บทที่404 บริจาค

“เสี่ยวเฟิง ทำไมนายถึงต้องไปกับเขาด้วย ฉันไม่ชอบเขาตั้งแต่แรกเห็นเลย”

ชิวมู่เฉิงเคยพบกับผู้คนหลากหลายรูปแบบในวงการธุรกิจ เพราะเป็นการพูดคุยเรื่องธุรกิจกัน แม้ว่าอีกฝ่ายจะค่อนข้างน่ารำคาญ แต่เธอก็อดทน

เมื่อก่อนตอนที่เธอจัดการดูแลธุรกิจให้ตระกูลชิว หลายคนชอบที่จะให้คำแนะนำแก่ชิวมู่เฉิง ในเวลานี้ ฉิวมู่เฉิงเสียใจว่าทำไมตัวเองไม่ใช่ผู้ชาย ถ้าเธอเป็นผู้ชาย ท่าทีของคนเหล่านี้ที่มีต่อเธอจะเป็นตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง จะไม่มีเงื่อนไขเช่นนั้นเช่นนี้เพิ่มเติม

ตอนนี้ชิวมู่เฉิงมีทางเลือกมากขึ้น และธุรกิจก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นเธอมีสิทธิ์ที่จะหลีกเลี่ยงคนไม่ดีเหล่านั้น

ชิวมู่เฉิงรู้สึกได้ว่า สายตาที่ว่านไห่เทามองเธอเหมือนกับคนไม่ดีเหล่านั้น พวกเขาเป็นคนประเภทเดียวกัน

เรื่องนี้ชิวมู่เฉิงเห็นมันอย่างชัดเจน

ด้วยเหตุนี้ เมื่อว่านไห่เทาเชื้อเชิญ ชิวมู่เฉิงจึงรังเกียจเช่นนี้

“คนคนนั้นไม่ได้เรียกตัวเองว่าเป็นผู้ใจบุญเหรอ? และดูเหมือนเขาจะเป็นที่ชื่นชอบมาก ผมก็เลยอยากลองเข้าไปกับเขาดู จะว่าไปแล้ว เรามาที่นี่เพื่อช่วยเหลือพวกเขา ผู้ใจบุญผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้น่าจะนำทางพวกเราไปได้”

ชิวมู่เฉิงชำเลืองมองรอยยิ้มอันไร้เดียงสาบนใบหน้าของเนี่ยเฟิง เธอรู้สึกทันทีว่าตนเองไม่ควรทำอย่างนั้น

เธอไม่ควรหลีกเลี่ยงการติดต่อกับว่านไห่เทาเพียงเพราะเธอรังเกียจเขา ว่านไห่เทามาที่นี่เพื่อทำการกุศล พวกเขาก็มาที่นี่เพื่อช่วยเหลือหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการเช่นเดียวกัน

“ขอโทษนะ ฉันมีอคติเกินไป เราเข้าไปข้างในกันเถอะ ถ้าอีกฝ่ายยินดีให้เงินทุนสนับสนุนหน่วยงานการกุศล มันจะเป็นสะพานสร้างความเชื่อมั่นให้เรา”

พอเนี่ยเฟิงได้ยินชิวมู่เฉิงพูดเช่นนี้ รอยยิ้มของเขาก็ชัดเจนขึ้น

เนี่ยเฟิงรู้ดีว่าผู้ใจบุญผู้ยิ่งใหญ่คนนี้นั้นเป็นคนตระหนี่ เขาขี้เหนียวไม่เคยเสียแม้แต่สตางค์เดียว วันนี้เขามาที่นี่เพื่อถ่ายทำเก็บไว้

ท้ายที่สุดพวกเขาก็อาศัยคนพิการโฆษณาตัวเองอยู่ดี

แต่คำสัญญาของพวกเขานั้นเหนือชั้นกว่ามาก

พวกเขามักจะเขียนเช็คเปล่าให้คนอื่น รับปากว่าจะมอบอะไรให้ทุกครั้ง อันที่จริงก็มีจริงๆ แต่สิ่งที่พวกเขาส่งมานั้นเป็นของที่พวกเขาใช้ไม่ได้

หรือไม่ก็เป็นเครื่องจักรมือสองที่ถูกคัดทิ้ง บางอย่างก็ใช้ไม่ได้แล้ว

แต่พวกเขาจะแสร้งทำเป็นพูดอย่างเศร้าใจว่า “มันไม่ง่ายเลยที่จะได้ของเหล่านี้มา”

หลังจากที่หน่วยงานการกุศลได้รับสิ่งของบริจาคเหล่านี้แล้วก็รู้สึกเป็นการบริจาคที่เสียเปล่า ถ้าพูดออกไปจะฟังดูไม่ดี ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เคยพูด แต่จะชื่นชมว่านไห่เทาแทน

ด้วยเหตุนี้ครอบครัวของว่านไห่เทาจึงได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก แน่นอน พวกเขาจะบริจาคสิ่งของจำนวนหนึ่งเป็นครั้งคราว ซึ่งเป็นจำนวนเงินเพียงเล็กน้อย

ครั้งนี้ว่านไห่เทามาที่นี่ น่าจะเพียงเพื่อดูสถานที่และลองหยั่งเชิงดู แล้วค่อยแกล้งทำเป็นบริจาคสิ่งของที่ไม่จำเป็น หรือสิ่งของไร้ค่าจำนวนหนึ่ง ก่อนจะให้คำมั่นสัญญา เมื่อสร้างความประทับใจให้แล้วก็จากไป

ตามที่คาดไว้ หลังจากที่ว่านไห่เทาและพวกเขาเข้าไปแล้ว ผู้รับผิดชอบหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการก็ออกมาต้อนรับทันที เนื่องจากครอบครัวของว่านไห่เทาเป็นที่รู้จักกันดี หลายคนจึงเชื่อว่าครอบครัวของพวกเขาทำการกุศลจริงๆ

“คุณว่านนี่เอง เรียนเชิญเข้ามาเลยค่ะคุณว่าน!”

ผู้รับผิดชอบยิ้มหน้าบาน อันที่จริงจะโทษผู้รับผิดชอบท่านนี้ที่มีความคิดตื้นเขินไม่ได้ เพราะหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการของพวกเขาถูกหลอกมาก่อนหน้านี้

ผู้รับผิดชอบท่านนี้จึงไม่เชื่อใจคนหลายคน แม้แต่การที่เนี่ยเฟิงบอกว่าจะมาบริจาค พวกเขายังต้องระมัดระวังตัว

สีหน้าของผู้รับผิดชอบแข็งทื่อเล็กน้อย เมื่อเห็นชิวมู่เฉิงและเนี่ยเฟิงที่เดินตามหลังว่านไห่เทามา แต่เมื่อเห็นว่าพวกเขามากับว่านไห่เทา เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรได้