บทที่ 235

หลิง อี้หราน คิดกับตัวเองขณะที่เธอพุ่งไปที่โต๊ะข้างเตียงเพียง แต่ต้องตกใจเมื่อดวงตาของเธอสบเข้ากับกรอบรูปที่วางอยู่ เธอจ้องไปที่รูปภาพด้วยดวงตารูปอัลมอนด์ของเธอเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ

มันเป็นภาพของเธอ!

ปัญหาคือเธอจำไม่ได้ว่าเคยถ่ายภาพแบบนี้มาก่อน และถ้าเธอมองตาของเธอในภาพแสดงว่ามันไม่ได้หันหน้าเข้าหากล้อง

ใครเป็นคนถ่ายภาพนี้? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่? ห้องนี้ของใคร ...

คลิก

มีใครบางคนผลักเปิดประตูห้องและหลิงอี้หรานก็เงยหน้าขึ้นมอง มันคือ อี้ จิ่นหลี

“อืม ดูเหมือนพี่จะรู้แล้วว่าทั้งสองห้องเชื่อมถึงกันโดยที่ผมไม่ต้องบอกพี่สินะ" อี้ จิ่นหลี เดินไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้ม สายตาของเขาจับจ้องไปที่กรอบรูปที่หลิง อี้หราน ถืออยู่ในมือของเธอ "พี่คิดอย่างไรกับภาพนี้"

“ทำไมรู้ฉันถึงอยู่ที่นี่?" เธอถาม

“แน่นอนว่าต้องเป็นผมที่เอามาสิ” เขาพูดพลางหยิบกรอบรูปออกจากมือเธอแล้ววางกลับที่โต๊ะข้างเตียง “ผมคิดถึงพี่มากตอนที่ไม่ได้เจอพี่”

น้ำเสียงของเขาดังขึ้นเล็กน้อยในตอนท้ายของประโยค มีนัยยะของความคลุมเครือ

ทันใดนั้นเธอก็พูดขึ้นว่า "นี่ห้องของคุณเหรอ"

“ห้องผมเอง" เขาพยักหน้า.

หลิง อี้หราน กัดริมฝีปากของเธอ "ถ้าอย่างนั้น… เอาห้องอื่นให้ฉันเถอะ"

“ทำไมล่ะ? พี่ไม่ได้บอกว่าจะพักห้องไหนก็ได้เหรอ? ทำไมตอนนี้พี่รังเกียจล่ะ ในเมื่อตอนนั้นเราคนหนึ่งนอนบนเตียงส่วนอีกคนนอนข้างเตียง ไม่มีแม้แต่ประตูกั้นระหว่างเรา" อี้ จิ่นหลี กล่าว