บทที่325 ให้คนอื่นตบ

“น่าละอาย”

เนี่ยเฟิงส่ายหน้า “ถ้าคุณยอมตบปากตัวเองดีๆ และขอโทษตั้งแต่แรก ก็คงไม่วุ่นวายแบบนี้ แล้วตอนนี้ล่ะ? คุณยังคิดจะดื้ออีกไหม?”

เนี่ยเฟิงมองลงมาที่เฉาตื๋อเหรินซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น เฉาตื๋อเหรินเจ็บปวดจนทนไม่ไหวแล้ว ไม่มีใครในที่นั้นกล้าก้าวออกมา พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะบอกพ่อของเฉาตื๋อเหรินดีหรือไม่

เฉาตื๋อเหรินกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เขาเจ็บปวดเกินกว่าจะพูดออกมา

“ดูท่าทางคุณจะไม่คิดจะขอโทษนะ? แต่ปากของคุณที่รับปากไว้ ผมคงต้องขอดึงมันออกมา”

เนี่ยเฟิงพูดพลางหันไปหาเลขาของเขาที่หลบอยู่ในฝูงชนและพยายามจะหลบหนี “คุณมานี่ซิ”

เลขาเกร็งไปทั้งตัว เขารู้สึกราวกับว่าตนเองตกเป็นเป้าหมายของงู น่ากลัวที่สุด

เขาค่อยๆ หันกลับมาแล้วกลืนน้ำลายดังเอื๊อก “คุณเรียกผมเหรอ?”

“ก็ใช่น่ะสิ”

เลขากลัวว่าจะถูกเนี่ยเฟิงอัดเอา จึงเดินเข้าไปหาอย่างเชื่อฟัง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณ...คุณคิดจะทำอะไรน่ะ?”

“เจ้านายของพวกคุณไม่ยอมตบปากตัวเอง มันทำให้ผมรู้สึกว่ายากที่จะจัดการ คุณก็มาทำแทนเขาหน่อยแล้วกัน!”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เนี่ยเฟิงพูด เลขาก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว ให้ทุบหม้อข้าวตัวเองเนี่ยนะ? เขาไม่อยากทำงานแล้วเหรอ?

“ดูท่าทางคุณไม่อยากลงมือเลย? ช่างเป็นเจ้านายกับลูกน้องที่รักกันจริงๆ แต่น่าเสียดายที่เจ้านายของคุณดูหมิ่นและลวนลามแฟนสาวของผม ผมไม่มีทางปล่อยเขาไป ในเมื่อคุณซื่อสัตย์ต่อเขานัก งั้นเอาแบบนี้ไหม? คุณจะยอมรับโทษแทนเขาหรือไม่?”

เลขาคุกเข่าลงทันที “ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย! ผมลงมือไม่ได้จริงๆ! ผมทำแบบนี้ไม่ได้!”

“ถ้าอย่างนั้นคุณทั้งสองคนก็อย่าคิดจะออกจากประตูนี้ไปได้ในวันนี้!”

เนี่ยเฟิงยิ้มๆ รอยยิ้มนั้นราวกับวิญญาณร้ายจากขุมนรก ทำให้ผู้คนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว!

ตอนนี้หัวเข่าของเฉาตื๋อเหรินหัก เลขารู้ว่าขาของเนี่ยเฟิงแข็งแรงแค่ไหน จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาถูกเนี่ยเฟิงเตะ? จะยังทนไหวไหม?

เลขาตัวสั่นเทิ้มด้วยความกังวล เขาคิดอยู่นานก่อนจะยกมือขึ้นตบเฉาตื๋อเหริน!

เฉาตื๋อเหรินถูกตบด้วยฝ่ามือ เขามองเลขาผู้ซื่อสัตย์อย่างไม่อยากจะเชื่อ “คุณตบผมเหรอ?!”

“คุณชาย ผมไม่มีทางเลือก! ผมก็ถูกบังคับเหมือนกัน!”

อันที่จริงสิ่งที่เลขาพูดก็ถูก อย่างไรเสียผู้ชายที่มีพละกำลังอย่างเนี่ยเฟิงกำลังจับจ้องเลขาอย่างไม่ละสายตา

แล้วเลขาจะไม่กล้าทำได้อย่างไร?

เนี่ยเฟิงหัวเราะอย่างเย็นชา “นี่คุณยังไม่ได้กินข้าวเหรอไง ทำไมมีแรงแค่นี้ ผมไม่ได้อยากดูแบบนี้! ตบเขาแรงๆ! มิฉะนั้นผมจะเตะคุณเป็นรายต่อไป!”

เลขาตกใจสะดุ้งโหยง ครั้งนี้เขาไม่กล้าออมแรงแล้ว เขาตบหน้าเฉาตื๋อเหรินอย่างแรง

เฉาตื๋อเหรินถูกตบจนเห็นประกายดาว คางเมิ่งเห็นภาพนี้เข้าก็ขวัญหนีดีฝ่อ เธอเดินไปข้างหน้าแล้วจับมือของเนี่ยเฟิงไว้ทันที “เสี่ยวเฟิง อย่าทำแบบนี้! เขาได้รับโทษตามสมควรแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ”

“วันนี้แฟนของผมต้องการให้ปล่อยพวกคุณไป ดังนั้นผมจะปล่อยคุณไปสักครั้ง เฉาตื๋อเหริน คุณอย่าคิดจะเอามือปิดฟ้า ควรจะรู้ไว้ว่ามีเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน”

เนี่ยเฟิงพูดจบก็พาคางเมิ่งออกไป

ในเวลานี้ ใบหน้าของเฉาตื๋อเหรินก็บวมเป็นหัวหมู

เลขาเห็นเนี่ยเฟิ่งออกไปแล้วก็ถอนหายใจโล่งอก เขาหยุดมืออย่างฉับพลัน ปากที่สะบัดเมื่อครู่ทำให้มือของเขาเจ็บ

“คุณชาย คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”