บทที่326 จัดขึ้นตามปกติ

คางเมิ่งกัดฟันกรอด มันเป็นเช่นนี้จริงๆ ช่วงนี้ก็มีข่าวมากมายที่เธอต้องตอบทั้งๆ ที่ไม่อยากตอบ เธอต้องรักษาระดับชื่อเสียงเอาไว้ให้ดี

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่คางเมิ่งกำลังมีระดับชื่อเสียงที่ดี พาดหัวข่าวมากมายกำลังแสดงเรื่องราวจิปาถะของเธอ นำพาให้คางเมิ่งก้าวไปข้างหน้า และยังเป็นการวางรากฐานสำหรับภาพยนตร์ฟอร์มใหญ่ต่อไปด้วย

ทันทีที่ภาพยนตร์เข้าฉาย คางเมิ่งจะสามารถแสดงตัวต่อหน้าทุกคนได้อย่างสมบูรณ์แบบ กลายเป็นดาราและนักแสดงที่มีชื่อเสียงโด่งดัง

“แต่ฉันก็ยังเป็นห่วงคุณอยู่ เพราะตอนนี้คุณทำให้เฉาตื๋อเหรินขุ่นเคือง ฉันกลัวว่าเฉาตื๋อเหรินจะโผล่ออกมาสร้างปัญหาให้คุณ พอถึงตอนนั้นจะไม่แย่หรือ?”

คางเมิ่งไม่อยากจะสูญเสียเนี่ยเฟิงไปเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเอง “เอาเป็นว่า ยังไงคุณก็ต้องซ่อนตัวไว้ดีกว่า!”

เนี่ยเฟิงรู้ว่าคางเมิ่งเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของเขา เนี่ยเฟิงมองดูคางเมิ่งที่มีท่าทีจริงจัง พลางนึกอบอุ่นในใจ “ขอบคุณนะที่เป็นห่วงผม”

“คุณพูดอะไรน่ะ? ฉันก็ต้องเป็นห่วงคุณอยู่แล้ว คุณเป็นน้องชายของฉัน ถ้าฉันไม่เป็นห่วงคุณแล้วจะให้ฉันเป็นห่วงใครล่ะ?”

คางเมิ่งพูดพลางก้มหน้าลงอีกครั้ง “รีบไปเก็บของเถอะ! เดี๋ยวจะไม่ทันการ!”

คางเมิ่งพลันคิดว่า ออกจากที่นี่ไปก่อนดีกว่า แม้ว่าจะมีงานแถลงข่าวในวันพรุ่งนี้ แต่คางเมิ่งก็มัวไปสนใจมากไม่ได้แล้ว!

“แต่ว่าเสี่ยวเมิ่ง ถ้าคุณไม่ไปงานแถลงข่าวในวันพรุ่งนี้ คุณจะสร้างความรู้สึกแย่ๆ ให้กับบรรดาสื่อมวลชนของเมืองหนานหูนะ”

เจ๊ฟางที่อยู่ข้างๆ พูดเตือน

“แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องพวกนี้!”

คางเมิ่งร้อนใจจนทนไม่ไหว “ถ้ามันไม่ไหวจริงๆ ฉันถอนตัวออกมาก็ได้! ฉันจะจัดการเรื่องค่าเสียหายในการผิดสัญญาเอง!”

เป็นคนดีจริงๆ คางเมิ่งถึงกับบอกว่าจะถอนตัว

เนี่ยเฟิงเห็นสีหน้ากังวลใจของคางเมิ่ง ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามันค่อนข้างน่าขัน “เอาล่ะ ไม่เป็นอะไรหรอก ผมไปรักษาขาของเขาให้หายก็ไม่เป็นไรแล้วนี่? แบบนี้ก็ถือว่าเลิกแล้วกันไป พูดก็พูดนะ เมืองหนานหูก็มีพวกเพื่อนเก่าของพ่อผมอยู่ พวกเขาสามารถช่วยเราไกล่เกลี่ยได้”

คางเมิ่งตะลึงงัน “จริงเหรอ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว! คุณไม่ต้องเป็นห่วง! พรุ่งนี้งานแถลงข่าวจะจัดขึ้นตามปกติ เราจะโปรโมทภาพยนตร์เรื่องใหม่ของคุณไง!”

คางเมิ่งเลียริมฝีปากอันแห้งผากแล้วถามอีกครั้งในตอนท้ายอย่างไม่วางใจ เนี่ยเฟิงรับประกัน “พวกเขาจะไม่มารบกวนคุณอย่างแน่นอน คุณไม่ต้องกังวล ผมกล้ารับประกัน!”

เนี่ยเฟิงให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น แม้ว่าคางเมิ่งจะยังกังวลอยู่ในใจ แต่เธอก็เลือกที่จะเชื่อเนี่ยเฟิง

“เอาล่ะ! ฉันเชื่อใจคุณ! ว่าแต่สร้อยคอชิ้นนี้คงเป็นของปลอมสินะ?”

คางเมิ่งพูดพลางถอดออกมา “ต้องบอกว่า ทำได้ประณีตจริงๆ!”

คางเมิ่งไม่คิดว่าเนี่ยเฟิงจะมีความสามารถพอที่จะขอให้หัวหน้าผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์มอบสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ให้แก่เขาได้จริงๆ ดังนั้นคางเมิ่งจึงสงสัยว่า Victoria's Tears ชุดนี้น่าจะเป็นของปลอม

“ใช่แล้ว ทั้งหมดก็เพื่อทำให้เฉาตื๋อเหรินขายหน้า ดังนั้นผมจึงสมรู้ร่วมคิดกับหัวหน้าผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ หัวหน้าผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์เคยเป็นเพื่อนของพ่อผม ผมรู้จักเขาตั้งแต่ยังเล็กๆ!”

คางเมิ่งพูดอย่างยิ้มแย้ม “เป็นอย่างนี้จริงด้วย! คุณนี่ฉลาดปราดเปรื่องจริงๆ!”

“สร้อยคอเส้นนี้ฝีมือไม่เลว ทำจากเพชรโมอิส แม้ว่าจะเป็นเพชรเทียม แต่ก็สามารถฟื้นฟู Victoria's Tears ได้เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ คุณว่าเราเอาสร้อยเส้นนี้มอบให้พี่ใหญ่เป็นไง?”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง คางเมิ่งก็ตอบว่า “แม้ว่ามันจะทำจากเพชรโมอิส แต่เพชรโมอิสก็ไม่ใช่ของราคาถูก บวกกับงานฝีมือเช่นนี้ ฉันคิดว่าการมอบมันให้พี่ใหญ่เป็นของที่ระลึกนั้นไม่มีปัญหาอะไร สิ่งที่พี่ใหญ่หลีกเลี่ยงที่สุดคือการที่เรามอบสิ่งของที่มีมูลค่าสูงให้กับเธอ”

“งั้นก็ตัดสินใจตามนี้! ผมจะให้คนมาห่อเครื่องประดับชุดนี้ วันนี้คุณต้องพักผ่อนมากๆ นะ รู้ไหม?”