บทที่ 334

ฉินหมิงที่เห็นที่บรรยากาศชักจะไม่ดี เลยรีบขอตัวลา

“วันนี้วันหยุดไม่ต้องทำงาน นายยังจะมีธุระอะไรสำคัญอีก”

“ไม่รู้ล่ะ นายต้องทานข้าวเที่ยงก่อน แล้วค่อยไป”

หลี่เจียฮุ่ยกึ่งพูดกึ่งสั่ง

“งั้น…ก็ได้”

ฉินหมิงจำต้องยอมลูกตื้อของหลี่เจียฮุ่ยอย่างเลี่ยงไม่ได้

“รอเดี๋ยว ฉันกับพ่อแกจะไปด้วย!”

พอเห็นหลี่เจียฮุ่ยจับมือฉินหมิงเตรียมจะออกจากบ้านแล้ว เจียงหลานก็ขยิบตาให้หลี่เหวินไห่ และทั้งคู่ก็เดินตามออกไป

หลังจากการสนทนาในห้องนอนเมื่อกี้นี้ เจียงหลานก็ได้เข้าใจผิดว่าฉินหมิงเป็นคนไม่ดี ตอนนี้ใจเธอเต็มไปด้วยความระแวดระวังฉินหมิง และแน่นอนว่าเธอกังวลเกี่ยวกับลูกสาวของเธอที่จะออกไปข้างนอกตามลำพังกับฉินหมิง

จากพวกเขาก็ได้มาที่ชั้นล่าง

หลี่เจียฮุ่ยขับรถพาฉินหมิงและเจียงหลานไปยังย่านการค้าใกล้เคียงและมาถึงโรงแรมที่หรูหราที่สุด

“นี่เจียฮุ่ย แกหาร้านข้างทางกินก็พอแล้ว แกจะมาที่ร้านหรู ๆ แบบนี้ทำไมกัน?”

สีหน้าของเจียงหลานดูไม่สู้ดีเป็นอย่างมาก

“ฉินหมิงอุตส่าห์มาเป็นแขกบ้านเราครั้งแรก ก็ต้องเลือกมาทานร้านหรู ๆ ให้สมกับเขาหน่อยสิคะ”

หลี่เจียฮุ่ยพูดอย่างมั่นใจ

ฉินหมิงไม่ได้เป็นเพียงแค่เพื่อนที่ดีที่สุดของเธอเท่านั้น แต่ครั้งที่แล้วที่ห้างฉินหมิงซื้อเสื้อผ้าหรู ๆ แพง ๆ ให้เธอไม่รู้จักกี่แสน

ฉินหมิงปฏิบัติต่อเธอด้วยความจริงใจ เธอจะละเลยฉินหมิงได้อย่างไร!

สำหรับผู้เป็นแม่ สิ่งที่เธอจะได้รับมากที่สุดก็คือการตำหนิเพียงไม่กี่คำ ซึ่งไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

“แกนี่มัน…”

สีหน้าของเจียงหลานยิ่งไม่สู้ดีขึ้นไปอีก ในใจโกรธลูกสาวจนจะตายอยู่แล้ว แต่พอมีฉินหมิงอยู่ด้านข้าง เธอเลยไม่กล้าแสดงท่าทีอะไรมากนัก เพราะกลัวตนเองเสียหน้า

“เอาล่ะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว อยู่ทานข้าวกันก่อนเถอะ”

หลี่เหวินไห่พยายามทำให้ทุกอย่างราบรื่น

เจียงหลานเองก็หวังว่าให้ฉินหมิงกินเสร็จแล้วรีบไสหัวไปให้เร็วที่สุด เธอไม่พูดอะไรอีก จากนั้นทั้งสี่คนก็เดินไปที่โรงแรมด้วยกัน