ตอนที่ 5 รั่วเหยียนหลงรักมานานแล้ว

ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ

ฉู่รั่วเหยียนรับเทียบนั้นมาเปิดดู ทว่าสิ่งที่ปรากฏกลับกลายเป็นวันเดือนปีเกิด ที่ทั้งสองฝ่ายเคยแลกเปลี่ยนกันในช่วงทำพิธีทาบทามและตรวจดวงมงคลในตอนนั้น!

ฉู่หวยซานเองก็เริ่มลังเลใจเช่นกัน เพราะอย่างไรเสียในเวลานี้เบื้องบนในวังหลวงยังทรงเกรงใจตระกูลเยี่ยนจึงไม่ได้มีพระบัญชาลงมา ทว่าหากฝ่ายพวกเขาเป็นผู้เริ่มต้นเอ่ยปากก่อน ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะทรงตอบตกลงก็เป็นได้...

เขาหันไปมองลูกสาว “เหยียนเอ๋อร์ ถ้าแบ่งยาให้เขาครึ่งหนึ่ง แล้วสุขภาพของเจ้า...”

“ไม่ได้!” ฉู่รั่วเหยียนเผลออุทานออกมา

ทั้งสองคนขมวดคิ้วพร้อมกัน นางรีบอธิบาย “ท่านพ่อ ลูกหมายถึงว่ายานั้นแบ่งให้ได้ แต่เรื่องหมั้นหมายนี้...”

“คุณหนูใหญ่ฉู่วางใจเถิด บ่าวกล้ารับประกันด้วยชีวิต คุณชายสามของเราพูดคำไหนคำนั้น ไม่มีวันผิดสัญญา!”

ผู้ดูแลฟางคิดว่านางกังวลเรื่องถอนหมั้น จึงรีบรับรองอย่างหนักแน่น

ฉู่หวยซานก็พูดเสริม “เรื่องนี้ไม่ต้องกลัว ตระกูลเยี่ยนสืบทอดความซื่อสัตย์มาสามชั่วคน ไม่เคยผิดคำพูด”

ฉู่รั่วเหยียนเม้มริมฝีปากแน่น ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะขุดหลุมฝังตัวเองไว้ใหญ่ขนาดนี้

อย่างไรยานี้ก็ต้องให้ ไม่เช่นนั้นเหล่าไท่จวินคงไม่รอด

แต่ตอนนี้จะทำอย่างไรให้พวกเขาเลิกคิดเรื่องถอนหมั้นดี?

“ท่านพ่อ ผู้ดูแลฟาง ข้าคิดว่าเรื่องนี้สำคัญนัก ควรรอให้ทั้งสองฝ่ายพร้อมหน้ากันก่อนแล้วค่อยหารือ”

ทันทีที่พูดจบ สีหน้าผู้ดูแลฟางก็เย็นชาลง “คุณหนูใหญ่ฉู่อาจจะยังไม่ทราบ ตอนนี้ตั้งแต่แม่ทัพใหญ่เยี่ยนกับฮูหยินลงไปจนถึงคุณชายสี่คนก็เสียชีวิตหมด เหล่าไท่จวินก็เพิ่งรู้ข่าวร้ายจนสลบไป สะใภ้ห้าก็กลับไปบ้านเดิม ตอนนี้เหลือแค่คุณชายสามกับสะใภ้รองเฝ้าหน้าหีบศพ และยังมีคุณชายน้อยอายุเพิ่งห้าขวบอีกคน”

“คุณหนูใหญ่คงไม่คิดจะให้คุณชายน้อยมาคุยเรื่องถอนหมั้นกับท่านหรอกกระมัง?”

สถานการณ์ตระกูลเยี่ยนแย่กว่าที่นางคิดไว้มาก

ฉู่รั่วเหยียนถอนหายใจ ไม่คิดจะอ้อมค้อมอีกต่อไป “ผู้ดูแลฟางเข้าใจผิดแล้ว ข้าหมายถึง ข้าไม่ต้องการถอนหมั้น”

“อะไรนะ?!”

