ตอนที่ 6 เขาชอบพี่สะใภ้ใหญ่?

จวนฉู่กั๋วกง

เมื่อเรื่องแต่งงานตกลงกันได้ เรือนผูถีก็พลอยวุ่นวายขึ้นในช่วงสองสามวันนี้

ฉู่รั่วเหยียนต้องรับมือกับสี่เหนียงเย็บปักถักร้อยไปพลาง ตรวจสอบของสินเดิมที่เสี่ยวเจียงซื่อส่งมาให้ไปพลาง

“ร้านค้าในเมืองหลวงสิบสองแห่ง ที่นาอีกสองร้อยหมู่ และเรือนพักนอกเมืองอีกสองหลัง...ฮูหยินเปลี่ยนไปแล้วหรือ? ถึงได้เตรียมสินสอดให้ท่านมากมายขนาดนี้?”

อวี้ลู่ดูแล้วถึงกับอ้าปากค้าง ฉู่รั่วเหยียนยกมือดีดหน้าผากนางเบา ๆ “ลองดูให้ละเอียดอีกทีสิ?”

อวี้ลู่เพ่งดูอีกครั้ง จึงเห็นว่าผู้ดูแลร้านค้า หัวหน้าคนงานนา หัวหน้าบ้านพัก ล้วนแซ่เจียงทั้งนั้น

“ที่แท้ก็เป็นคนของฮูหยินทั้งนั้น ต่อให้มอบให้ท่านไปก็ไม่มีประโยชน์เจ้าค่ะ ในเมื่อคนตั้งแต่ระดับบนจนถึงระดับล่างต่างก็เป็นคนของนางกันหมด ท่านย่อมไม่อาจสั่งการผู้ใดได้ อีกทั้งจะให้เปลี่ยนคนใหม่ทั้งหมดก็ทำไม่ได้ เช่นนี้ไม่เท่ากับว่าได้มาเพียงแต่ชื่อหรอกหรือเจ้าคะ?”

ฉู่รั่วเหยียนหัวเราะ

แม่เลี้ยงของนางผู้นี้ฉลาดเป็นกรด ทั้งรักชื่อเสียงทั้งรักผลประโยชน์ ไม่ยอมเสียเปรียบแม้แต่น้อย

อวี้ลู่รีบพูด “แล้วจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ หรือจะบอกนายท่านให้เอาสัญญาขายตัวของพวกผู้ดูแลร้านค้าและหัวหน้าคนงานมาด้วย? จะให้ท่านแต่งไปมือเปล่าก็ไม่ได้หรอกนะเจ้าคะ”

ฉู่รั่วเหยียนกำลังจะพูด ก็มีสาวใช้จากลานนอกวิ่งเข้ามา “คุณหนูใหญ่ คุณหนูจากจวนเฉิงเอินโหวมาหาเจ้าค่ะ!”

พูดจบ หญิงสาวในชุดสีเขียวทะเลเดินเข้ามาอย่างองอาจ นั่นคือลูกพี่ลูกน้องของนางเซวียหลิง!

เซวียหลิงเป็นลูกสาวคนเดียวของท่านอาฉู่จิ้ง นางมีความสัมพันธ์อันดีกับฉู่รั่วเหยียนมาตั้งแต่เด็ก เมื่อก้าวพ้นประตูเข้ามาก็ถามขึ้นทันทีว่า “รั่วเหยียน เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ แม่เลี้ยงของเจ้าบีบคั้นเจ้าอีกแล้วใช่หรือไม่? ไม่อย่างนั้นเหตุใดถึงให้เจ้าแต่งกับคนพิการอย่างคุณชายสามเยี่ยนคนนั้นได้!”

ฉู่รั่วเหยียนรีบลากนางเข้าไปในห้องด้านใน “พี่หญิงที่แสนดี เบาเสียงหน่อยเถิด”

เซวียหลิงเชิดจมูก “กลัวอะไร ข้าไม่ชอบนางมานานแล้ว แม่ข้าก็พูดว่านางเทียบกับแม่แท้ ๆ ของเจ้าไม่ได้เลย ทั้งหมดก็เพราะท่านลุงใหญ่ใจอ่อน ถึงได้แต่งเอาตัวปัญหาเข้าบ้าน!”

ฉู่รั่วเหยียนถึงกับขมวดคิ้ว เซวียหลิงกับท่านอาของนางเป็นคนกล้ารักกล้าเกลียด

เมื่อครั้งเสี่ยวเจียงซื่อจะเข้าบ้าน ท่านอาก็ขัดขวางอยู่นาน

เซวียหลิงจับแขนนาง “เอาล่ะ ๆ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เล่าเรื่องหมั้นของเจ้ามาก่อน ข้าเพิ่งเข้ามาก็ได้ยินว่าตระกูลเยี่ยนจะถอนหมั้น แต่เจ้ากลับไม่ยอมจริงหรือ?”

ฉู่รั่วเหยียนพยักหน้าเบา ๆ

เซวียหลิงเบิกตากว้าง “อะไรนะ? เจ้าสติไม่ดีไปแล้วหรือ? ปีที่แล้วงานเทศกาลโคมไฟเจ้าก็ไปกับข้า กลับจวนกลางทางด้วยซ้ำ จะไปตกหลุมรักกันตอนไหน?”

ฉู่รั่วเหยียนเงียบ

วันนั้นนางนัดกับพี่หญิงไปดูโคมไฟ แต่ระหว่างทางมีประจำเดือนกะทันหันเลยต้องรีบกลับจวน คิดไม่ถึงว่าพี่หญิงจะยังจำได้

“พูดสิ เจ้า...เจ้าไม่ได้ไปหลงเชื่อเรื่องวีรบุรุษช่วยหญิงงามจากนิยายรักข้างนอกหรอกนะ?”

เซวียหลิงยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้ จึงจับแขนนางแน่น “โอ๊ย ข้าจะบอกให้นะ เจ้าอย่าไปหลงเชื่อข่าวลือพวกนั้นเลย คุณชายสามเยี่ยนน่ะไม่ใช่คนดีอะไร เจ้ารู้หรือไม่ว่าหญิงกำพร้าที่เขาช่วย หน้าตาเหมือนใคร?”

“เหมือนใครหรือ?”

“เหมือนพี่สะใภ้ของเขาเอง หรงซาน!”

หรงซานเป็นบุตรสาวของราชครูหรง นางแต่งเข้าตระกูลเยี่ยนเป็นภรรยาของคุณชายใหญ่เยี่ยน ทั้งคู่รักใคร่กลมเกลียวกัน น่าเสียดายที่นางสิ้นใจจากการคลอดบุตรยากเมื่อไม่กี่ปีก่อน ทิ้งไว้เพียงบุตรชายคนเดียวเท่านั้น

ฉู่รั่วเหยียนมองนางอย่างงุนงง ราวกับยังไม่เข้าใจ

เซวียหลิงยิ่งร้อนใจ “เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ? ตอนที่หรงซานคลอดลูกยาก คุณชายสามเยี่ยนควบม้าถือหอกไปจับหมอชื่อดังทั่วเมืองหลวงมากว่าสิบคนมาที่จวนแม่ทัพ ได้ยินมาว่าเขาจะใช้เนื้อมนุษย์เป็นตัวล่อ ไม่ลังเลที่จะเฉือนเนื้อจากแขนตัวเองออกไปชิ้นใหญ่ ข้างนอกลือกันว่าเขาคิดอะไรกับพี่สะใภ้ใหญ่!”

“จริงหรือ?” ฉู่รั่วเหยียนตกใจยกมือปิดปาก