บทที่ 303

ฉินหมิงติดตามซูห่าวและพรรคพวกของเขาไปที่ห้องนั่งเล่นและพบกับนายท่านซู

หลังจากที่ฉินหมิงกลั่นยาอายุวัฒนะในครั้งที่แล้ว นายท่านซูได้เสนอแนวคิดในการร่วมมือกับฉินหมิงเพื่อขายยาอายุวัฒนะดังกล่าว

ทุกวันนี้เขาได้เตรียมการเกือบทุกอย่างไว้แล้ว และการเชิญฉินหมิงมาก็เพียงเพื่อหารือเกี่ยวกับรายละเอียดบางอย่างเท่านั้น

ทั้งสองฝ่ายแลกเปลี่ยนคำทักทายเล็ก ๆ น้อย ๆ และนั่งลงในฐานะผู้ทรงเกียรติ

“ฉินหมิง เรื่องความร่วมมือผลิตยาอายุวัฒนะ ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ฉันได้ซื้อบริษัทยาแล้ว และกำลังเตรียมที่จะลงทุนเงินก้อนแรกหนึ่งพันล้าน ซินเหยาจะเป็นตัวแทนตระกูลซูของเราเพื่อร่วมมือกับคุณ”

"เมื่อถึงเวลานั้น บริษัทจะดำเนินธุรกิจในอุตสาหกรรมยาต่าง ๆ เป็นหลัก และคุณจะต้องรับผิดชอบในการกลั่นยาคุณภาพสูง..."

นายท่านซูแสดงความคิดของเขา

ตระกูลซูเป็นผู้ผลิตสมุนไพรรายใหญ่ที่สุดในเจียงเฉิงและเมืองรอบ ๆ หลายแห่ง แต่ไม่เคยมีความสำเร็จใด ๆ ในด้านเภสัชกรรม

ทักษะทางการแพทย์ของฉินหมิงนั้นเรียกได้ว่ายอดเยี่ยมมาก เมื่อมีความเข้าใจในผลิตภัณฑ์ยาต่าง ๆ เป็นอย่างดี นั่นจะสามารถช่วยให้ตระกูลซูเข้าสู่วงการเภสัชกรรมและขยายอิทธิพลของพวกเขาได้

นอกจากนี้ การกลั่นยาเพียงอย่างเดียวมีตลาดและข้อปฏิบัติที่จำกัด ทำให้ยากต่อการประสบความสำเร็จ ครั้งใหญ่

ยิ่งไปกว่านั้น ฉินหมิงยังมีพลังงานที่จำกัดอีกด้วย และเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะกลั่นยาได้ตลอดไป

ดังนั้น นายท่านซูจึงวางแผนที่จะมุ่งเน้นไปที่การผลิตและการจัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์ยาทั่วไปเสียมากกว่า การผลิตยาคุณภาพสูงที่กลั่นโดยฉินหมิงจะสามารถนำมาใช้เป็นใบเบิกทางเพื่อสร้างชื่อเสียงของบริษัทได้

ยิ่งฤทธิ์ของยาคุณภาพสูงเหล่านี้ดีเท่าไร ชื่อเสียงของบริษัทก็จะยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย นั่นจะช่วยขับเคลื่อนการพัฒนาอุตสาหกรรมยาและทำให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อบริษัท

"เป็นความคิดที่ดีมาก!"

ดวงตาของฉินหมิงเป็นประกาย แอบชื่นชมความฉลาดและความมองการณ์ไกลของนายท่านซู

ในคัมภีร์ทางการแพทย์ในใจของเขา มีเทียบยาวิเศษที่สูญหายไปมากมาย ประกอบกับทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของเขา แม้แต่ผลิตภัณฑ์ยาธรรมดาที่ผลิตโดยบริษัทก็ยังให้ผลดีมาก

นี่เป็นข้อได้เปรียบที่ยอดเยี่ยม ตราบใดที่ใช้อย่างเหมาะสม บริษัทจะพัฒนาอยู่ในแวดวงเภสัชกรรมได้อย่างไม่มีขีดจำกัดแน่นอน!

"ส่วนเรื่องส่วนแบ่งของบริษัท คุณจะได้รับส่วนแบ่งเป็นจำนวนหกสิบเปอร์เซ็นต์ และซินเหยาจะได้รับจำนวนสี่สิบเปอร์เซ็นต์"

"คุณคิดว่านี่พอใช้ได้ไหม?"

นายท่านซูยิ้มและถาม