ตอนที่ 217 น้อยเนื้อต่ำใจ

ตอนที่ 217 น้อยเนื้อต่ำใจ

จางยวี่โหร่วตกตะลึงไปชั่วขณะ สีหน้าพูดไม่ออก รีบส่ายหน้าปฏิเสธในทันที

“หึงอะไรกันเจ้าคะ ท่านปู่ ท่านกำลังพูดอะไรเจ้าคะ！”

ทว่าจางไท่ซือกลับมองไปที่นางด้วยท่าทีที่รู้ดีอย่างแจ่มแจ้งพลางเอ่ย “หรือไม่ใช่เพราะว่าในวันนั้นยี่ฉีออกหน้าช่วยชีวิตนางเอาไว้ ดังนั้นเจ้าจึงรู้สึกไม่ค่อยพอใจ ในวันนั้นปู่เห็นท่าทีของเจ้าดูแปลกไป ในใจก็ค่อนข้างจะเป็นห่วง แต่ว่าเรื่องแบบนี้ส่วนใหญ่ปู่ไม่อยากเอ่ยถึงกับเจ้า เจ้าโตแล้ว จัดการด้วยตนเองได้ แต่ว่าอย่างไรปู่ก็ยังอยากจะเตือนเจ้าสักคำว่า ไม่มีเรื่องอะไรที่จะสำคัญไปกว่าการทะนุถนอมความสุขที่อยู่ตรงหน้า”

นางเป็นคนที่เขามองเห็นตั้งแต่เล็กจนโต สำหรับนิสัยของนางนั้น เขาเข้าใจเป็นอย่างดี

ต่อให้ตอนนี้นางมีการเปลี่ยนแปลงไปบ้าง นางก็ยังเป็นหลานสาวตัวน้อยที่เขารักและเอ็นดูมากที่สุดอยู่ดี

จางยวี่โหร่วก้มศีรษะลงด้วยความละอายใจ ที่แท้เรื่องในใจของนางเก็บซ่อนให้ดีกว่านี้ก็ปิดบังครอบครัวของนางเองไม่มิด นางทำให้พวกเขาเป็นห่วงอีกแล้ว

“ท่านปู่ หลานขอโทษเจ้าค่ะ บางทีหลานไม่ควรไปคิดอะไรเพ้อเจ้อ เพียงแต่...มีความหวาดระแวงบางอย่างที่ไม่ได้รับคำตอบ เพียงครู่เดียวก็ควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว”

ตอนนี้นางไม่รู้แล้วว่า ตัวเองยังควรจะพูดออกไปดีหรือไม่กันแน่

“ในเมื่อมีความระแวงและความสงสัยแล้ว หากไม่ทำให้ชัดเจนแล้วล่ะก็ จะทอดข้ามอยู่ในใจไปโดยตลอด เป็นเช่นนี้ต่อไปเป็นเวลานาน ก็จะเกิดผลลัพธ์ที่รุนแรงมากยิ่งขึ้น ฉะนั้นไม่สู้ทำผลลัพธ์ให้ออกมาอย่างตรงไปตรงมาจะดีกว่า เพื่อการพัฒนาความสัมพันธ์ระยะยาวของพวกเจ้าในภายภาคหน้า และก็เพื่อให้ตนเองได้รับความสบายใจ”

คำพูดของคนแก่มักจะมีเหตุมีผลเป็นพิเศษ เพราะนี่ก็คือประสบการณ์ชีวิตในหลายสิบปีมานี้ของเขาเอง

ต่อให้จางยวี่โหร่วจะฉลาดยังไงอีก เรื่องบางเรื่อง นางก็ยังมองไม่เห็นอย่างปรุโปร่ง

นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง อย่างไรก็ตัดสินใจนำข้อสงสัยที่อยู่ในใจของตนเองพูดออกมาอย่างหมดเปลือก

“เหตุผลที่หลานถามคำถามเหล่านั้นออกมา เป็นเพราะสงสัยว่าก่อนหน้านี้เขากับองค์หญิงแคว้นเหลียงพระองค์นั้นรู้จักกันมาก่อนหรือไม่ ช่วงเวลาเหล่านี้ที่หลานอยู่กับเขา เขาดีกับหลานมาก ฉะนั้นหลานก็ไม่ใช่สงสัยว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้ เช้าสามเย็นสี่ประเภทนั้น แต่สำหรับเรื่องนี้ หลานก็มีความหวาดระแวงจริงๆเจ้าค่ะ”

