ตอนที่ 203 จางยวี่โหร่วถูกลวนลาม

ตอนที่ 203 จางยวี่โหร่วถูกลวนลาม

ในที่สุดงานเลี้ยงก็เริ่มได้สักที

ทุกคนได้กลับไปนั่งที่ หันยี่ฉีกลับไปนั่งข้างจางยวี่โหร่วด้วยเช่นกัน

นางก้มหน้าคิดอะไรบางอย่างอยู่ ไม่ได้สังเกตเห็นว่าเขากลับมา

เขายื่นมือมาจับมือนาง อากาศร้อนเยี่ยงนี้ แต่มือนางกลับเยือกเย็น

เขาจึงดึงมือนางมาประกบในฝ่ามือของตน และให้ความอบอุ่นจากมือของตน

เขาทำถึงขนาดนี้แล้ว เหตุใดจางยวี่โหร่วยังเหม่อลอยอีก ไม่รู้ว่าเพราะอะไร นางกลับไม่เป็นสุข ไปจนอยากจะดึงมือของตนกลับ

พอนึกถึงที่เขาเอามือนี้ไปกอดผู้หญิงคนอื่น นางก็รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง

แม้ว่าจะมีความคิดพวกนี้อยู่ในใจ แต่สติกลับควบคุมไม่ให้นางระบายออกมา

เมื่อครู่เขาก็แค่อยากจะช่วยคนก็เท่านั้นเอง ทำไมนางต้องคิดเพ้อเจ้อด้วย？

พวกเขาไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย อีกอย่างที่องค์หญิงจากแคว้นเหลียงถูกกลั่นแกล้งก็เพราะช่วยพูดแทนหนานชู่ ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างนางกล้าทำในสิ่งที่ถูกต้อง พวกเขาก็คงจะทนดูนางถูกรังแกมิได้หรอก

ส่วนที่ว่าทำไมเขาถึงมุ่งเข้าไปข้างหน้าเป็นคนแรก ก็เพราะว่าวรยุทธ์เขาดีที่สุด ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นยื่นมือช่วย เขาก็สะสางเรื่องราวได้เรียบร้อย

ที่เขาทำเช่นนี้ เป็นเพราะหน้าที่ล้วนๆ เขาคิดเพื่อผลประโยชน์ของหนานชู่ เพื่อปกป้องเกียรติศักดิ์ศรีของหนานชู่ นางไม่ควรจะคิดต่าง ๆนา ๆ

จางยวี่โหร่วจัดการกับอารมณ์ตัวเองด้วยเวลาที่น้อยที่สุด เพื่อให้จิตใจของตนสงบลง และไปเผชิญหน้ากับเขาด้วยสภาพจิตใจดั่งแต่ก่อน

เขาเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของนาง แม้จะแปลกใจ แต่ในสถานการณ์แบบนี้เขาก็ไม่สะดวกจะถาม ให้กลับบ้านไปก่อนแล้วค่อยถาม

……

ในเมื่อจุดประสงค์ในการมาครั้งนี้ของพวกเขาคือการสมรสเพื่อเชื่อมความสัมพันธไมตรี งั้นเรื่องนี้ ก็ควรจะพูดให้กระจ่าง

“ผู้ที่มาเข้าร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ ล้วนเป็นผู้น้อยมากความสามารถ ลูกหลานผู้มีตระกูลของหนานชู่กันทั้งนั้น ถ้าใครมีวาสนาได้ถูกเลือกให้ไปสมรส ก็คงเป็นความโชคดีของพวกเขาจริงๆ……”

เป่ยจื่อหัวยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกขัดจังหวะในทันใด

“เชอะ……เรื่องการสมรส ข้าได้ตัดสินใจเป็นที่เรียบร้อยแล้ว” มู่โหรงจิ๋วลุกขึ้นกะทันหัน และพูดขึ้นอย่างมึนเมา

พวกเขาเพิ่งจะมา เจ้าจะมาตัดสินใจอะไรล่ะ ช่างเหลวไหลสิ้นดี

อีกอย่างเรื่องการสมรสเป็นเรื่องใหญ่ นี่มันเกี่ยวเนื่องถึงชื่อเสียงของประเทศเลยเชียวนะ ไม่ใช่ว่าเขาถูกใจใครก็ให้เขาเลือกได้ตามอำเภอใจ

ยังไม่ให้คนอื่นได้ถาม เขาก็ได้เดินไปหาสตรีชุดสีฟ้าที่อยู่ตรงข้ามผู้นั้น และได้จับแขนนางไว้

“เจ้า……ตามข้ากลับแคว้น มาเป็นพระสนมข้าซะ ”

คนที่เขาดึงตัวอยู่นั้น คือองค์หญิงจากแคว้นเหลียงที่เกือบจะถูกเขาตบเมื่อกี้นี้

เพียงแต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้ด่า และลงไม้ลงมือ ใครจะกล้าไปขัดขวางหล่ะ？

เดิมจุดประสงค์ที่พวกเขามาที่นี่ก็เพื่อสมรสเชื่อมความสัมพันธ์ไมตรีของทั้งสี่แคว้น องค์ชายใหญ่จากแคว้นเย่นได้แต่งกับองค์หญิงแคว้นเหลียงก็นับว่าเป็นคู่สร้างคู่สม ไม่ต้องพูดถึงคนพวกนี้หรอก ต่อให้เป็นฮ่องเต้จากแคว้นเหลียงก็มิอาจจะพูดอะไรห้ามปรามได้

“ปล่อยข้านะ ปล่อย！”นางดิ้นอย่างสุดชีวิต แต่กลับถูกล็อกข้อมือและดึงเข้ามาในอ้อมกอด และด้วยความเมาจึงอยากจะแต๊ะอั๋งนาง

จางยวี่โหร่วเห็นว่าผู้ชายที่นั่งข้างกาย สายตาภายใต้หน้ากากเขี้ยวจิ้งจอก เห็นได้ถึงความโกรธเคืองและเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด

！