ตอนที่ 220 ใช้เลือดเพื่อสังเวย

ตอนที่ 220 ใช้เลือดเพื่อสังเวย

ได้ยินเขาพูดด้วยท่าทีที่มีความมั่นใจเช่นนี้ คนชุดดำก็ใช่สายตาที่แสดงความสงสัยมองไปที่เขาอย่างอดไม่ได้

มองอยู่นาน ก็มองไม่เห็นช่องโหว่อะไรออกมา ทำได้เพียงหยุดความคิดลงตรงนี้

เวลาบีบคั้น เขาก็ยังบอกอยู่ว่าเรื่องที่สำคัญนั้นต้องรีบ

“องค์ชายของพวกเรามาหนานหชู่ในครั้งนี้ ประเด็นสำคัญก็เพราะจดหมายขอความช่วยเหลือที่พระองค์ทรงส่งมา ช่วยพระองค์กำจัดผู้ที่ไม่ใช่พวกเดียวกัน ไม่เช่นนั้นพระองค์ทรงคิดว่าพวกเราเดินทางมาด้วยระยะทางที่ยาวไกลเพื่อมาทำอะไรพ่ะย่ะค่ะ?”

เป่ยจื่อห้าวพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มเข้าสู้ในทันที “ข้าเข้าใจอย่างแน่นอน หากข้าสามารถยึดกุมสถานการณ์ทั้งมวล สืบทอดตำแหน่งอย่างราบรื่น ก็คงมีข้อดีกับพวกเจ้าไม่น้อยอย่างแน่นอน

คนชุดดำผู้นั้นสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น และเอ่ยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่งในทันทีว่า “แต่องค์ชายใหญ่ของพวกเราเพิ่งจะเสด็จมาถึงหนานหชู่ ก็ทรงได้รับความอับอายเป็นอย่างยิ่ง และยังทรงได้รับบาดเจ็บอีก พระองค์ทรงมีแผนอย่างไรที่จะให้คำอธิบายพ่ะย่ะค่ะ?”

นี่...เป่ยจื่อห้าวยังไม่รู้จริงๆว่าควรจะพูดอะไรออกไปดี

คนที่ทำให้เขาบาดเจ็บก็คือหันยี่ฉี หันยี่ฉีเป็นคนอย่างไรก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ชัดเจน เขาเองก็ยังไม่กล้ายั่วโมโห ตอนนี้คิดไม่ถึงว่ายังกล้ามาถามเขาจะทำอย่างไร นี่ไม่ใช่การบังคับให้คนอื่นทำในสิ่งที่ทำไม่ได้หรอกหรือ?

แต่ว่าตอนนี้เขาก็ทำได้เพียงขอไปทีไปก่อน

“เจ้าหันยี่ฉีที่สมควรตายนั่น มันประมาทเลินเล่อมาโดยตลอด อาศัยคุณูปการและผลสำเร็จทางการทหารก็ไม่เอาใครไว้ในสายตา ต่อให้เป็นเสด็จพ่อก็ยังต้องเห็นแก่หน้าต้องยอมมันสักหน่อย พระชายาในตอนนี้ของมัน เดิมทีคือว่าที่เจ้าสาวที่เสด็จพ่อมีราชโองการประทานให้แก่ข้า แต่ว่ากลับถูกมันนำไปครอบครอง มอบความอับอายให้กับข้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ตกไปเป็นเรื่องตลกทั่วทั้งใต้หล้า ความแค้นที่แย่งเมียนี้ไม่มีทางยอมอยู่ร่วมใต้ฟ้าเดียวกัน ต่อให้พวกเจ้าไม่เอ่ยถึง ข้าก็จะไม่มีทางปล่อยมันไปโดยเด็ดขาด จะต้องทำให้มันกระดูกแตกเป็นเสียงๆอย่างแน่นอน” เขากำหมัดแน่น พูดด้วยความโมโหเคียดแค้นเป็นอย่างยิ่ง

นัยน์ตาของคนชุดดำผู้นั้นสะท้อนแสงเปล่งประกายขึ้นในทันที “หึ...พระองค์ทรงทำใจได้หรือ? เขาไม่ใช่เทพสงครามแห่งหนานหชู่ของพวกท่านหรือ? หากไม่มีเขาแล้ว ใครยังจะสามารถใช้ทหารราวกับเทพรับประกันความสงบในชายแดนหนานหชู่ ต่อให้พระองค์ทรงทำใจได้ เสด็จพ่อของพระองค์รวมถึงขุนนางทั้งหมดก็คงไม่ตอบตกลงกระมัง”

