บทที่ 107

เฟิง ไค ภรรยาของเขา ลุงและลุงคนที่สองก็ลุกลี้ลุกลน เมื่อเห็นว่าตำรวจกำลังจะเข้าไปในห้องที่ "ธุระ" เฟิง ไค จึงตะโกนขึ้นทันที "ทำไมพวกคุณถึงมาบุกที่บ้านของผมล่ะ?... ตำรวจอนุญาตให้บุกเข้าไปในบ้านของผมแล้วอย่างนั้นเหรอ?"

เขาและภรรยาต้องการที่จะพุ่งไปข้างหน้า แต่มีใครบางคนหยุดไว้

ขณะนี้มีบางคนพบว่าประตูห้องนั้นล็อกอยู่

ในเวลาเดียวกันรถอีกคันก็มาถึงประตูบ้านของเฟิง ไค ร่างสูงลงจากรถและเดินเข้าไปในสนาม ตำรวจคนหนึ่งเดินเข้าไปหาชายคนนั้นอย่างรวดเร็วและบรรยายสรุปสถานการณ์ให้เขาฟัง

"ประตูบานหนึ่งถูกล็อคอาจเป็นไปได้ว่ามีคนอยู่ข้างในครับ"

ในขณะที่เขาพูดตำรวจก็เดินนำชายคนนั้นไปที่ประตูที่ล็อกไว้

เฟิน ไค และภรรยาของเขา เช่นเดียวกับลุงและลุงคนที่สองของหลิง อี้หราน กำลังมองหาข้ออ้างใด ๆ ที่จะไม่เปิดประตู

อี้ จิ่นหลี จ้องไปที่ประตูและพูดอย่างเย็นชา "เปิดมันออก"

ทันใดนั้นมีคนเอาขวานสับประตูลง

"คุณเข้าไปไม่ได้! คุณบุกรุกบ้านหลังนี้! ผมจะฟ้องคุณ!" อย่างไรก็ตามไม่ว่าเฟิง ไค จะตะโกนดังแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ ทันทีที่ประตูเปิดออก อี้ จิ่นหลี ก็รีบวิ่งเข้าไปในห้อง

ในขณะที่คนอื่น ๆ กำลังจะรีบเข้ามาเสียงคำรามก็ดังมาจากข้างใน “ห้ามใครเข้ามานะ!”

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าของผู้คนที่กำลังจะวิ่งเข้ามาก็หยุดลงในทันที

ดวงตาของอี้ จิ่นหลี เเดงเป็นสีเลือดขณะที่เขาจ้องไปที่ฉากตรงหน้าเขา เสื้อผ้าบนร่างของหลิง อี้หราน ถูกฉีกออก เธอกำลังหลบอยู่ที่มุมหนึ่งซึ่งถูกทุบตีและเตะโดยชายคนหนึ่งที่กำลังยิ้มอยู่

ร่างกายบอบบางของเธอโค้งงอเหมือนกุ้งและเธอถือกระจกที่แตกอยู่ในมือ แต่ในตอนนี้เธอไม่มีแรงที่จะต่อสู้กลับ