บทที่ 64

”ฉินหมิงนี่นายอีกแล้วเหรอ ทำไมนายตามหลอกหลอนกันขนาดนี้เนี่ย!”

“ไม่ว่าเมื่อกี้ฉันเตือนนายไปแล้วหรอกเหรอ ไม่ให้มาพัวพันลู่ลู่ นายรนหาที่ตายใช่ไหม!”

ซุนกวนฉงโมโหหนัก ดวงตาเขาดุร้ายถลึงมองฉินหมิง

“ฉันก็บอกกับนายไปตั้งนานแล้วว่าฉันมาซื้อของ ใครที่ไหนจะมาพัวพันกับเธอ!”

“ไม่เข้าใจเหตุผลหรือไง!”

ฉินหมิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาไม่คิดเลยว่าตลาดของเก่าใหญ่ขนาดนี้ ตัวเองต้องมาบังเอิญเจอสองคนนี้เร็วขนาดนี้ น่าโมโหซะจริง!

“นายอย่ามาเล่นไม้นี้เลยดีกว่า!”

“พวกเราเท้าเพิ่งจะแตะร้าน เท้าของนายก็แตะร้านเข้ามาตามหลังติด ๆ เรื่องอะไรจะบังเอิญได้ขนาดนี้!”

“ทำไม แค่หลินหว่านชิงไม่สนใจคนไร้ค่าอย่างนาย นายก็คิดอยากจะมาวอแวกับฉันงั้นเหรอ! นายนี่มันร้ายจริง ๆ !

แม้ว่าเธอกับซุนกวนฉงจะหวังให้เจอฉินหมิงอีกครั้ง หลังจากนั้นจะได้สั่งสอนเขาสักรอบ

แต่ฉินหมิงกลับตามเธอมาตลอดทาง เห็นได้ชัดว่าเขามีเจตนาชั่วร้ายต่อเธอ นี่มันคนละเรื่องกันเลยนี่!

“ฉันขี้เกียจจะสนใจพวกนายแล้ว!”

ฉินหมิงทำท่าทีไม่แยแสใส่ซุนกวนฉงและหม่าลู่ ก่อนจะเดินตรงไปยังบริเวณที่มีการขายหินหยกดิบ

“จะไปไหน คิดว่าจะไปได้ง่าย ๆ หรือไง!”

“ที่รัก ตอนนี้บอดี้การ์ดมาแล้ว ครั้งนี้คุณห้ามปล่อยเขาไปนะ!”

หม่าลู่หัวเราะอย่างเย็นชา เธอสั่งบอดี้การ์ดสองคนที่อยู่ข้างหลัง “พวกแกสั่งสอนคนไร้ค่าคนนี้หน่อยเร็ว!”

หลังจากบอดี้การ์ดรับคำสั่ง ก็ก้าวมาข้างหน้าดักทางซ้ายขวาไม่ให้ฉินหมิงไป

ใบหน้าของฉินหมิงมืดหม่นลง เขาแอบรวบรวมพลังทางจิตวิญญาณของเขามาและตั้งท่าป้องกัน

ในเวลานี้ คนที่ดูแลร้านดูเหตุการทะเลาะวิวาทกันอย่างตระหนก

ชายหนุ่มหน้าตาดุร้ายห้าหรือหกคนรวมตัวล้อมเป็นวงอย่างรวดเร็ว

หนึ่งในผู้นำชายพวกนั้นมีรอยแผลเป็นที่แก้มซ้ายยาว 4-5 ซม. เขาดูเหมือนเป็นคนโหดเหี้ยมและไม่ใช่คนที่ควรล้อเล่นได้

“พวกนายคิดจะทำอะไร?”