“จุดนี้เจ้าวางใจได้ ข้าได้รับข่าวที่แน่นอนมาแล้ว พระประชวรของเสด็จพ่อได้รุนแรงจนไร้หนทางที่จะรักษา ต่อให้ยังทรงมีลมหายใจเฮือกสุดท้าย ก็ไม่อาจจะหยุดยั้งแผนการใหญ่ของพวกเราได้ ตอนนี้พี่สองเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ นี่เป็นช่วงเวลาที่สำคัญพอดี สายตาที่นับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองเขา ในเวลาเช่นนี้หากเขาได้ทำความผิดใหญ่หลวง จะต้องได้รับการกล่าวโทษในทันทีอย่างแน่นอน เพียงแค่เขาตกลงมาจากเวที เช่นนั้นหนานหชู่นี้ก็ไม่ใช่โลกของข้าแล้วหรอกหรือ?”

นึกถึงวันนั้นพระองค์ได้ตรัสคำพูดเหล่านั้นกับเขาที่ด้านหน้าเตียงผู้ป่วย เป่ยจื่อห้าวก็อดไม่ได้ที่จะโมโหจนตัวสั่น

เดิมทีคิดว่าเขาวางแผนผังไว้มากมายขนาดนั้น แสดงออกได้ดีขนาดนั้น เสด็จพ่อจะทรงให้ความสนใจมาที่เขาอย่างแน่นอน แล้วมอบตำแหน่งฮ่องเต้ให้แก่เขา กลับไม่คิดว่าต่อให้ไม่มีองค์รัชทายาท พระทัยของเสด็จพ่อก็ไม่เคยมาอยู่ที่เขาเลย

ความสงบทำให้ก้าวได้ไกล ไร้การแย่งชิงกับโลกภายนอกอะไรกัน ถึงแม้ต่อให้นั่นคือสิ่งจอมปลอมที่เขาเคยแสดงออกมา เสด็จพ่อก็ไม่จำเป็นต้องทรงคิดเป็นจริงนี่นา

ตำแหน่งฮ่องเต้ที่สูงเลิศล้ำ ต่อให้เป็นคนที่รักษาความสงบ ความบริสุทธิ์ภายในจิตใจ ลดการเกิดกิเลสและความปรารถนา ก็ไม่สามารถทำได้ถึงทำหัวใจให้เหมือนน้ำที่หยุดไหลได้หรอกกระมัง?

นั่นก็เป็นเพียงแค่วาทศาสตร์ของเขาก็เท่านั้นเอง เขาล่ะเกลียดจริงๆ！

“แผนการขององค์ชายสามนั้นคิดเอาไว้อย่างดีจริงๆ พระองค์ทรงต้องการให้พวกเรามาช่วยเร่งแผนการนี้ให้กับพระองค์?” ต่อให้รับปากที่จะร่วมมือกับเขา แต่ว่าใครที่ไม่ได้ผ่านโลกมาบ้าง จะให้ตัวเองขาดทุนได้อย่างไรกัน?

“นี่คือวิธีที่ดีที่สุด！หลายปีมานี้ พวกเราสามแคว้นทำสงครามกันมาไม่หยุด ราษฎรก็ไม่สามารถทนต่อความทุกข์ทรมานเช่นนั้นได้ตั้งนานแล้ว หวังว่าจะสามารถหลีกเลี่ยงความทุกข์จากสงครามที่ชุลมุนวุ่นวายได้ ตอนนี้ไม่ง่ายเลยกว่าที่จะเอ่ยถึงเรื่องการเจรจาสงบศึกของทั้งสี่แคว้น ร้องขอการวางแผนและกำหนดวิธีการให้โลกสงบสุขร่มเย็น เป็นธรรมดาที่ราษฎรทั้งหลายจะรู้สึกรอคอยเป็นอย่างยิ่ง ในเวลานี้หากในช่วงที่องค์ชายสองเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ คนของพวกเจ้าเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้นที่นี่ ก็สามารถใช้เหตุผลนี้ในการส่งทหารมารบ ถึงเวลานั้นความผิดทุกอย่างก็ต้องโทษไปที่ตัวองค์ชายสอง ต่อให้มีเสด็จพ่อและขุนนางใหญ่ทั้งหลายพยายามปกป้อง ราษฎรทั่วหล้าก็ไม่อาจจะยอมรับได้อย่างแน่นอน”

เป่ยจื่อห้าวช่างร้ายกาจจริงๆ เขาไม่เพียงแต่ต้องการแย่งตำแหน่งฮ่องเต้ที่เป็นขององค์ชายสอง ยิ่งต้องการให้เขาสูญเสียใจของราษฎร ไม่ให้เขามีพื้นที่ได้กลับตัวอีกต่อไป