จางไท่ซือเข้าใจเป็นอย่างดี จากนั้นก็พยักหน้า

“เกี่ยวกับเรื่องของยี่ฉี ปู่ก็ยังคงเข้าใจเป็นอย่างดีอยู่บ้าง เขาอายุสิบสามก็เข้าสู่ค่ายทหาร สิบปีที่ผ่านมาได้รับชัยชนะจากสงครามมานับไม่ถ้วน เดินมาถึงตำแหน่งในวันนี้ทีละก้าว ละก้าว กลายเป็นเทพสงครามที่ทำให้ประเทศศัตรูหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง เขายังอายุน้อยขนาดนี้ ก็สามารถบรรลุสิ่งที่คนปกติทั่วไปไม่สามารถได้รับได้ หลายปีมานี้ชายแดนหนานหชู่มีความมั่นคง ต่างก็หนีไม่พ้นคุณงามความดีของเขา”

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องในภายหลังของเขา และก็ไม่ใช่สิ่งที่จางยวี่โหร่วต้องการจะรู้เสียหน่อย

“ท่านปู่ สิ่งเหล่านี้ไม่ได้แสดงให้เห็นว่าเขาและองค์หญิงแคว้นเหลียงพระองค์นั้นไม่ได้มีการคบหาสมาคมกันมาก่อนนี่เจ้าคะ” จางยวี่โหร่วตอนนี้ความสัมพันธ์เกิดความวุ่นวาย นางไม่มีความอดทนฟังปูพื้นที่อยู่ด้านหน้าเหล่านี้ เพียงแค่อยากจะตัดตอนไปสู่เนื้อหาสำคัญเร็วขึ้นอีกหน่อย เพื่อตอบความสงสัยที่อยู่ในใจของนาง

“เจ้าควรจะรู้ เส้นแบ่งอาณาเขตของทั้งสี่แคว้นในแผ่นดินใหญ่เทียนเจ๋อ หนานหชู่ตั้งอยู่ในทิศใต้ที่สุด ตรงกลางด้านตะวันออกของแผ่นดินใหญ่คือแคว้นเย่น ด้านตะวันตกก็คือแคว้นเซียว ส่วนแคว้นเหลียงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ กับหนานหชู่บนอาณาเขตยังไม่มีการคบค้าสมาคมกัน ก่อนหน้านี้ตอนที่ยุคสมัยก่อนยังไม่พินาศย่อยยับ แคว้นเหลียงกับแคว้นแย่ยังคงมีการคบค้าสมาคมกันอยู่ แต่ว่าต่อมาเย่น เซียวสองแคว้นบุกทำลายเมืองหลวงของแคว้นแย่ ตัดแบ่งเมืองของแคว้นแย่ไปไม่น้อย แผ่นดินที่เชื่อมต่อกับแคว้นเหลียงเหล่านั้นกลายเป็นของแคว้นเย่นทั้งหมด ต่อมาหนานหชู่ก่อตั้งขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุผลอะไร ก็ไม่อาจจะรวมเข้ากับแคว้นเหลียงได้อีกต่อไปแล้ว”

จางยวี่โหร่วเข้าใจความนัยแอบแฝงที่ท่านปู่พูดเรื่องเหล่านี้กับนาง ไม่ว่าจะเป็นคนของหนานหชู่ไปแคว้นเหลียง หรือคนแคว้นเหลียงมาหนานหชู่ ต่างจำเป็นต้องผ่านแผ่นดินของแคว้นเย่น นี่ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายๆอย่างแน่นอน

หลายปีมานี้ เย่น เซียวสองแคว้นทำสงครามกับหนานหชู่ไม่หยุด แคว้นเหลียงต่อให้อยากจะเข้าร่วม ก็ไม่มีทางเป็นไปได้

“สำหรับองค์หญิงแคว้นเหลียงพระองค์นี้ แม้ว่าปู่จะไม่ได้เข้าใจเป็นอย่างมาก แต่ว่าคำบอกเล่าเกี่ยวกับนางก็ยังคงรู้บ้างเล็กน้อย พระองค์ทรงเป็นองค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นเหลียง แม้ว่าจะมีร่างกายเป็นหญิง แต่กลับมีใจที่มีน้ำใจและจิตใจต่อใต้หล้า มักจะทรงกราบทูลและตักเตือนเพื่อราษฎรต่อพระพักตร์เสด็จพ่อเสด็จแม่ของพระองค์ กระทั่งไม่สนใจที่จะได้รับการลงโทษ พระองค์ไม่เหมือนองค์หญิงพระองค์อื่นที่ถูกเลี้ยงอยู่ในพระราชวงศ์ถูกโอ๋มาตั้งแต่เด็ก กลับชอบเดินเยี่ยมราษฎร ช่วยเหลือราษฎรที่ลำบากยากจนเหล่านั้น ในแคว้นเหลียง พระองค์ทรงมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก และก็ได้รับความรักและเคารพจากราษฎรเป็นอย่างมากเช่นเดียวกัน”