ตอนที่ 190 แขกผู้มีเกียรติมาเยือนอีกครั้ง

ตอนที่ 190 แขกผู้มีเกียรติมาเยือนอีกครั้ง

นี่ครั้งที่สองที่เขาลดตัวลงมายังหมู่บ้านชาวสวนนี้

เพียงแต่ครั้งนี้ เขากลับไม่ได้นั่งรถม้าคันงามเลอค่าคันนั้นมา แต่กลับค่อยๆ เดินเท้ามาเอง

ผู้คนที่นี่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย บนถนนเต็มไปด้วยชาวสวนที่ถืออุปกรณ์ทำสวนไปทำงานผ่านไปมา หรือบางทีก็ยังมีเด็กสาวถือตะกร้าออกไปส่งข้าว

พวกเขาใส่เสื้อผ้าเรียบง่าย ใบหน้าประดับไปด้วยความกร้านโลกและความเหนื่อยล้า

ดังนั้นเมื่อพวกเขาเห็นเรือนร่างในชุดขาวที่สูงโปร่งงดงาม ก็ดูราวกับเปิดโลกแห่งเทพท่ามกลางโลกอันแสนธรรมดานี้

ใบหน้าที่งดงามเกินอธิบาย ดวงตาที่ละเอียดอ่อนดั่งรูปวาด ทำให้คนไม่อาจละสายตาออกไปได้

ชุดสีขาวที่อยู่บนร่างของเขา ทำให้ยามก้าวเดินดูเต็มไปด้วยความรู้สึกอันสูงส่ง ทำให้คนอดที่จะถอนใจออกมาว่าโลกนี้มีคนที่งดงามเพียงนี้ได้อย่างไร

ดังนั้นคนที่ผ่านไปมาต่างก็มองจนนิ่งค้าง บ้างก็ทำอุปกรณ์ทำสวนตกลงพื้นอย่างไม่ทันรู้สึกตัว ราวกับในวินาทีนั้นจะหยุดนิ่งทุกอย่าง

คนที่ถูก “สายตามากมายจับจ้อง” ดูเหมือนว่าจะไม่ได้รู้สึกเลยว่าการปรากฏตัวของตัวเองจะสร้างผลกระทบแก่ผู้อื่นเช่นนี้ เขายังคงเดินไปตามทางเล็กๆ ต่อไปโดยไม่ได้สนใจผู้อื่น จนกระทั่งถึงหน้าบ้านกระท่อมที่เรียบง่ายแต่กลับสวยงามหลังนั้น

เมื่อเด็กปรุงยาเดินเข้ามาเปิดประตู และได้เห็นเขาก็ตกใจเป็นอย่างมาก

“ท่านไม่ใช่คุณชายที่เดินทางผ่านมาขอดื่มน้ำเมื่อครั้งก่อนหรือ? คุณท่านยังพูดถึงพวกท่านทั้งสองอยู่ตลอด”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กๆ “โอ้? ด้วยเหตุใดเล่า?”

“เขาพูดมาตลอดว่าพวกท่านทั้งสองเป็นคนประหลาด โดยเฉพาะคุณชายชุดม่วง ทั้งที่อายุยังน้อยแต่กลับมีความสามารถทางการแพทย์ลึกล้ำเช่นนั้น ทำให้เขานับถือเป็นอย่างมาก”

“เช่นนั้นก็น่าเสียดายทีเดียว เพราะว่าวันนี้คุณชายชุดม่วงไม่อยู่ มีเพียงข้ามาผู้เดียว คุณท่านของพวกเจ้ายินดีให้พบหรือไม่?”

เด็กปรุงยาเผยรอยยิ้มออกมาในทันที “แน่นอน เชิญคุณชายเข้ามาด้านในเลย”

ที่นี่ นับได้ว่าเป็นทิวทัศน์ที่ไม่เหมือนอย่างหมู่บ้านชาวสวนแล้ว

ภายในบ้านนั้นสามารถได้ยินเสียงทำยาหอมมากมาย บนชั้นวางพึ่งไปด้วยวัตถุดิบทำยามากมายครบครัน

ตามที่ได้ยินมา เขาเป็นคนพาเด็กปรุงยาไปเก็บด้วยตัวเองทั้งหมด ที่หมู่บ้านสวนนี้มีภูเขาลูกหนึ่งอยู่ด้านหลัง ภายในมีสมุนไพรวิเศษล้ำค่าอยู่ไม่น้อย ทั้งที่มีอายุมากเพียงนี้แล้ว แต่ก็ยังไปทำด้วยตัวเอง

ตอนที่เดินเข้าไปในห้องก็เห็นว่าชายชรากำลังเขียนสูตรยาอยู่ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านนอก เขาก็รู้ว่ามีคนเข้ามาแล้ว

เมื่อเงยหน้าขึ้นมา และเห็นว่าเป็นเขา ก็ไม่ได้แสดงท่าทีตกใจนัก

“ข้าคิดว่ามีคนมาดูอาการป่วย ไม่คิดเลยว่าจะมีแขกสูงศักดิ์มาพบ เด็กๆ ไปเติมชามา”

“รับทราบ!”

ชายชุดขาวเดินเข้ามา สีหน้าของเขาประกายความตกใจขึ้น

“เหตุใด ท่านรู้อยู่แล้วว่าข้าจะมา?”

ชายชราลูบเคราของตัวเอง รอยยิ้มของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกลึกล้ำ