บทที่386 ไม่รู้จักประมาณตน

เมื่อนักฆ่าได้ยินเนี่ยเฟิงพูดเช่นนี้ก็กำหมัดแน่น ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ รู้ดีว่ามีพวกเขาซ่อนอยู่ที่นี่กี่คน

“ผมพูดถูกใช่ไหม? อย่าเสียเวลาเลย พวกขึ้นเข้ามาได้ตามสบาย ไม่ว่าในมือของพวกคุณจะมีปืนหรืออาวุธอื่นๆ ก็ตาม ผมก็ไม่กลัว”

เนี่ยเฟิงยังคงนั่งอยู่บนโซฟา ไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวแม้แต่น้อย

นักฆ่าโดนดูถูก พวกเขาอับอายจนบังเกิดโทสะ!

ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นหน่วยทหารรับจ้างชั้นหนึ่ง ในทีมของพวกเขาไม่ว่าใครที่ถูกส่งออกไปตามลำพัง ล้วนแล้วแต่ได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในรายชื่อนักฆ่าอันดับต้นๆ

ไม่รู้ว่าทำไมเจ้าหนุ่มคนนี้จึงหยิ่งผยองเช่นนี้ พวกเขาลอบสบตากัน คนที่เดินเข้าไปหาเนี่ยเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผมคิดว่าคุณเข้าใจผิดแล้ว พวกเราไม่ใช่นักฆ่า เราบังเอิญเข้าห้องผิด คิดว่าไม่มีใครอยู่ในห้องนี้ ถ้าคุณเป็น เจ้าของห้องนี้ ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะออกไปเดี๋ยวนี้”

เนี่ยเฟิงหันหลังให้นักฆ่า ไม่ว่าในสถานการณ์ใดๆ ก็ตาม จะหันหลังให้กับศัตรูไม่ได้ เพราะคุณไม่รู้เลยว่าฆาตกรจะทำอะไรกับคุณ

เนี่ยเฟิงทำเช่นนี้ได้เพราะเขามั่นใจในตัวเองมาก ความมั่นใจนี้ไม่ใช่เรื่องตาบอด เพราะทุกเส้นประสาทของเนี่ยเฟิงล้วนตื่นตัวอยู่

“ฝีเท้าของคุณเบาและระมัดระวังมาก ในสถานการณ์ที่มองเห็นได้ไม่ชัดเจน คุณเลือกสถานที่ที่สามารถเข้าถึงหน้าต่างและประตูได้โดยเร็วที่สุด เพราะคุณต้องรักษาทางถอยไว้ คนสองคนบนชั้นสองมีปืนสไนเปอร์อยู่ในมือ และตอนนี้กำลังเล็งมาที่หัวของผม”

รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเนี่ยเฟิงในขณะที่เขากำลังเล่นกับถ้วยชาในมือ

นักฆ่าตกใจและมองเนี่ยเฟิงอย่างไม่เชื่อสายตา ตอนแรกเขานึกว่าแค่ตื่นตัวและมีไหวพริบดี ความสามารถในการสังเกตดี แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะสังเกตเห็นว่าพวกเขากำลังซุ่มโจมตีพร้อมด้วยอาวุธในมือ

“อย่ามัวแต่อ้อมค้อมไปมา ผมรู้ว่าพวกคุณมาที่นี่เพื่อเอาชีวิตผม ผมมีทางเลือกให้พวกคุณสองทาง ทางที่หนึ่งคือมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ แต่ต้องบอกผมว่าใครจ้างพวกคุณมา? ทางที่สองคือ ทางตัน”

“พี่ชายอย่ามัวแต่พูดมากอีกเลย เขามาฆ่าผมเลยเถอะ”

มือปืนที่อยู่ชั้นบนทำสัญญาณมือ คนที่อยู่ชั้นล่างพยักหน้า

ในขณะนั้นเอง มือปืนที่อยู่ชั้นบนกำลังจะเหนี่ยวไก แต่คิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะไวกว่าก้าวหนึ่ง ถ้วยน้ำชาในมือของเขาแตกลงตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ไม่มีแม้แต่เสียง เห็นเพียงเนี่ยเฟิงเก็บเศษชิ้นส่วนขึ้นมา แล้วขว้างออกไปด้วยแรงมหาศาลอย่างแม่นยำ!

มือสไนเปอร์ที่อยู่ชั้นบนพ่นลมหายใจแรง ควบคุมมือของตัวเองไว้ไม่อยู่ กดเหนี่ยวไก!

“พี่รอง!”

นักฆ่าที่ซุ่มอยู่ข้างๆ ตกใจเมื่อเห็นมือสไนเปอร์ล้มลงกับพื้น กระสุนพุ่งไปทุกทิศทุกทาง เขาตกใจ รีบเข้าไปตรวจสอบและพบว่าเขาเสียชีวิตแล้ว มีเศษถ้วยชาฝังอยู่ในลำคอของเขา!

“ลงมือ!”

หลังจากรู้ว่าเนี่ยเฟิงไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขาจึงไม่กล้าที่จะชะล่าใจอีกต่อไป เดิมทีคิดว่าภารกิจวันนี้ง่ายดายมาก แต่ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะมีฝีมือแบบนี้!

เนี่ยเฟิงซ่อนตัวอยู่ในความมืด แต่คนพวกนั้นสวมแว่นจับคลื่นความร้อน ตราบใดที่มีสิ่งมีชีวิต ก็หนีไม่พ้นจากสายตาของพวกเขาได้

แต่เนี่ยเฟิงก็ไม่เคยคิดว่าความมืดจะทำให้เขาซ่อนตัวได้ เขาต้องการหาระยะโจมตีที่ดีที่สุด

เขาเพิ่งฆ่ามือสไนเปอร์คนนั้นไป ที่ชั้นบนยังมีอีกคนหนึ่ง ก่อนที่เขาจะพบระยะซุ่มยิงที่ปลอดภัย เนี่ยเฟิงก็ไวกว่าเขาหนึ่งก้าว เขามาถึงพื้นที่ตาบอด ดังนั้นคนอื่นๆ จึงทำได้เพียงสามารถค้นหาเนี่ยเฟิงอย่างระมัดระวังเท่านั้น

“ต้องอยู่ในบ้านหลังนี้แน่ รีบค้นหา!”