ทั้งผู้ดูแลฟางและฉู่หวยซานอุทานออกมาพร้อมกัน

ฉู่หวยซานนอกจากตกใจแล้วยังมีแววเคร่งเครียด “เหยียนเอ๋อร์ เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่”

ฉู่รั่วเหยียนคำนับ “ท่านพ่อ เมื่อหมั้นหมายและสัญญาแต่งงานได้ตกลงกันแล้ว จะให้ถอนคืนได้อย่างไร”

พูดจบก็หันไปทางผู้ดูแลฟาง ประกาศเสียงดัง “ท่านไม่ได้ฟังผิด ฉู่รั่วเหยียน บุตรสาวสายตรงตระกูลฉู่ ยินดีแต่งกับคุณชายสามตระกูลเยี่ยน”

ในโถงหลักเงียบกริบ

ไม่ใช่แค่คนตระกูลเยี่ยน แม้แต่เสี่ยวเจียงซื่อที่เพิ่งส่งหมอเฉิงกลับมาก็ยังคิดว่าตัวเองหูฝาด

ตระกูลเยี่ยนตอนนี้เป็นอย่างไร? เหลือบุรุษแค่คนเดียว อีกทั้งยังพิการ!

ถ้าก่อนหน้านี้ติดขัดเพราะพระราชโองการ ตอนนี้ตระกูลเยี่ยนเป็นฝ่ายเสนอถอนหมั้นเอง โอกาสดีขนาดนี้ ถ้าไม่รับไว้ก็โง่แล้ว!

เมื่อเห็นสายตาของท่านกั๋วกง เสี่ยวเจียงซื่อจึงพูดแก้เก้อ “คุณหนูใหญ่ใจดีเป็นเรื่องดี แต่ถ้าแต่งไปเพราะความสงสาร ก็ไม่ใช่ทางออกที่ยั่งยืน...”

ฉู่รั่วเหยียนเห็นบิดาพยักหน้าสนับสนุนอยู่ข้าง ๆ จึงพูดต่อ “ท่านพ่อ รั่วเหยียนไม่ได้แต่งไปเพราะสงสารตระกูลเยี่ยน แต่เป็นเพราะ...รั่วเหยียนแอบชอบคุณชายสามเยี่ยนมานานแล้ว!”

“อะไรนะ?”

“แอบชอบ?”

โถงหลักถึงกับแตกตื่น เสี่ยวเจียงซื่อเองก็ถามอย่างตกใจ “ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ข้าไม่เห็นจำได้ว่าเจ้ากับเขาเคยเจอกันเลยนะ!”

ที่จริงฉู่รั่วเหยียนกับเยี่ยนเจิง นอกจากในความฝันที่ได้พบกันไม่กี่ครั้ง ก็เคยเห็นกันแค่ในภาพวาดเลือกคู่เท่านั้น

แต่ถ้าจะบอกว่าตกหลุมรักจากภาพวาด พูดออกไปใครจะไปเชื่อ

นางค่อย ๆ หลุบตาลงพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ท่านแม่ท่านอาจยังไม่ทราบ เมื่อวันเทศกาลหยวนเซียวปีที่แล้ว ตอนที่ลูกอยู่บนหอวั่งซวง...ได้บังเอิญเห็นคุณชายสามจากที่ไกล ๆ เพียงแวบหนึ่ง ในตอนนั้นเขาได้ช่วยเด็กสาวกำพร้าคนหนึ่งไว้จากกลุ่มพวกคุณชายเสเพล ช่วยเหลือผู้อื่นโดยไม่หวังผลตอบแทน ทั้งสง่างามและเปี่ยมด้วยคุณธรรมจนน่าเลื่อมใสยิ่งนัก ในตอนนั้นเองที่รั่วเหยียนแอบสาบานกับตนเองไว้ว่า ชาตินี้หากไม่ใช่เขา ลูกก็จะไม่ขอแต่งให้ผู้ใด”

ทุกถ้อยคำล้วนแต่งเติมเรื่องราวงดงาม

ทุกคนในโถงต่างฟังจนเคลิบเคลิ้ม แม้แต่อวี้ลู่เองก็ยังงุนงง ราวกับคุณหนูของตนเคยไปหอวั่งซวงจริง ๆ และแอบหลงรักคุณชายสามเยี่ยนเข้าแล้ว