บทที่ 4

ตอนที่4 มีคนที่เจ็บกว่า

ทันทีที่วางหญิงสาวลงบนเตียงสีเทาเข้ม ชายหนุ่มก็ปล้ำดูดยอดอกของเธออย่างมูมมามราวกับเสือเพิ่งออกจากถ้ำ แม้ว่าคนตัวเล็กยังคงต่อต้านสัมผัสของเขา จนเรี่ยวแรงแทบหมดลงเข้าไปทุกที

“อย่า..พอแล้วฉันเจ็บ...”

พรึ่บ

เดย์ผละออกก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นปิดร่างกายสุดเย้ายวน ที่มันเต็มไปด้วยร่องรอยจากฝีมือเขา ก่อนจะเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวแล้วถอดกางเกงออก

“ฮึก...”

หญิงสาวกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดแต่ทว่าเขาก็ได้ยินมันอยู่ดี ร่างสูงยืนมองเธอที่เอาแต่กอดผ้าห่มแน่นก่อนจะถอยไปนั่งที่เก้าอี้แล้วคว้าบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบทั้งที่อยู่ในห้องนอน

“ฮึก...”

“มึงเป็นน้องของมันเหรอ”

“...” หญิงสาวซบใบหน้าลงกับหัวเข่าเพราะน้ำตาร่วงเผาะจนกลั้นสะอื้นไว้ไม่ไหวแล้ว

“กูถาม!”

“ใช่...”

“กูชื่อเดย์”“

“ฮึก...”

“มึงชื่ออะไร” หญิงสาวกำมือแน่นเพราะเขาควรจะถามเธอตั้งแต่ก่อนฉุดมาจากบ้านด้วยซ้ำ ไม่ใช่ย่ำยีเธอไปแล้วถึงมาถาม

“สงสัยมึงคงอยากให้ไอ้พวกนั้น...”

“มายด์!...ชื่อมายด์” ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะอัดควันบุหรี่เข้าปอดหนัก ๆ แล้วทิ้งมันลงกับจานกระเบื้องอันเล็กขณะที่ร่างบางสั่นสะอื้นค่อย ๆ ขยับลุกแต่ทันทีที่หยัดยืนเธอก็ทรุดลงกับพื้นอย่างหน้าสงสาร

พรึ่บ