บทที่ 57

"นายท่าน ผมรู้ตัวว่าผิดไปแล้วจริง ๆ..."

"คิดเสียว่าผมขอร้องคุณก็แล้วกัน ได้โปรดช่วยคุณปู่ของผมด้วย!"

"ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง ไม่ว่าคุณจะรักษาได้หรือเปล่า ผมก็จะไม่โทษคุณ..."

โจวเจี้ยนกัดฟันคุกเข่าลงดังตุ้บต่อหน้าฉินหมิง

"คุณทำอะไรน่ะครับ?"

"รีบลุกขึ้นเถอะ"

ฉินหมิงรู้สึกตื่นตกใจแล้วรีบยื่นมือไปประคองโจวเจี้ยนให้ลุกขึ้น

"ถ้าคุณไม่ตอบตกลง ผมก็จะไม่ลุกครับ"

โจวเจี้ยนยืนกราน

"นี่มัน......"

ฉินหมิงตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาอยากจะตอบตกลงแต่ก็ไม่มีความมั่นใจเลย

อีกฝ่ายก็มีท่าทางจริงใจยิ่งและยากจะพบคนกตัญญูเช่นเขาได้

เขาทนปฏิเสธไม่ไหวจริง ๆ

"เอาล่ะ เอาล่ะ ผมจะพยายามสุดความสามารถก็แล้วกัน..."

ฉินหมิงถอนหายใจแล้วฝืนใจตอบตกลง

"ขอบคุณ ขอบคุณ..."

โจวเจี้ยนรู้สึกตื่นเต้นมากเสียจนขอบคุณเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าค่อยลุกขึ้น

หลังจากนั้น ฉินหมิงก็ตามโจวเจี้ยนกลับไปที่สวนสาธารณะ

ตอนนี้อาการของคุณโจวแย่ลงทุกที ๆ สีหน้าทึมเทา ลมหายใจขาดห้วงและสติสัมปชัญญะพร่าเลือน เขาตกอยู่ในอันตรายพร้อมที่จะตายได้ทุกเมื่อ

เมื่อฉินหมิงเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ก็ไม่กล้านิ่งนอนใจจึงหยิบเข็มเงินออกมาแล้วใช้หกเข็มพลิกชะตา จากนั้นก็แทงเข็มลงไปตรงจุดฝังเข็มหลายแห่งบนหน้าอกของคุณโจว

"ไอ้หนุ่มคนนี้กลับมาอีกแล้ว ฉันไม่รู้ว่าเขาจะรักษาโรคของนายท่านผู้เฒ่าได้หรือเปล่า!"

"ฉันคิดว่าค่อนข้างน่าแปลกใจทีเดียว ถึงแม้ว่าสิ่งที่เขาคาดเดาจะเป็นเรื่องจริง แต่ใครจะรู้ว่าเขาอาจจะบังเอิญเดาถูกก็ได้!"

"ใช่แล้วล่ะ! เขาเองก็บอกว่าเรียนรู้ทักษะวิชาแพทย์มาเพียงแค่ผิวเผินเท่านั้น มิหนำซ้ำยังเป็นแพทย์แผนจีนอีกด้วย!"