บทที่ 63

ฉินหมิงมองเขาด้วยดวงตาที่เย็นชา การเคลื่อนไหวของเขาหยุดชั่วคราว แม้แต่หมัดของเขาก็ไม่ได้ปล่อยออกไป

“นี่ฉินหมิง ฉันขอเตือนนายไว้ ต่อไปนี้อยู่ห่างจากลู่ลู่ของฉันด้วย ถ้านายยังมาพัวพันกับเธออีกล่ะก็ ฉันเอานายถึงตายแน่!”

ซุนกวนฉงพูดด้วยสีหน้าดุร้าย

ฉินหมิงกำหมัดแน่นจากนั้นก็คลายมือลง

ตระกูลซุนมีพลังอำนาจมากไม่ใช่เล่น แต่ก่อนที่ตัวเขาจะแข็งแกร่งอย่างแท้จริง เขายังไม่ต้องการที่จะมีความขัดแย้งกับซุนกวนฉงในตอนนี้

“ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน!”

ซุนกวนฉงตะคอกอย่างเย็นชา เขาปล่อยมือจากคอเสื้อของฉินหมิง

ฉินหมิงไม่ได้พูดอะไร และเดินไปทางตลาดของเก่าอย่างเงียบ ๆ

“ที่รัก คนไร้ค่าอย่างฉินหมิงไม่ใช่แฟนของหลินหว่านชิง แถมหลินหว่านชิงก็ทิ้งเขาไปแล้ว!”

“แล้วทำไมคุณถึงไม่สั่งสอนเขาล่ะคะ ปล่อยเขาไปทำไม!”

หม่าลู่พูดอย่างไม่มีความสุข

ครั้งที่แล้วที่อำเภอหลินหว่านชิงตบเธอสองไปสองฉาด เธอรู้ว่าตนไม่มีความสามารถที่จะแก้แค้นหลินหว่านชิงได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงระบายความไม่พอใจใส่ฉินหมิงเท่านั้น

แต่ตอนนี้เธอกำลังมองฉินหมิงเดินจากไป แน่นอนว่าเธอใจไม่ยินยอม

“นี่เธอโง่หรือเปล่า?”

“ครั้งนี้พวกเรามากันเอง ไม่ได้เอาบอดี้การ์ดมา!”

“ฉินหมิงมันสูงกว่าฉันแถมร่างกายก็แข็งแกร่งกว่า ฉันคนเดียวจะไปสู้อะไรมันได้!”

ซุนกวนฉงมองหม่าลู่อย่างไม่สบอารมณ์

เขาถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ลุ่มหลงในสุรานารี ร่างกายจึงอ่อนแอมาก แม้ว่าดูเหมือนฉินหมิงจะผอมซูบ แต่เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉินหมิงอยู่ดี

แต่เขาก็ยังดีที่รู้ตัวเอง