บทที่324 อยากกลับแล้ว

ตอนที่ Mary ได้รับโทรศัพท์ก็มีสีหน้างุนงง เธอรู้ดีว่าหัวหน้าผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์พูดยากแค่ไหน เมื่อผู้จัดบอกว่าจะให้ยืม Victoria's Tears ใบหน้าของอีกฝ่ายก็บึ้งตึงราวกับน้ำหมึก

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาใช้ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง หัวหน้าผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์คงไม่ให้ยืม Victoria's Tears อย่างแน่นอน ใครจะรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่แค่ยืม Victoria's Tears ออกมาเท่านั้น แต่ยังจะมอบ Victoria's Tears ให้คนอื่นด้วย

ไม่รู้ว่าชายหนุ่มชื่อเนี่ยเฟิงคนนี้ไปเก่งมาจากไหน ถึงทำให้หัวหน้าผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ยอมมอบ Victoria's Tears ให้เขา

ทุกคนในที่นี้ต้องการดูอะไรสนุกๆ แต่ในเวลานี้ได้มีการพลิกผันอย่างน่าตกใจ มันอยู่เหนือความคาดหมายของทุกคนจริงๆ!

“ในเมื่อทางหัวหน้าผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์มอบให้ผม ผมก็จะรับไว้”

เนี่ยเฟิงพูดจบก็เดินเข้าไป หยิบ Victoria's Tears ขึ้นมาแล้วสวมใส่ให้คางเมิ่ง

คางเมิ่งมีสีหน้างุนงง เธอไม่รู้เลยว่าเนี่ยเฟิงทำได้อย่างไร? นี่คือ Victoria's Tears เชียวนะ ไม่ใช่ของสะสมธรรมดาทั่วไป

ถึงตอนนี้ไม่ว่าจะมีคนรวยมากน้อยแค่ไหนที่ต้องการซื้อ Victoria's Tears ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะหัวหน้าผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ไม่ยอมปล่อย

หลังจากสวมใส่ให้คางเมิ่งแล้ว เนี่ยเฟิงก็พยักหน้าแล้วพูดด้วยปลื้มใจเป็นอย่างมาก “ถึงจะดูแล้วไม่ค่อยสวยเท่าไรนัก แต่พอได้คางเมิ่งมาสวมใส่ Victoria's Tears ชิ้นนี้ก็ดูแวววับจับตามาก”

เนี่ยเฟิงพูดเหมือนไม่สนใจทั้งๆ ที่ได้ของดี Victoria's Tears คือของล้ำค่าที่ไม่อาจประมาณได้!

แต่จากคำพูดของเนี่ยเฟิง ของสิ่งนี้เป็นเหมือนสินค้าที่วางขายตามแผงลอย

เฉาตื๋อเหรินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเลย แม้ว่าสีหน้าของเขาจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ Mary ก็ได้บอกไปแล้วว่าทางพิพิธภัณฑ์เป็นคนพูดเอง Mary รับผิดชอบเป็นผู้จัดงานนี้ และเป็นคนที่รับปากกับเขาทุกอย่าง

ถ้าไม่ใช่อย่างนั้นเธอจะใช้เส้นสายขายสินค้าประมูลทั้งหมดให้เฉาตื๋อเหรินได้อย่างไร?

เฉาตื๋อเหรินก็เคยถาม Mary แล้วว่าทำอย่างไรจึงจะได้ Victoria's Tears?

Mary รู้สึกลำบากใจมาก เธอบอกเฉาตื๋อเหรินว่าเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้ เพราะอารมณ์ของหัวหน้าผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์นั้นเอาแน่เอานอนไม่ได้ อีกอย่างยังมีคนมากมายที่ขอร้องเขา แต่เขาก็ไม่ยอม

และด้วยเหตุนี้ Mary จึงตกใจมากเป็นพิเศษ เนี่ยเฟิงกำลังทำอะไรอยู่กันแน่? เขาใช้วิธีอะไร? ถึงทำให้ทางผู้จัดยินดีมอบ Victoria's Tears ให้เขาเอง?

คางเมิ่งก้มหน้ามองไปยังสร้อยข้อมือเพชร สร้อยคอเพชร รวมถึงแหวนเพชรและต่างหูเพชรที่สวมใส่อยู่ มันคือเครื่องประดับครบชุดที่มีราคาสูงมากอยู่แล้ว บวกกับVictoria Queenเคยสวมมันมาก่อน ดังนั้นมูลค่าจึงยิ่งเพิ่มสูงขึ้น

คางเมิ่งแค่ศึกษาเรื่องนี้จากนิตยสารแฟชั่นเท่านั้น เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะมีวันได้สวมใส่ของที่มีราคาสูงลิบเช่นนี้ได้

“ในเมื่อตอนนี้ผมได้ Victoria's Tears มาแล้ว งั้นคุณก็ควรจะทำตามที่คุณสัญญาไว้ใช่ไหม? เมื่อกี้คนที่อยู่ที่นี่คงได้ยินกันหมดแล้วใช่ไหม คุณหมดสิทธิ์โต้แย้งแล้วล่ะ”

เฉาตื๋อเหรินกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้นพลางด่าว่า “เจ้าหนู นี่คุณกำลังเล่นลูกไม้อะไรอยู่หรือเปล่า?”

“ผมจะเล่นลูกไม้อะไรได้? ว่าแต่ว่าเมื่อกี้ใครตอบตกลงได้เต็มปากนะ? ใช่คุณหรือเปล่า?” เนี่ยเฟิงยิ้มเยาะ

“จะให้ผมตบปากตัวเอง ผมว่าคุณน่าจะกำลังฝันกลางวันอยู่ ถึงผมจะไม่รู้ว่าคุณใช้วิธีอะไรที่ทำให้หัวหน้าผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ออกปากเองว่าจะมอบ Victoria's Tears ให้คุณ ยังไงผมก็ไม่เชื่อหรอกว่าคุณมีความสามารถจริงๆ พวกเรากลับ!”

เฉาตื๋อเหรินไม่เล่นด้วย เพราะเฉาตื๋อเหรินไม่เคยเสียหน้าต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ จะให้เฉาตื๋อเหรินตบปากตัวเอง ขอโทษเนี่ยเฟิง เขาทำไม่ได้เด็ดขาด!

“คุณจะกลืนน้ำลายตัวเองต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ได้เหรอ?”

คำพูดของเนี่ยเฟิงทำให้เฉาตื๋อเหรินโมโหยิ่งกว่าเดิม เฉาตื๋อเหรินหันกลับไปตวาดใส่ “เนี่ยเฟิง! ผมไม่รู้นะว่าคุณทำอะไรลงไปบ้าง แต่คุณควรหยุด! มิฉะนั้นผมจะไม่ปล่อยคุณไปเด็ดขาด!”

“ถึงคุณจะพูดแบบนี้ ผมเองก็ปล่อยคุณไปไม่ได้เหมือนกัน”

เนี่ยเฟิงเดินเข้าไปหา “ขอโทษเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณไม่ขอโทษ คุณก็อย่าคิดที่จะออกไปจากที่นี่ได้เลย”

ท่าทีของเนี่ยเฟิงแข็งกร้าวมากเช่นกัน เฉาตื๋อเหรินคิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะกล้าพูดกับเขาแบบนั้น

“ผมได้ให้โอกาสคุณแล้ว คุณไม่รักษามันเอง คุณจะโทษผมไม่ได้ล่ะ!”

พอเฉาตื๋อเหรินพูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นเหวี่ยงหมัดไปทางเนี่ยเฟิง