว่าเป็นของอะไร สิ่งของเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้มันยังไม่เพียงพอที่จะชนะใจเสี่ยวเมิ่งของเราหรอก เสี่ยวเมิ่งของเราไม่เคยได้สัมผัสของดีๆ ชิ้นไหนบ้างเหรอ? ถึงอยากได้ของพวกนี้ที่คุณให้?”

เนี่ยเฟิงยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้

พอเขาพูดเช่นนี้ทุกคนก็อ้าปากค้าง เจ้าหมอนี่พูดจาอวดดี! จองหองเกินไป! กล้าพูดโต้กลับเฉาตื๋อเหรินแบบนี้!

เฉาตื๋อเหรินโมโหจนหัวเราะ “คุณก็ดีแต่ปาก! แค่พูดใครๆ ก็ทำได้? ต้องทำออกมาให้เห็นดีว่า!”

เนี่ยเฟิงลุกขึ้นปัดฝุ่นบนร่างกาย เดิมทีเขาก็สูงกว่าเฉาตื๋อเหรินอยู่แล้ว บวกกับใส่ชุดสูทที่ตัดเย็บพอดีตัว ก็ยิ่งทำให้เขาดูมีชีวิตชีวามากขึ้น

เขายืนอยู่กับเฉาตื๋อเหริน แต่ราศีของเฉาตื๋อเหรินโดนกลบไปเต็มๆ!

เฉาตื๋อเหรินสัมผัสได้ถึงพลังในตัวเนี่ยเฟิง แต่เฉาตื๋อเหรินรู้สึกว่ามันเป็นเพียงการสร้างสถานการณ์ขู่ขวัญจากผู้จัดตรงข้าม ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวเลยสักนิด กลับยิ่งห้าวหาญมากขึ้นเสียด้วยซ้ำไป

“ในเมื่อคุณพูดมาแบบนี้ ผมก็จะมอบของขวัญให้เสี่ยวเมิ่งชิ้นหนึ่ง”

เนี่ยเฟิงพูดจบก็พาคางเมิ่งมาที่ห้องจัดแสดงนิทรรศการ มีเครื่องประดับอัญมณีมากมายจัดแสดงอยู่ภายใน แม้จะสู้เครื่องประดับที่นำมาประมูลขายไม่ได้ แต่ก็มีหลายชิ้นที่นำมาจากพิพิธภัณฑ์

อัญมณีที่นำมาจากพิพิธภัณฑ์เหล่านี้ไม่ได้ติดป้ายราคาไว้ ซึ่งหมายความว่าไม่ได้มีไว้ขาย

เนี่ยเฟิงเมียงมองดู พลางมองดู Victoria's Tears ด้วย เนื่องจาก Victoria's Tears นั้นเป็นราชินีของงานนิทรรศการ จึงได้ครอบครองตำแหน่งที่สำคัญมาก

เนี่ยเฟิงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า Victoria's Tears แล้วมองดูมัน Victoria's Tears เนื้อหินหลักคือไพลินอันลึกล้ำดั่งมหาสมุทร มีเพชรทรงกลมฝังประดับอยู่ข้างๆ

ไพลินชนิดนี้หายากมาก พบเห็นได้น้อย บวกกับมันยังเป็นวัตถุที่ให้ความรู้สึกเหมือนย้อนวันวาน ดังนั้นจึงมีราคาสูงมาก

“ผมคิดว่าสร้อยคอเส้นนี้พอจะเหมาะสมกับเสี่ยวเมิ่งของเรา งั้นเอาเส้นนี้แล้วกัน! เสี่ยวเมิ่ง คุณชอบไหม? ถ้าคุณชอบก็ซื้อไปทั้งชุดเลย”

คางเมิ่งก็สงสัยว่าตนเองนั้นหูฝาดไปหรือเปล่า “นี่คุณทำอะไรน่ะ! คุณไม่เห็นเหรอว่ามันติดป้ายไว้ว่าอะไร?”

นี่คือ Victoria's Tears! มันคือเครื่องประดับอันล้ำค่า!

“ผมเห็นแล้ว มันบอกไว้ว่าเป็น Victoria's Tears ฟังดูไม่เลวเลยนี่นา และที่สำคัญที่สุดก็คือผิวของคุณขาวผุดผ่อง คงจะดีมากถ้าได้จับคู่กับ Victoria's Tears”

เนี่ยเฟิงยิ้มบางๆ ในเวลานี้ทุกคนก็เข้ามาใกล้ พวกเขาบังเอิญได้ยินคำพูดของเนี่ยเฟิงและพากันหัวเราะออกมา

ผู้ชายคนนี้ก็ไม่รู้ว่ามาจากไหน? กล้าดีอย่างไรถึงพูดจาคุยโวโอ้อวดแบบนี้ออกมา? น่าขำจริงๆ!