ตอนที่ 218 ไม่เจอหนึ่งวันเหมือนไม่เจอกันสามปี

ตอนที่ 218 ไม่เจอหนึ่งวันเหมือนไม่เจอกันสามปี

หลังจากที่หันยี่ฉีกลับมา ก็กลับไม่เจอจางยวี่โหร่ว

ตอนที่เขากลับมาก็ไม่ถือว่าเร็วแล้ว ในแต่ละวันที่ผ่านมาเมื่อเขากลับห้องเพียงแวบแรกก็สามารถมองเห็นนาง ทว่าตอนนี้เผชิญหน้าอยู่กับห้องที่มืดมิดและว่างเปล่า นึกไม่ถึงว่าเขาจะไม่คุ้นชินเป็นอย่างยิ่ง

หรือแม้กระทั่งนี่...เขาได้บ่มเพาะนิสัยความเคยชินและการพึ่งพาอย่างหนึ่งงั้นหรือ?

ตอนนี้เขาไม่มีเวลาไปคิดว่าความคิดเช่นนี้สำหรับเขาแล้วหมายความว่าอย่างไร เขาเพียงแค่อยากจะทำให้ชัดเจนว่านางไปที่ไหนก็เท่านั้น

พอเรียกพ่อบ้านมาซักถาม ถึงได้รู้ว่านางกลับบ้านตระกูลจางแล้ว

ระยะทางจากตำหนักชิงผินถึงบ้านตระกูลจางต้องข้ามไปยังครึ่งค่อนเมืองหลวง เดินทางก็ต้องใช้เวลาถึงสองชั่วยาม ยิ่งได้มารู้ว่านางเพิ่งกลับไปเมื่อตอนบ่าย เขาก็มั่นใจว่า คืนนี้นางจะต้องไม่กลับมาอย่างแน่นอน

ทว่าเขาก็ยังมีความสงสัยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นางจะกลับไปเหตุใดถึงไม่บอกเขาก่อนล่ะ?

อีกทั้งต่อให้จะไปทำไมไม่เลือกไปในตอนเช้า แต่เป็นเวลาในตอนบ่ายแบบนี้ หรือว่าอยู่ๆเกิดเรื่องเร่งด่วนอะไรขึ้นมา ดังนั้นนางถึงได้จากไป?

อาศัยความไวต่อความรู้สึกของเขาอีกทั้งความเข้าใจที่มีต่อนาง เขาก็คิดไปถึงขั้นนี้ได้อย่างเห็นได้ชัด

ดึกขนาดนี้แล้ว เขาคงจะไปตำหนักไท่ซือในตอนนี้ไม่ได้หรอกกระมัง มีเพียงรอนางกลับมาค่อยสอบถามสถานการณ์ให้ชัดเจนแล้ว

เขาเดินไปถึงข้างเตียง นั่งลงคนเดียว

หลังจากที่เขาเข้ามา ในห้องแม้ว่าจะถือโคมไฟไว้ในมือ ไม่ได้มืดอย่างก่อนหน้านี้แล้ว ทว่าตอนนี้เขากลับรู้สึกอีกว่าเงียบเหงาอย่างหาใดเปรียบ

หากเป็นก่อนหน้านี้นั้น สิ่งที่ดังอยู่ข้างหูล้วนเป็นเสียงที่บอบบางและละเอียดอ่อนของนาง แม้ว่าบางครั้งจะค่อนข้างจู้จี้จุกจิกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ว่ากลับทำให้คนรู้สึกถึงความอบอุ่นและความละมุน

ทว่าตอนนี้ ความมืดมิดแบบนี้เขาไม่มีทางปรับตัวได้ แม้แต่ความเหงาเล็กๆน้อยๆนี้ ต่างก็ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจ กระสับกระส่ายแล้ว

นี่ไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่ดีอย่างหนึ่งจริงๆ เพียงแค่เวลาสั้นๆไม่กี่เดือน ผู้หญิงคนนี้เหตุใดถึงได้สร้างผลกระทบที่รุนแรงให้กับเขาขนาดนี้กันล่ะ

