บทที่323 อยากซื้อก็ซื้อสินค้าห้ามจำหน่าย

“ในเมื่อเป็นสินค้าห้ามจำหน่าย มันก็มีความหมายแฝงถึงความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเสี่ยวเมิ่ง เสี่ยวเมิ่ง คราวนี้ให้ผมทำตามใจหน่อยนะ ผมจะซื้อให้คุณ”

คางเมิ่งมองเนี่ยเฟิงด้วยความหวาดกลัว เจ้าหนุ่มเนี่ยเฟิงคิดจะทำอะไร? ต้องรู้ว่านี่คือสินค้าห้ามขาย มันไม่สามารถซื้อได้!

“ขี้โม้ทั้งนั้น!”

ไม่มีใครเชื่อว่าเนี่ยเฟิงสามารถซื้อ Victoria's Tears ได้จริงๆ

มีนักธุรกิจร่ำรวยและผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นมากมายไปถามราคา แต่ทั้งหมดก็ถูกทางพิพิธภัณฑ์ไล่กลับมา เขาเป็นแค่พวกคนจนกระจอกๆ ไม่มีประโยชน์อะไรสักอย่าง เขามีสิทธิ์อะไรมาซื้อ Victoria's Tears? ถ้าไม่เรียกขี้โม้แล้วเรียกอะไร?

“เฉาตื๋อเหริน ผมว่าคุณพูดจาไม่น่าฟังเลย เอาอย่างนี้แล้วกัน ถ้าผมซื้อ Victoria's Tears ได้ คุณต้องตบปากตัวเองต่อหน้าทุกคน ตกลงไหม?”

เนี่ยเฟิงกลอกตาใส่ ใคร่ครวญครู่หนึ่ง ก่อนจะยั่วเย้าเฉาตื๋อเหรินแบบนี้

เฉาตื๋อเหรินยิ้มเยาะ “ผมว่าคุณกำลังหาเหาใส่หัวนะ! คุณจะให้ผมตบปากตัวเองเหรอ?”

“ใช่แล้ว ผมเกลียดคนพูดจาทำร้ายคนอื่นอย่างคุณที่สุด มีเงินเข้าหน่อยก็คิดว่าตัวเองถูกตลอด น่ารังเกียจชะมัด เมื่อกี้คุณไม่เพียงทำให้ผมขุ่นเคือง แต่ยังทำให้แฟนสาวของผมไม่พอใจด้วย คุณต้องขอโทษไปพร้อมกับตบปาก ถึงจะเป็นคำชี้แจงที่ดีที่สุดสำหรับพวกเรา”

คำพูดของเนี่ยเฟิงทำให้ทุกคนตกใจ ในเมืองหนานหู ครอบครัวของเฉาตื๋อเหรินเป็นหนึ่งในผู้นำ ทุกคนต้องยอมหลีกทางให้เขา

เป็นเพราะตระหนักในเรื่องนี้ตั้งแต่ยังเด็ก เฉาตื๋อเหรินจึงเติบโตมาด้วยนิสัยเช่นนี้

ตราบใดที่เฉาตื๋อเหรินต้องการ ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้ ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ตาม

ไม่เพียงแค่นั้น เฉาตื๋อเหรินยังเลี้ยงดูกลุ่มนักฆ่าเอาไว้อีกด้วย ในบ้านของพวกเขามีโรงเรียนสอนเทควันโด ทุกคนมือความเป็นอาชีพและป่าเถื่อน คนกลุ่มนี้ยังเป็นบอดี้การ์ดของเฉาตื๋อเหริน เฉาตื๋อเหรินยังมีคุณอาที่อยู่ในแก๊งมาเฟีย

เฉาตื๋อเหรินอยากได้อะไรก็ต้องได้ ไฉนเลยจะได้รับการปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน?

คราวก่อนมีคนไม่ดูตาม้าตาเรือเดินชนเฉาตื๋อเหริน ถูกคนของเฉาตื๋อเหรินทุบตีจนกลายเป็นคนโง่ไปเลย

คราวนี้เฉาตื๋อเหรินถูกใจคางเมิ่ง เนี่ยเฟิงเตรียมตัวม้วนเสื่อกลับบ้านได้เลย

ถ้าตอนแรกเนี่ยเฟิงยอมรับเงินดีๆ แล้วออกไป เขาจะสามารถหลีกเลี่ยงหายนะได้ แต่เนี่ยเฟิงดื้อแพ่งอวดดี นี่ไม่ใช่การหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ?

ไม่มีใครกล้าปริปากพูด ทำได้เพียงเฝ้าดูอย่างเงียบๆ ว่าเรื่องตลกนี้จะจบลงอย่างไร

“ตกลง ผมยอมรับคำท้าของคุณ แต่ถ้าคุณทำไม่ได้ คุณจะต้องสละทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณมีอยู่ในตอนนี้ แล้วไสหัวออกไปจากเมืองหนานหูซะ ส่วนคางเมิ่งก็ต้องกลายเป็นผู้หญิงของผม!”

เฉาตื๋อเหรินหรี่ดวงตาอันโหดเหี้ยมอำมหิตมองไปที่คางเมิ่ง คางเมิ่งเห็นดังนั้นก็ตัวสั่น เธอรีบเข้าไปหลบอยู่ข้างหลังเนี่ยเฟิงเพื่อขอความคุ้มครองทันที

“เสี่ยวเมิ่ง คุณจะรับคำท้าไหม?” เนี่ยเฟิงเอ่ยถาม

คางเมิ่งกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เธอไม่อยากรับคำท้าจริงๆ เพราะเธอรู้สึกว่าคนอย่างเฉาตื๋อเหรินค่อนข้างน่ากลัว

อีกอย่างเนี่ยเฟิงจะซื้อ Victoria's Tears ได้อย่างไร?

แต่ถ้าไม่ยอมรับคำท้าในตอนนี้ เนี่ยเฟิงก็จะตกเป็นเป้าให้คนอื่นโจมตีอย่างแน่นอน!

คางเมิ่งได้ตัดสินใจครั้งที่เลวร้ายที่สุด “ฉันเชื่อคุณ! เสี่ยวเฟิง พวกเรารับคำท้า!”

“ในเมื่อแฟนผมยอมรับคำท้า งั้นผมก็รับคำท้าด้วย แต่ก่อนอื่นเราต้องเซ็นสัญญากันด้วยไหม? ผมกังวลนิดหน่อยว่าจะมีคนพูดแล้วกลับคำในภายหลัง จะยุ่งยากเปล่าๆ”