บทที่405 ขโมยไก่ไม่ได้ เสียข้าวสารอีกกำมือ

ชิวมู่เฉิงจะไม่สังเกตเห็นช่องโหว่ในคำพูดของเขาได้อย่างไร เขาแค่อยากจะล่อให้เนี่ยเฟิงติดกับ

“ผมคิดว่าต้องดูความต้องการของพวกเขาด้วย”

เนี่ยเฟิงพูดจบก็มองไปที่ผู้รับผิดชอบ อันที่จริงเนี่ยเฟิงผู้นี้ไม่ได้เป็นอันตราย หล่อเหลา และตรงไปตรงมา ในตอนแรกผู้รับผิดชอบก็ไม่ได้รู้สึกว่าเขาเป็นคนไม่ดี เพียงแต่ความระมัดระวังของเขาทำให้เขามองเนี่ยเฟิงและชิวมู่เฉิงด้วยสีหน้าไม่ดี

“เสี่ยวเฟิงพูดถูก เรามาที่นี่วันนี้เพื่อเยี่ยมชมบุคคลที่หน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการลงทะเบียนไว้ เราจำเป็นต้องตรวจสอบสิ่งที่พวกเขาต้องการ เพื่อที่เราจะได้ตระเตรียมได้ถูก”

พวกเขาต้องการช่วยเหลือคนพิการอย่างแท้จริง ดังนั้นจึงไม่เพียงแค่บริจาคเงิน แต่ยังหวังว่าจะได้ประคับประคองคนพิการได้อย่างถูกต้อง

ว่านไห่เทาไม่คิดว่าเนี่ยเฟิงจะให้คำตอบเช่นนี้ ถ้าเป็นแบบนี้ก็หมายความว่าของที่เขาส่งมาให้ตลอดนั้นไม่สำคัญเลยใช่ไหม?

รอยยิ้มบนใบหน้าของว่านไห่เทาจางหายไปเล็กน้อย เขารู้สึกรำคาญกับท่าทางยิ้มแย้มแจ่มใสของเนี่ยเฟิง

“ผมคิดว่าคุณว่านก็คิดเหมือนกันใช่ไหม?”

เนี่ยเฟิงมองไปที่ว่านไห่เทา

ว่านไห่เทาหัวเราะ “แน่นอน ผมเองก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน!”

“ถ้าอย่างนั้น ทำไมพวกเราไม่บริจาคเงินไปเลยล่ะ! แบบนี้เราก็ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบ ขอเพียงผู้รับผิดชอบทำการตรวจสอบทางนี้ แล้วแจกจ่ายเงินบริจาคไปก็พอแล้วไม่ใช่หรือ?”

พอเนี่ยเฟิงพูดออกมาเชน่นี้ ว่านไห่เทาก็นิ่งเงียบไป

เนี่ยเฟิงขอให้เขาควักเงินจ่ายไม่ใช่หรือ? เขาไม่เต็มใจจะจ่ายเงินแม้แต่สตางค์เดียว ผ้าห่มและเสื้อผ้าเหล่านั้นล้วนเป็นสินค้าที่หมักหมมอยู่ในโกดัง และสินค้าเหล่านี้ก็ขายได้เงินไม่เท่าไหร่ ดังนั้นว่านไห่เทาจึงเอาออกมาบริจาค และส่วนมากยังเป็นเส้นใยไฟเบอร์อีกด้วย

หากคนพิการเห็นเขา ว่านไห่เทาก็จะบอกว่าเขาไม่รู้เรื่อง โยนความผิดให้โรงงานหรือพ่อค้าคนกลาง เขาก็จะสามารถสลัดให้พ้นตัวได้

แต่คิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะมาไม้นี้...

“เกรงว่าไม่ใช่ความคิดที่ดี คราวที่แล้วก็เป็นแบบนี้ ดังนั้นจึงดึงดูดความสนใจจากสังคมเป็นอย่างมาก ถ้าจะแส่หาเรื่องอีก เกรงว่าทุกคนจะอ่อนไหวกับคำว่าหน่วยงานการกุศลแล้วล่ะ!”

ว่านไห่เทาถอนหายใจ “ผมเลยไม่กล้าบริจาคโดยตรง”

ฟังดูสมเหตุสมผล

“เอ่อ...”

ในใจผู้รับผิดชอบก็รู้สึกกังวลเช่นกัน เขาหน้านิ่วคิ้วขมวด ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

ถ้าได้รับเงินมาเลยก็ไม่ได้ดีอย่างที่คิดหรอก เพราะหลังจากได้รับเงินมาแล้วก็ไม่รู้ว่าจะแจกจ่ายอย่างไร

“ไม่เป็นไรหรอก! แค่ตรวจสอบบัญชีได้ก็พอแล้ว!”

เนี่ยเฟิงยิ้ม “ถ้าเราปล่อยให้สังคมตรวจสอบควบคุม ก็ไม่มีใครมาโกงได้! จะว่าไปแล้ว หน่วยงานการกุศลยังเป็นที่น่าสนใจเป็นวงกว้าง ทำให้มีคนจับตามองมากขึ้น ดังนั้นคนเลวจะไม่ค่อยมีโอกาสทำชั่ว!”

“เฮ้อ น้องชาย! คุณพูดถูก มันเป็นอย่างนี้จริงๆ”

ผู้รับชอบตบต้นขาอย่างฮึกเหิม

“ผมเองก็ไม่รู้ว่าควรบริจาคเท่าไหร่ สิ่งที่ทำให้ผมกลัดกลุ้มมากที่สุดคือหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการอยู่ในเมืองหยางเฉิง คนพิการที่สามารถช่วยเหลือได้จึงน้อยลงจำนวนหนึ่ง หรือว่าอย่างนี้ดีกว่า ผมต้องการรวบรวมคนพิการทั้งหมดของหน่วยงานการกุศลเพื่อคนพิการในมณฑลซานเจียงให้มารวมตัวกัน และดูแลควบคุมโดยสังคมและหน่วยเหนือ แบบนี้จะไม่ดีกว่าหรือ?”

“ใช่แล้ว! ตอนแรกผมก็คิดแบบนี้เหมือนกัน แต่มีคนน้อยเกินไปที่ผมจะขอความช่วยเหลือได้ ผมไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากยังไงดี! เฮ้อ!”

“ก็มีคุณว่านอยู่ไม่ใช่หรือ? คุณว่านและครอบครัวล้วนทำการกุศล ผมคิดว่าพวกเขาน่าจะทำได้”