ตอนที่ 167 คนไม่รู้จักที่เป็นที่ตาย

ตอนที่ 167 คนไม่รู้จักที่เป็นที่ตาย

สิ่งที่จ้าวซินซินต้องการที่สุดคืออะไร?

ฐานะที่สูงส่ง ความร่ำรวยตลอดทั้งชีวิต และการที่สามารถเหยียบย่ำคนที่ดูถูกรังแกนางลงไปใต้เท้าได้

กุ้ยเฟยคือฐานะอย่างไร ถ้าหากนางเป็นฮองเฮาแล้ว ไม่ใช่ว่านางก็จะได้กลายเป็นผู้หญิงที่สูงส่งที่สุดในใต้หล้า เมื่อถึงตอนนั้นนางต้องการอะไรก็จะได้ทุกสิ่ง!

จางอวี่โหร่ว หลินจื่อ คนชั่วที่ดูถูกนางทั้งสอง หลังจากนี้ก็จะสามารถกระทำสร้างความอับอายแก่พวกนางได้อย่างรุนแรงแล้ว

ตอนนี้ดูเหมือนว่าจ้าวซินซินจะสามารถคาดการณ์ถึงภาพนี้ได้แล้ว จากนั้นนางก็ไม่อาจจะควบคุมความสั่นไหวในใจของตัวเองได้

“แน่นอนว่าซินเอ๋อร์ยินดีจะช่วยองค์ชายสามสำเร็จการใหญ่ เพียงแต่ท่านต้องการให้ข้าทำอันใด?”

เป่ยจื่อห้าวกอดนางแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือออกไปลูบท้องน้อยของนางเบาๆ

“บางทีลูกที่เพิ่งจะจากไปนี้อาจจะสามารถช่วยเหลือเราได้เป็นอย่างมาก”

.......

ในวันหนึ่ง ณ ตำหนักอ๋องชิงผิง

จางอวี่โหร่วกำลังชมดอกไม้อยู่ที่สวนด้านหลังกับหลินจื่อ

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ดอกไม้กำลังผลิบาน สวนดอกไม้ด้านหลังของตำหนักหลวงแห่งนี้มีสระน้ำใหญ่อยู่แอ่งหนึ่ง ดอกบัวผลิบานงดงาม

ดอกบัวคือสัตบุรุษแห่งมวลบุปผา แม้ว่ามันจะงดงามมากเพียงใด แต่ก็ไม่อาจทำให้คนรู้สึกต้อยต่ำ มันผลิบานงดงามอยู่เหลือแอ่งน้ำ บริสุทธิ์งดงาม ไม่แย่งชิงกับสิ่งใดในโลก

จางอวี่โหร่วสะบัดพัดในมือเบาๆ นางมองไปยังหลินจื่อ ก่อนจะเผยยิ้มและพูดเอ่ยออกมา : “เมื่อเห็นภาพทิวทัศน์เช่นนี้แล้ว ก็ทำให้นึกถึงประโยคที่เจ้าแต่งขึ้นในงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดของท่านหญิงเสียนเฟยขึ้นมา และเพราะประโยคนี้ จึงได้เกิดชะตาความรักระหว่างเจ้าและองค์ชายรอง วันนี้เมื่อมองกลับไป มันยังสมเหตุสมผลนัก”

“ท่านพูดอะไรกัน ความจริงแล้ว ประโยคที่ว่า ‘กำเนิดในโคลนแต่กลับไม่แปดเปื้อน ใสสะอาดไม่อาจร้าย’ นั้นมีท่านพี่เป็นแรงบันดาลใจ”

จางอวี่โหร่วในชุดกระโปรงสีขาวนั่งอยู่บนแท่นของกระโจม เบื้องหลังของนางคือทิวทัศน์งดงามดั่งภาพวาด มันไม่ได้เป็นดั่งความนั้นว่าหรือ?

“เจ้านี่นะ ปากหวานเช่นนี้ แต่ว่าข้าไม่อาจเป็นเช่นนั้น!”

นางมองไปยังดอกบัวที่สง่างดงามทั่วสระนี้ นางก็แทบจะรับความงดงามอันบริสุทธิ์ผุดผ่องเช่นนี้ไม่ไหวแล้ว

เรือนร่างของนางถูกชายแปลกหน้าช่วงชิงความบริสุทธิ์ไป มันเป็นหนามปักลึกลงในใจของจางอวี่โหร่วอยู่โดยตลอด ไม่อาจจะถอนทิ้งออกไปได้

ในส่วนของจิตใจ สองมือของนางเปื้อนเลือดมามากมายนับไม่ถ้วนแล้ว

การตายขององค์รัชทายาท การล่มสลายของตระกูลเฉิน การตายของพวกเขาทุกคนต่างก็เกี่ยวข้องกับนาง

ดังนั้นความเห็นที่สูงส่งของหลินจื่อไม่ได้เหมาะสมกับนางเลยแม้แต่น้อย!

แต่ว่าภายในบรรยากาศที่สงบราบเรียบอย่างในตอนนี้ ทำให้ใจของนางปล่อยสบายออกไปอย่างไม่ได้พบง่ายนัก นางไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องไม่ดีออกมาทำลายบรรยากาศ

จางอวี่โหร่วลุกขึ้นพูด “พวกเราชมดอกไม้กันมาพอแล้ว เจ้าก็น่าจะหิวแล้ว ข้าให้เสี่ยวเฟิงเตรียมของหวานที่เจ้าชอบเอาไว้ พวกเราไปชิมด้วยกันเถอะ”

ดังนั้นทั้งสองจึงเตรียมจะเดินจากไป

ไม่ทันได้เดินออกมาจากกระโจม ผู้ดูแลจัดการของตำหนักหลวงก็รีบร้อนวิ่งเข้ามาทางพวกนาง

ตอนนี้จางอวี่โหร่วเป็นชายาของชิงผิง เป็นนายหญิงของตำหนักหลวงแห่งนี้ ถ้าหากมีเรื่องอะไรก็จะต้องมารายงานแก่นาง

แต่ว่าที่ผ่านมาผู้ดูแลคนนี้มีความสามารถมาก เรื่องเล็กๆ โดยทั่วไปก็สามารถจัดการได้เอง ไม่จำเป็นต้องวิ่งมาตามหานางดังนั้นจะต้องเกิดเรื่องที่ไม่อาจจะควบคุมได้แน่

“เคารพชายา เคารพคุณหนูหลิน”