บทที่385 ให้บทเรียน

“เสี่ยวเฟิง พอได้แล้ว มีกล่องมากมายกองอยู่ที่นี่ ก็ขวางไม่ให้เราเข้าอยู่เหมือนกัน”

ก่อนไป เย่หรูเสว่มองดูกองธนบัตรเท่าภูเขา แล้วพูดเสียงเบา

เนี่ยเฟิงพยักหน้า “เอาล่ะ! งั้นพวกพี่กลับไปก่อนแล้วกัน! ผมจะอยู่เซ็นสัญญาที่นี่ แล้วค่อยกลับไป!"

“จะให้ฉันอยู่ช่วยดูสัญญาให้นายไหม?”

ชิวมู่เฉิงทำบริษัทอสังหาริมทรัพย์ เธอกังวลว่าสัญญาจะมีเงื่อนไขที่ครอบงำ

“ไม่เป็นไร! ผมดูเองได้! เชื่อผมสิ!”

ชิวมู่เฉิงเห็นเนี่ยเฟิงมีท่าทางจริงจัง ก็ไม่อยากทำลายความตั้งใจของเขา เธอจึงพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับก่อนนะ นายเองก็รีบกลับด้วย”

หลังจากที่เนี่ยเหล่าสี่ไปส่งบรรดาพี่สาวแล้ว เนี่ยเฟิงก็เหลือบมองผู้จัดการที่ยังคงนับเงินอยู่

เขาหรี่ตาพลางพูดว่า “มัวยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นทำไม? ยังไม่รีบเข้ามาอีก!”

ปรากฏว่ามีคนกลุ่มหนึ่งรออยู่ข้างนอก

พวกเขาเป็นสมาชิกของสำนักมังกรที่ประจำการอยู่ในเมืองจินไห่

ผู้รับผิดชอบอ่าวหยกเขียวกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “คุณ...คุณเนี่ย!”

“ท่านประธาน! ท่านประธานมาแล้ว! ช่วยผมด้วย!”

เมื่อผู้จัดการเห็นประธานมาถึงแล้ว เขาก็คลานเข้าไปทันที มือของเขาสั่นอย่างแรงเหมือนเป็นพาร์คินสัน! เพราะเหนื่อยล้าเกินไป! นี่ไม่ใช่เรื่องที่มนุษย์สามารถทำได้!

“หุบปากของแกซะ!”

ประธานคำรามเสียงต่ำ แล้วจ้องไปที่ผู้จัดการอย่างดุดัน จากนั้นก็หมอบลงอย่างนอบน้อม

“เข้ามานี่”

เนี่ยเฟิงมองพวกเขาด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ จากนั้นก็เดินขึ้นไปที่ห้องรับแขกบนชั้นสอง

หลังจากเข้าไปในสวนดอกไม้เล็กๆ เสียงก็ถูกกั้นไว้ คนกลุ่มหนึ่งคุกเข่าลงพรึบ พวกเขาตัวสั่นไม่กล้าพูดอะไร

“ข้าเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ? จัดระเบียบใหม่”

เนี่ยเฟิงหรี่ตาลง มองลงมาที่พวกเขา พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น แต่ละคนล้วนหวาดกลัวมาก

“คราวที่แล้วเรื่องโรงบ่มไวน์ข้าก็ไม่พอใจมาก ไม่คิดว่าจะเจอคนไม่มีวิสัยทัศน์แบบนี้ที่นี่อีก พวกเจ้าว่าจะให้ข้าพูดอะไรดี?”

“ขออภัยท่านราชามังกร! ข้าอบรมลูกน้องไม่ทั่วถึง มันเป็นความผิดของข้าเอง! ได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วย!”

เนี่ยเฟิงพ่นลมหายใจแรง “เจ้าจะให้ข้ายกโทษให้เจ้าเหรอ? เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาบอกให้ข้ายกโทษให้เจ้า? หืม?”

ลูกน้องเลียริมฝีปากอันแห้งผาก ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดี หัวสมองคิดอะไรไม่ออก

“ถ้าเพียงแต่ล่วงเกินข้า ข้าจะลองคิดดู เพราะข้าก็ไม่ใช่คนที่ไร้ความเมตตา แต่ที่ทำให้ข้าหงุดหงิดก็คือ...”

เนี่ยเฟิงเดินไปอยู่ตรงหน้าเขา “เขาทำให้พี่สาวของข้ากลัว ข้าไม่พอใจมาก”

ถ้าราชามังกรไม่พอใจ ใต้หล้าจะต้องสั่นสะเทือน!

ประธานจะกล้าพูดอะไรได้ เขาตกตะลึง เป็นเวลานานกว่าที่ประธานจะพูดขึ้นว่า “ข้าน้อยจะไปฆ่าเขาเดี๋ยวนี้!”

“การฆ่าคนไม่สามารถแก้ปัญหาได้ ถ้าแก้ปัญหาได้ข้าก็ทำไปนานแล้ว ทำไมต้องรอเจ้าด้วย?”

“ราชามังกรพูดถูก! ราชามังกร ข้าน้อยโง่เขลานัก ราชามังกรได้โปรดชี้แนะ!”

เนี่ยเฟิงหรี่ตาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ในเมื่อเจ้าพูดอย่างนี้ ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้า”

เนี่ยเฟิงพูดพลางชี้ไปที่ธนบัตรที่อยู่ด้านนอก “ในนั้นมีประมาณหนึ่งพันล้าน ข้าจะให้เวลาพวกเจ้าหนึ่งคืน นับเงินพวกนั้นให้เสร็จ พรุ่งนี้เช้าเก้าโมง มาบอกจำนวนเงินที่แน่นอนกับข้า”

ตอนที่พวกเขาเพิ่งมาถึง ก็ได้เห็นภาพที่น่าตกใจแล้ว พอพวกเขาได้ยินที่เนี่ยเฟิงพูด ก็แทบจะล้มทั้งยืน!

หนึ่งคืน! ธนบัตรหนึ่งหยวนจำนวนหนึ่งพันล้าน! มันจะเสร็จได้อย่างไร?

“อย่าฉวยโอกาสเอารัดเอาเปรียบ ข้าจะส่งคนไปดู นี่แค่บทเรียนเล็กๆ น้อยๆ สำหรับพวกเจ้า”

เนี่ยเฟิงพูดพลางปัดฝุ่นบนตัว แล้วเดินตรงออกไป

พวกเขาที่คุกเข่าอยู่กับพื้นรีบเปิดทางให้ทันที

พวกเขาจะกล้าไม่เชื่อฟังได้อย่างไร? ในเวลานี้พวกเขาทั้งหมดกลัวมาก ถ้าเนี่ยเฟิงโกรธ มันจะไม่ง่ายดายเหมือนกับการนับเงินแล้ว

ในคืนนี้ทั้งคืน สมาชิกของสำนักมังกรน้อยใหญ่แห่งอ่าวหยกเขียวในเมืองจินไห่ต่างพากันนับเงินอย่างขมขื่น ไม่ได้นอนทั้งคืน จนมือแทบหัก