ตอนที่ 210 ชายที่อยากออกเรือนด้วย

ตอนที่ 210 ชายที่อยากออกเรือนด้วย

คนบางคนเป็นลัทธิการปกครองตนเอง มู่โหรงจิ๋วเป็นหนึ่งในนั้น

เขาหยิ่งผยองจนเป็นนิสัยแล้ว คิดว่าเรื่องที่ตนตัดสินใจคือพระราชโองการ ต่อให้เป็นเรื่องเดียวกันเขาจะเป็นคนที่ถูกเสมอ ส่วนคนอื่นจะผิด

แต่ดวงมู่หย่าเป็นถึงองค์หญิง แน่นอนว่าจะถูกรังแกไม่ได้ ดังนั้นจึงชักสีหน้าใส่เขา

พวกเขาเพิ่งจะมาถึงหนานชู่ได้ไม่กี่วัน ความลับที่อยากได้สืบหาไม่ได้ วัตถุประสงค์ก็ยังไม่บรรลุ แต่คนของตนกลับก่อสงครามกลางเมืองขึ้น ถ้าให้เสด็จพ่อของพวกเขารู้ จะต้องโกรธเจียมตายเป็นแน่

มู่โหรงจิ๋วกริ้วมาก แต่ก็ยังไม่เสียสติไปโดยสิ้นเชิง

เขาเดินทางผิดมาแล้ว จะถอยหลังไม่ได้ ฉะนั้นเขาก็ต้องพูดเกลี้ยกล่อมดวงมู่หย่า

ถ้าพวกเขาทั้งสองไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมา เอาแค่สนองความต้องการของตน ถ้าเช่นนั้นก็คงจะแย่

เขาทำได้แค่พูดให้นิ่มลง “เอาเถอะ ในเมื่อพวกเราสองคนมาถึงหนานชู่ ก็ควรจะสามัคคีปรองดองกันถึงจะถูก แต่ข้าถูกหยามจากหันยี่ฉีอย่างแรง ถ้าไม่เอาคืน ไม่ว่าจะเป็นแคว้นเย่นหรือแคว้นเซียวก็ล้วนแต่ถูกหยามเกียรติ ฉะนั้นข้าถึงคิดหาวิธีมาแก้เผ็ด เจ้าก็น่าจะเข้าใจ”

มู่โหรงจิ๋วพูดขึ้นว่า “เจ้าคิดว่าข้าล้อเล่นอยู่หรือ？ ข้าจริงจังมาก เพราะข้าคิดว่านี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว ไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ส่วนตัว ”

“งั้นเจ้าหมายความเช่นใด？”มู่โหรงจิ๋วยังคงไม่เข้าใจ

“ที่พวกข้ามาที่นี่ ก็เพราะจดหมายเร่งด่วนขององค์ชายสาม เขาว่ากันว่าอำนาจในขณะนี้ได้ตกอยู่ในกำมือขององค์ชายรอง ฉะนั้นอยากให้พวกข้ามาเพื่อสร้างความขัดแย้งขึ้น ทำให้องค์ชายสองลงจากบัลลังก์เสีย อำนาจจะได้ตกอยู่ในกำมือเขา ต่อให้เป็นสมดั่งใจเขาแล้วจะยังไง？หันยี่ฉียังคงมีชีวิตอยู่เช่นเดิม บ้านตระกูลจางยังคงอยู่เหมือนเดิม พวกเราจะทำไปโดยเปล่าประโยชน์ องค์ชายสามก็แค่อยากจะหลอกใช้พวกข้าก็เท่านั้น ผลประโยชน์ที่รับปากเอาไว้ มันไม่มีอยู่จริง”

มู่โหรงจิ๋วหรี่ตาลงเบาๆ รู้สึกว่านางพูดมีเหตุผลเหมือนกัน

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเป็นของเล่นที่องค์ชายสามสลับกันใช้ มิน่าล่ะวันนั้นขณะที่เขาถูกหยามและถูกทำร้าย แม้แต่ตดยังไม่กล้าเลย ตัวเองคงยังเอาตัวไม่รอดเลยสินะ

“ฉะนั้นในเมื่อเรามาถึงที่นี่แล้ว ก็ควรหาวิธีว่าจะทำไงต่อไป ไม่ใช่ไปเดินตามเกมขององค์ชายสาม ส่วนหนานชู่ พูดง่ายๆก็คือเบื้องหลังมีตระกูลจางเป็นคนคุม ส่วนเบื้องหน้ามีการสนับสนุนจากหันยี่ฉี จางยวี่โหร่วเป็นหลานสาวคนโปรดของจางไท่ซือ และหันยี่ฉีคือนักรบผู้ฉกาจของหนานชู่ ขอแค่พวกเราเสี้ยมพวกเขาได้สำเร็จ ทุกอย่างก็จะตกอยู่ในกำมือของเรา”

ฉลาดมาก เป็นเช่นนี้จริงๆ ทำไมเขาถึงคิดไม่ได้นะ？

คิดไม่ถึงว่าดวงมู่หย่าจะมีความสามารถ สิ่งที่นางพูดมีเหตุผลอย่างยิ่ง

“ดูเหมือนว่าข้าจะเข้าใจเจ้าผิดไป เจ้าพูดถูก งั้นเราร่วมมือกัน ถ้าเจ้าตามตื๊อหันยี่ฉีได้สำเร็จ ข้าก็จะคว้าใจของจางยวี่โหร่วมาให้ได้ หนานชู่จะต้องวุ่นวายย่างแน่นอน กองกำลังทหารของเราจะสามารถบุกเข้าหนานชู่ ฮุบดินแดนและทรัพย์สมบัติได้ ส่วนองค์ชายใหญ่ ก็ให้เขาตกนรกทั้งเป็น” มู่โหรงจิ๋วพูดด้วยปณิธานอันแน่วแน่

เรื่องที่พวกเขาทำสำเร็จเองได้ ทำไมต้องขอความช่วยเหลือจากเป่ยจื่อห้าวด้วย？

เห็นชัดอยู่ว่าเขาคิดไม่ซื่อ ทรยศได้แม้กระทั่งแคว้นของตน ใครจะไปรู้ว่าเขาจะวางแผนอุบายมาหักหลังพวกเขาอีกหรือเปล่า เขาเชื่อใจไม่ได้

ในที่สุดพวกเขาก็เห็นพ้องต้องกัน มู่โหรงจิ๋วจากไปด้วยความพอใจ

ไม่นึกเลยว่า มองดูเขาจากไป มู่โหรงจิ๋วกลับส่งสายตาเหยียดหยามออกไป

ร่วมมือกันนั้นหรือ ช่างตลกสิ้นดี ถ้าเขาไม่ได้ประโยชน์จะเปลี่ยนกิริยาท่าทางที่มีต่อนาง？