ตอนที่ 194 เบื้องหลังคำหลอกลวง

ตอนที่ 194 เบื้องหลังคำหลอกลวง

“ดีแล้ว ตอนนี้ไม่ใช่สามีกำลังขอโทษเจ้าแล้วหรือ หรือว่าสามีภรรยาไม่ใช่หัวเตียงตีกันปลายเตียงดีกัน หรือว่าเจ้ายังจะจดจำความแค้นน่ะ” เป็นเรื่องยากมากที่จะให้เขาก้มศีรษะ แต่ตอนนี้เพื่อให้นางสามารถยกโทษให้เขา กล่าววาจาอย่างถ่อมอกถ่อมใจเช่นนี้ ถ้าให้คนอื่นรู้แล้ว ต้องแปลกใจมากแน่นอน

แม้ว่าในใจจางยวี่โหร่วยังโกรธมากแต่เมื่อครู่ที่เขาใส่ยาให้นางอย่างอ่อนโยนแบบนั้น สายตาเต็มไปด้วยแววสำนึกผิดโทษแค้นเคืองตนเอง ทั้งกำลังขอโทษนางมาตลอดทั้งหมด แม้ว่าในใจมีความคับข้องใจที่ใหญ่กว่าอีกมาก ก็สามารถสลายไปกว่าครึ่งแล้วน่ะ

พูดไปแล้วอีก ถึงแม้ว่านางโกรธหรือว่าวันเวลานี้ยังสามารถไม่ต้องไปต่อได้หรือ?

ต่อให้นางกลับไปที่ตระกูลจาง เกี่ยวกับเรื่องในห้องหอนี้ใครสามารถจัดการดูแลได้อีกหรือ?

“ตอนนี้สิ่งที่ดีที่สุด เจ้าให้คำอธิบายแก่ข้าอันหนึ่ง มิฉะนั้นข้าไม่รู้ว่าควรใช้อารมณ์ชนิดใดไปเผชิญหน้ากับเจ้า” ยากมากกว่านางจัดการกับอารมณ์โกรธที่พลุ่งขึ้นให้ตัวเองรู้สึกสงบจิตใจลง หลังจากนั้นในที่สุดก็พูดเช่นนี้ออกมาหนึ่งประโยค

“ข้าขอโทษจริงๆสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนตอนนี้เจ้าไม่ยอมรับทุกสิ่งแล้วแน่นอน ไม่ว่าจะอธิบายยังไง ทุกอย่างเป็นความผิดของข้า”

แค่รู้ขอโทษมีประโยชน์อันใด นางคิดจะรู้ความจริง

เขาอ่อนโยนมากกับนางมาก่อนแต่เมื่อคืนเขาผิดปกติขนาดนั้นจริง ๆ ถึงกับอาจเรียกว่าเย็นชาไร้น้ำใจ ทำให้นางรู้สึกน่ากลัวสุดขีด ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง

ถ้าไม่ใช่เจอเรื่องอะไรเข้าแล้ว เขาไหนเลยสามารถเปลี่ยนเป็นแบบนี้ได้น่ะ

“ข้าไม่คิดจะฟังเรื่องไร้สาระเหล่านี้ถ้าเจ้าไม่คิดอยากพูด ถ้างั้นออกไปจากที่นี่ให้ข้าเดี๋ยวนี้และไม่ต้องพูดกับข้าอีก” จางยวี่โหร่วชี้ไปทิศทางที่ประตู คิดขับไล่เขาออกไปความอัปยศอดสูเช่นนี้ นางไม่สามารถทนรับได้เด็ดขาด

“ข้า...ได้ ในเมื่อเจ้าคิดอยากรู้ ถ้างั้นข้าก็บอกเจ้า ข้าเพียงเกรงว่าหลังจากที่เจ้าได้รู้เรื่องนี้แล้ว จะทิ้งข้าไป” เขาทำท่าทีลังเลดิ้นรนมากออกมา ฟังจนใจของจางยวี่โหร่วก็กังวลทันที

หมายถึงอะไร? ทำไมเขาถึงรู้สึกว่านางจะจากไป?

หรือว่าเขาได้ทำอะไรที่ผิดต่อนางแล้ว ยังมีเรื่องอะไรที่ปิดบังซ่อนเร้นไว้

เดิมนางก็จิตใจสับสนยุ่งราวเชือกปอพัน ตอนนี้ในใจยิ่งตื่นเต้นมากหาใดเปรียบมิได้ ที่ได้ยินเขาพูดแบบนี้ เพียงคิดจะรู้คำตอบได้อย่างรวดเร็ว

“จริง ๆ แล้ว ปัญหานี้ ไม่ใช่เจ้าได้รู้แล้วตั้งแต่แรก ทั่วโลกนี้ล้วนกำลังโจษจัน อ๋องชิงผินได้รับความเดือดร้อนจากการเจ็บป่วยที่ไม่พึงประสงค์ เวลากำเริบก็กินเนื้อมนุษย์และดื่มเลือดมนุษย์ น่ากลัวมาก เมื่อคืน...กำลังเป็นเวลาที่โรคข้ากำเริบ ดังนั้นในเวลานั้นจึงไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ทำร้ายเจ้าแล้ว”

นี่เป็นคำอธิบาย(คำตอแหล) ที่ดีมากจริงๆ พอได้ยินคำพูดนี้จางยวี่โหร่วไหนเลยยังมัวแต่โกรธอีก ทั้งยังไม่คำนึงถึงความเจ็บปวดของร่างกายตนเอง จ้องมองดูเขาสีหน้าเต็มไปด้วยความเครียด

“อะไรเหรอ? เจ้าบอกว่าเมื่อคืนโรคเจ้ากำเริบแล้ว ที่แท้เจ้าป่วยเป็นโรคอะไรแล้ว?”

นางไร้ข้อสงสัยสักนิดในวาจาของเขา นอกจากนี้นางยังรู้สึกว่ามีเหตุผล

เพราะแรกเริ่มขณะที่นางมาหาเพื่อเจรจากับเขา ณ พระตำหนักชิงผินอ๋อง ได้เห็นเขาป่วยกำเริบกะทันหัน ทั่วร่างสั่นสะท้านไม่หยุด หลังจากนั้นนางก็ช่วยหายาให้เขาหลังจากได้รับยากินจึงได้ดีขึ้นบ้าง

ท่าทีเขาในเวลานั้นดูน่ากลัวสุดขีดจริงๆแล้ว

หลังจากแต่งงานกับเขา นางเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว เพราะสุขภาพร่างกายเขาแข็งแรงมาตลอด ไม่เคยแสดงอาการเจ็บป่วยร้ายแรงหรือเจ็บป่วยเล็กน้อยอะไรมาก่อน ดังนั้นไหนเลยที่นางจะสามารถระลึกขึ้นมาได้ยังไงน่ะ?

ถ้าเขาทำแบบนั้นเพราะโรคกำเริบจริง ทำกับนางแบบนั้นภายใต้ไร้จิตสำนึกไร้สติสัมปชัญญะ ถ้าเช่นนั้นนางไหนเลยยังสามารถบ่นต่อว่าอะไรเขาได้น่ะ