บทที่ 1070

‘เป็นเพราะว่าฉันทนไม่ได้ที่เห็นเธอตกต่ำแบบนี้งั้นเหรอ?

‘ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่ควร ‘ทนไม่ได้’ เรื่องเธอสิ! เธอไม่มีค่าให้ฉันต้อง ‘ทนไม่ได้’ สักหน่อย!’

“ฉันจะให้งานเธอทำเพราะเห็นแก่อาหยันน้อยเท่านั้นแหละ ฉันไม่อยากให้ลูกของฉันต้องลำบากมากก่อนคดีจะจบ” เย่เหวินหมิงพูด เขาพูดเรื่องนี้เพื่อเตือนความจำของโจวเชียนหยุนและตัวเขาเอง

โจวหยุนเซียนพูดอย่างเย็นชาว่า “เขาเป็นลูกของฉัน ไม่ใช่ของคุณ! คุณเย่ อย่าลืมนะคะ ว่าคุณเคยพูดว่า ถึงแม้ฉันจะท้องจริง ๆ คุณก็ขอให้ฉันไปเอาเด็กออก คุณพูดเองว่า ผู้หญิงแบบฉันไม่มีสิทธิ์ให้กำเนิดลูกของคุณ เพราะอย่างนั้น อะไรทำให้คุณคิดว่า ตอนนี้คุณจะเอาลูกไปจากฉันได้?”

ใบหน้าของเย่เหวินหมิงบูดบึ้ง เขาเข้าไปใกล้โจวเชียนหยุนทีละก้าวและพูดว่า “เธอควรจะคิดถึงวันแบบนี้ไว้ตั้งแต่เธอเลือกที่จะให้กำเนิดเด็กคนนี้”

เธอตัวสั่นขึ้นมาในทันทีทันใด “นี่คุณจะไม่ปล่อยให้เด็กที่คุณไม่ต้องการอยู่กับฉันด้วยเหรอ?”

เย่เหวินหมิงพูดออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม “เธอว่า เด็กคนนี้จะมีโอกาสอะไรดี ๆ ในชีวิตบ้างถ้าเขาอยู่กับเธอ? ในอนาคตจะให้เขามาเปิดร้านกับเธอแล้วให้คนเยาะเย้ยว่าเขามีแม่เป็นอดีตนักโทษหรือไง?”

ใบหน้าของเธอซีดลงในทันที

เขายังคงพูดต่อไปว่า “ถ้าคดีนี้จบลง ฉันจะพาเขากลับไปเมืองเอส จื่ออินจะเลี้ยงเขาเป็นลูกเอง เขาจะมีอนาคตที่สดใส ถ้าเป็นเธอ เธอจะให้อะไรเขาได้?”

ริมฝีปากของโจวเชียนหยุนสั่นเทาราวกับว่าอยากจะพูดบางอย่าง แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ

เธอหันหน้าหนีเงียบ ๆ และขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ของเธอไปด้วยท่าทีที่ค่อนข้างซวนเซ เธอเพิ่งอายุเลย 30 ปีมาเล็กน้อย แต่ดูเหมือนจะผ่านอะไรมามากและมีบรรยากาศของความชราปกคลุมอยู่ทั่วตัวของเธอ

เธอสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ช้า ๆ และมีเสียง ‘ปี๊ด ๆ’ ดังออกมาและเธอก็ขับไปตามถนนที่เงียบเชียบ

เย่เหวินหมิงรู้สึกถึงความเสียใจที่ถาโถมเข้ามาขณะที่มองรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างสำหรับขายอาหารลับตาไป ดูเหมือนเธอจะรู้สึกเสียศูนย์ไปหลังจากที่ได้ยินคำพูดของเขา ราวกับว่า คำพูดของเขาได้บดขยี้จิตวิญญาณของเธอจนแหลกสลาย