ตอนที่ 221 ล่าสัตว์ตรงฐานล่า

ตอนที่ 221 ล่าสัตว์ตรงฐานล่า

ตั้งแต่ที่มู่โหรงจิ๋วมาถึงหนานชู่ ไม่มีสักวันที่เป่ยจื่อหัวจะอยู่อย่างสงบ

เขาอยากจะวางกิจในมือ อยู่เป็นเพื่อนหญิงผู้เป็นที่รัก แต่สภาพในขณะนี้มันเป็นไปไม่ได้

หลิงจือไม่อยากให้เขาเป็นห่วง จึงจงใจไม่มาหา

เป่ยจื่อหัวทราบสาเหตุ ในใจก็ลำบากใจ เกิดความรู้สึกผิดและสงสารนางมากขึ้น

เดิมคิดว่าพวกเขาจะอยู่ไปได้รอดฝั่ง กลับไม่คิดว่าปัญหาที่สำคัญที่สุดคือ——งานแต่ง เลื่อนแล้วเลื่อนอีก

องค์รัชทายาทสวรรคตโดยฉับพลัน เป็นฌาปนกิจแห่งชาติ ในสามเดือนผู้คนในราชสำนักจะสมรสไม่ได้

ถ้าได้อีกไม่กี่เดือนก็ยังดี แต่เสด็จพ่ออาการทรงหนักขึ้นทุกวัน แพทย์หลวงเคยตรัสไว้ว่า จากสภาพนี้แล้ว เสด็จพ่อคงอยู่ได้อีกไม่นาน

ถ้าฮ่องเต้สวรรคต น่าจะไว้ทุกข์สามปี งั้นเขากับหลิงจืออยากจะครองคู่กัน ก็ต้องเลื่อนออกไปอีกนั้นรึ？

ทางด้านนึงเขารู้สึกผิดต่อหลิงจือ อีกด้านก็ต้องโฟกัสกับเรื่องประเทศชาติ ยากที่จะทำตามอำเภอใจได้

ในเมื่อพวกเขามาเพื่อสมรสสร้างสัมพันธ์ งั้นเขาก็ควรเน้นหนักไปในเรื่องนี้

การเดินทางในแต่ละวันต้องจัดการให้ดี โดยเฉพาะเรื่องความปลอดภัย จะผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย จะเป็นขี้ปากของผู้คนไปไม่ได้

แผนที่วางไว้ก็เยอะอยู่ แต่ก็คงใช้หมดไปในวันยังค่ำ เขาคิดอยู่ว่าพรุ่งนี้จะจัดการยังไงดี？ ในห้องอ่านหนังสือ เป่ยจื่อหัวกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ ทันใดนั้นก็ได้มีขันทีเข้ามาทูลว่า องค์ชายสามขอทรงเข้าเฝ้า

ฮ่องเต้ทรงพระประชวร องค์ชายรองดูแลประเทศ องค์ชายสามให้การช่วยเหลือสนับสนุน

พวกเขาเป็นพี่น้องแท้ๆ ต่อให้แต่ก่อนไม่ปรองดองกัน แต่เรื่องประเทศชาติต้องมาก่อน เวลานี้ควรจะปล่อยวางความแค้นส่วนตัว รอให้จัดการศัตรูได้แล้ว ค่อยสู้กันทีหลังก็ยังไม่สาย

“เสด็จพี่งานหนักเยี่ยงนี้ ก็ต้องระวังสุขภาพด้วย”เป่ยจื่อห้าวเห็นสาสน์ที่กองไว้เต็มโต๊ะ ก็รู้ได้เลยว่าเขาไม่ได้นอนทั้งคืน ฉะนั้นจึงทำเป็นเตือนด้วยความหวังดี

“ไม่เป็นไร บัดนี้พี่รับรู้ได้ถึงความลำบากของเสด็จพ่อ มิน่าเสด็จพ่อถึงทรงพระประชวร เทียบกับเสด็จพ่อแล้วมันจิ๊บจ๊อยมาก”

เป่ยจื่อห้าวเห็นสีหน้าเขาเปี่ยมด้วยความซื่อสัตย์และกตัญญู ก็เริ่มดูถูกในใจ คิดว่าเขากำลังอวดฐานันดรของตน ความลำบากนี้ ไม่ใช่ว่าใครอยากจะลองก็ลองได้

“เสด็จพ่อสมกับเป็นโอรสสวรรค์ร่างมังกร ได้รับการคุ้มครองจากสวรรค์ ท่านจะต้องหายในเร็ววัน เสด็จพี่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ขอแค่เจ้ากับข้าร่วมมือกัน จัดการเรื่องฉาวถัง ท่านก็สบายใจได้ เช่นนี้ถึงจะเป็นประโยชน์ต่อการฟื้นฟูอาการป่วยของท่าน”

นี้เป็นสิ่งที่เป่ยจื่อหัวต้องการจะได้ยิน ในใจเขาไม่ได้มีความคิดด้านมืดอะไรมากนัก สำหรับการมาของเป่ยจื่อห้าวเขาก็ไม่ได้เตรียมป้องกันอะไร

“หลายวันมาแล้ว ก็ได้มีทิศทางการเคลื่อนไหว จากความเห็นเจ้า ควรจะทำยังไงต่อไป？”

เป่ยจื่อหัวมีทั้งน้ำเสียงสอบถามและหยั่งเชิง

“เสด็จน้องแผนการแยบยล ณ ฐานล่าสัตว์ที่ซีซาน เป็นสวนหย่อมในราชสำนัก แต่ก่อนเสด็จพ่อพาพวกเราไปล่าสัตว์อยู่บ่อยครั้ง สู้ประกาศให้เป็นที่รู้กันว่าพรุ่งนี้ให้ข้าราชการขุนนางพาคนในครอบครัวที่มีอายุเข้าขั้นแต่งานมาด้วย มาแข่งขันกันเป็นไง？ ไม่แน่ว่าในการแข่งขันครั้งนี้ องค์หญิงองค์ชายพวกนั้นจะเลือกผู้ถูกใจได้ เรื่องนี้ก็จะเป็นที่พอใจของทุกคน”

“เอ่อ……”เห็นชัดว่าเป่ยจื่อหัวลังเลอยู่ไม่น้อย

เดิมเขาเป็นห่วงถึงความปลอดภัยของพวกเขาอยู่แล้ว ถ้าจะล่าสัตว์แต่ละคนก็ต้องพกอาวุธมีคมของตนมา ถ้าผิดพลาดประการใด ใครจะไปรับผิดชอบไหว