ไม่ ไม่ได้ เขาจะต้องควบคุมตนเองให้ได้

นี่เหตุผลจะต้องเป็นเพราะที่ผ่านมานี้นางอยู่ข้างกายเขาตลอดเวลาแน่ๆ รอแก้ไขเรื่องการเจรจาสงบศึกของทั้งสี่แคว้นให้เสร็จก่อน เขาก็จะรีบออกไปจากที่นี่ในทันที

สิทธิอำนาจในการเป็นฝ่ายรุกควรจะถูกยึดกุมอยู่ในมือของเขา เพียงแค่เขาจากไป เช่นนั้นทุกสิ่งจะต้องเปลี่ยนแปลงอย่างแน่นอน

เขาไม่อาจจะไม่ยอมรับได้ สำหรับเขาแล้วผู้หญิงคนนี้มีผลกระทบอย่างมากมายมหาศาลจริงๆ

ทั้งๆที่ในตอนแรก เขาเพียงแค่ต้องการที่จะหลอกใช้นาง ทว่าต่อมาสภาพจิตใจของเขากลับเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างช้าๆ

เขาไม่ยอมที่จะไปคิดให้มากมายว่าในใจของเขาจางยวี่โหร่วอยู่ในสถานะอะไรกันแน่ และไม่ยอมที่จะไปยอมรับว่าสำหรับเขาแล้วนางมีความหมายว่าอย่างไร มีเพียงจุดเดียวที่เขามั่นใจมากก็คือ เขาไม่ยอมที่จะใช้สภาพจิตใจแบบเมื่อก่อนนั้นไปวัดนาง และก็ไม่คิดที่จะทำให้นางได้รับบาดเจ็บอีกต่อไป

ทว่าทุกอย่างนี้ ตั้งแต่เริ่มก็เป็นคำโกหก เป็นแผนการลับ ตอนนี้เขาต้องการหยุดกลางคัน ยังจะสามารถทันอยู่หรือไม่?

เขาทำได้เพียงไม่ทำร้ายนาง ทว่าคนในครอบครัวที่ทำให้นางเห็นว่าสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของตนเองนั้น เขาไม่สามารถปล่อยไปได้อย่างเด็ดขาด ต้องมีสักวัน ยังไงพวกเขาก็ต้องยืนอยู่ในด้านที่เป็นปฏิปักษ์ต่อกัน

เพียงแค่คิดถึงเหตุการณ์ที่เป็นแบบนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะกำมัดแน่น ไม่ว่าจะทำเรื่องอะไรก็ตาม แต่ไหนแต่ไรมาเขาตรงไปตรงมาเสมอ ทว่าครั้งนี้...เขากลับเลื่อนยาวออกไปแล้วออกไปอีก ไม่ได้ลงมือแม้แต่น้อย คำพูดที่เย่นอิ่งและเย่นหลินพูดนั้นไม่เคยผิด เพียงแต่เขาไม่ยอมไปยอมรับก็เท่านั้นเอง

ความแค้นที่ประเทศถูกรุกราน ความเกลียดที่บ้านเมืองถูกทำลาย ความแค้นบัญชีเลือด นี่คือภาระอันหนักอึ้งที่เขาแบกรับไว้ตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่มีทางจะยอมแพ้ง่ายๆเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียวอย่างเด็ดขาด

ทำ ก็คือต้องทำอย่างแน่นอน บางทีทุกอย่างอาจจะไม่ได้แย่เหมือนในความคิดของเขา

เขาสามารถจับนางขังไว้ในกะลาอยู่ตลอด ให้นางไม่รับรู้เรื่องเหล่านี้ตลอดทั้งชีวิต เช่นนั้นปัญหาต่างๆก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถแก้ไขปัญหาต่างๆให้หมดไปอย่างง่ายดายหรอกหรือ?

ใช่แล้ว ขอเพียงแค่เขายินยอม เขาสามารถปิดบังนางตลอดชีวิตได้โดยสิ้นเชิง ทำให้นางไม่รู้เรื่องนี้ตลอดไป

นี่คือวิธีที่ดีที่สุดเพียงวิธีเดียวที่เขาสามารถคิดออกในตอนนี้！