บทที่403 ว่านไห่เทาผู้ใจบุญ

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมามีคนทยอยมาที่นี่ เพื่อขอให้พวกเขารับบริจาค แต่คนพิการเหล่านี้ไม่ไว้ใจใครอีกแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นคนใส่สูทผูกเนกไทเหล่านี้มาเพื่อประชาสัมพันธ์อย่างจริงจัง โดยบอกว่าพวกเขาจะสานต่อหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการ ยิ่งทำให้พวกเขากลัวและหวาดผวามากขึ้น

เนี่ยเฟิงและพวกเขาเจอการปิดประตูไม่รับแขก ทั้งสองจำต้องเดินออกจากหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการ

ชิวมู่เฉิงอดถอนหายใจไม่ได้ “ถ้าเป็นแบบนี้ เกรงว่าจะเป็นการยากที่จะคิดทำการใดๆ กับพวกเขา”

“ก็ใช่น่ะสิ พวกเขาถูกหลอกอย่างน่าสงสาร ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะหวาดกลัวในตอนนี้”

เนี่ยเฟิงไม่ได้ตำหนิพวกเขา ถ้าจะโทษก็ต้องโทษฉินเทียนกังเท่านั้น

“แต่ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องทำให้ได้ เพราะถ้าหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการตกไปอยู่ในมือของคนอื่น ฉันเกรงว่าจะถูกคนเอามาหาผลประโยชน์ พอถึงตอนนั้นคนดีๆ ในสังคมก็จะน้อยลงเรื่อยๆ”

ขณะที่ทั้งสองกำลังปรึกษากันว่าจะเกลี้ยกล่อมให้หน่วยงานการกุศลให้ยอมรับพวกเขาได้อย่างไร ก็มีรถหลายคันแล่นเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ชายใส่สูทสีดำก้าวลงจากรถด้วยใบหน้าที่สดใส ตามมาด้วยผู้คนมากมาย พวกเขาโค้งคำนับ แล้วกล่าวประจบว่า “การมาของประธานว่าน นับว่าเป็นเกียรติสำหรับสถานที่แห่งนี้อย่างยิ่ง!”

ชายที่มีใบหน้าสดใสมีนามว่าว่านไห่เทา

เขายังเป็นหนึ่งในสิบตระกูลที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลที่สุด บังเอิญในมณฑลซานเจียงมีคนแซ่ว่านอยู่ไม่มาก ดังนั้นเนี่ยเฟิงนึงรู้จักว่านไห่เทาผู้นี้

พ่อของว่านไห่เทาเคยทำธุรกิจกับพ่อของเนี่ยเฟิงมาก่อน แต่เนี่ยเฟิงไม่ชอบพ่อของว่านไห่เทา

ความร่วมมือระหว่างคนทั้งสองถูกทำลายลงเพราะพวกเขามีทัศนคติไปคนละทาง อย่างไรก็ตามพ่อของว่านไห่เทาก็มีความสามารถจริงๆ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่เป็นหนึ่งในสิบตระกูลที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลที่สุด

“อย่ากระโตกกระตาก เรามาทำเรื่องดีๆ กันเถอะ!”

ว่านไห่เทาหันกลับไปอย่างรวดเร็ว แล้วยกมือขึ้นโบกลง เพื่อบอกให้พวกเขาอย่าตื่นตกใจ ผู้ติดตามที่อยู่ข้างหลังเขาต่างก็พยักหน้าอย่างรู้งาน

จากนั้น ว่านไห่เทาก็จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและกำลังจะเดินเข้าไป ขณะนั้นเองว่านไห่เทาก็มองเห็นชิวมู่เฉิงที่ยืนอยู่ข้างเนี่ยเฟิง

ว่านไห่เทามองตรงไปทันที บนโลกนี้มีผู้หญิงที่สวยงามเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ?

แล้วเขาจะมัวสนใจเรื่องทำบุญอยู่ได้อย่างไร เขารีบวิ่งไปที่ชิวมู่เฉิงแล้วหยิบนามบัตรออกมา “ยินดีที่ได้รู้จักคุณครับสาวสวย ผมชื่อว่านไห่เทา เป็นผู้ใจบุญที่มีชื่อเสียงของที่นี่”

ว่านไห่เทาพูดพลางลูบผมของตัวเอง ดูท่าทางจะมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเองมาก

เขาไม่ได้สนใจเนี่ยเฟิงที่ยืนอยู่ข้างชิวมู่เฉิงเลย เนี่ยเฟิงเคยชินกับมันแล้ว

ชิวมู่เฉิงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เธอเหลือบมองอย่างไม่พอใจ จากนั้นว่านไห่เทาก็หันหลังเหมือนกำลังจะเดินออกไป แต่เขากลับขวางอยู่ตรงหน้าเธออย่างไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควรแล้วพูดว่า “คุณจะไปไหน?”

“ดูท่าทางสาวคนนี้จะขี้อาย เธอได้เห็นความองอาจห้าวหาญของคุณว่านแล้ว!”

อีกคนรีบตรงเข้ามาพูดด้วยน้ำเสียงประจบประแจง ชิวมู่เฉิงรู้สึกว่าคนเหล่านี้น่ารังเกียจมาก แม้แต่เนี่ยเฟิงเองก็ยังแปลกใจว่าพวกเขาไปเอาความมั่นใจมาจากไหน

เมื่อว่านไห่เทาได้ยินสิ่งที่คนเหล่านั้นพูด ก็เผยรอยยิ้มที่ตัวเองคิดว่าหล่อเหลาออกมาบนใบหน้า “คุณผู้หญิงท่านนี้ คุณมาจากไหนครับ? ทำไมผมไม่เคยเห็นคุณที่นี่เลย? ผมน่าจะจดจำผู้หญิงสวยอย่างคุณได้ตลอดชีวิตเมื่อแรกเห็น!”

ว่านไห่เทามองออกว่าชิวมู่เฉิงแต่งตัวทันสมัย ดูจากลักษณะอันหรูหราน่าจะเป็นคนมีเงิน ในเวลานี้เลขาได้เข้ามากระซิบที่ข้างหูของว่านไห่เทา ว่านไห่เทาจึงรู้ทุกอย่างในทันใด